Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Η κραυγή των αμνών...



Στην κραυγή των αμνών
στις αγκαλιές των κοινών
δύο ρανίδες βροχής
και ένα δάκρυ ανοχής.

Μεσ’ τη νύχτα γυρνάς
μύθοι της χαλιμάς
σε αθώα παιδιά
στα κομμάτια η καρδιά.

Δυσωδία του νου
παρανοϊκά χαικού
πληγωμένα γιατί
στου κορμιού τα αβαθή.

Σε όσα πέφτουν νεκρά
στης ζωής το μετά
του Ιούδα φιλί
στης ηχούς τη φωνή.

Μοναχός σεργιανάς
τις πληγές σου μετράς
νέος γόρδιος δεσμός
και συ ακόμη νεκρός…

10 σχόλια:

Βουλα είπε...

Μοναχός σεργιανάς
τις πληγές σου μετράς
νέος γόρδιος δεσμός
και συ ακόμη νεκρός…
Υπεροχο!

jacki είπε...

Πνεύμα μου έγραψες πάλι.
Ο κάθε ένας στίχος είναι ποίημα.
κι εγώ ακόμα νεκρός.
Μου αρέσει πολύ και η ομοιοκαταληξία σου.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Φοβεροί στίχοι... Μοναδικοί.

Νεράιδα της βροχής είπε...

όλοι μοναχοί σεργανιούμε
στα μονοπάτια του νου
κανείς δεν θα έρθει να τον βρούμε
γιατί είμαστε πλάσματα του αλλού...

:)

φιλιά βρόχινα...

σταγόνα είπε...

θλιβερό το υπέροχο ποίημά σου αλλά αντιπροσωπευτικό των γκρίζων καιρών μας πνευματάκι..

Kaveiros είπε...

Εκωφαντική κραυγή!

ΝΑΪΑΔΑ είπε...

λιγο απο μοναξια...
νεκρη ακομα βλεπεις και δεν...

πανεμορφο...
και η ομοιοκαταληξια...

νεραιδενια φιλακια!!!

Χαρά είπε...

εξαιρετικός ο ρυθμός του ποιήματος.

thesikaleon είπε...

Πολύ δυνατό!!!

Καλώς σε βρήκα ξανά, την καλησπέρα μου

πνευμα είπε...

Βούλα, Jacki , Δείμο χαίρομαι που σας άρεσε και σας ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλια σας.

Νεράιδα της βροχής, Πράγματι στα παράξενα παιχνίδια του μυαλού μας είμαστε πάντοτε μονάχοι.
Πολύ όμορφο το σχόλιο σου

Σταγόνα, Πράγματι αντιπροσωπεύει πολλούς από εμάς

Κάβειρε, Την ακούει όμως κανείς?

Ναϊάδα ,Χαρά , Thesikaleon, Σας ευχαριστώ.