Whitelighter

Επιτάφιος...

2011-11-05T22:39:00.002+02:00

Το ιερό χώμα, που με αίμα μπόλιασαν οι ΈΛληνες,

κατακρημνίζεται στις ρωγμές του. Πάνω στη ρημαγμένη γη

που με κόπο και ιδρώτα χτίσαμε τον πιο λαμπρό από τους

πολιτισμούς της ανθρωπότητας, τα όργανα της στυγερής

τελετουργίας χαριεντίζονται αυτάρεσκα, υπό το φως ενός

αρρωστημένου ήλιου.

Όταν κάθε ΈΛληνας κομματιάζεται βιώνοντας ξανά και

ξανά τραγελαφικούς εφιάλτες ανόητων σκηνοθετών,

κανένας, από τους τα δώρα φέροντες, δεν πρόκειται να

του εναποθέσει δάφνινο στεφάνι και η δήθεν χαρμόσυνη

σιωπή ενός ανύπαρκτου σχεδίου σωτηρίας θα καλύψει

για μία ακόμη φορά τις κραυγές του.

Ανάμεσα στο σιδηρούν παραπέτασμα που με σμίλη

κανακεύει η μοίρα, καταπιάνονται οι θεριστές των μιαρών

καρπών και, σαν η σεμνή τελετή φθάσει στο τέλος της,

θα ποτίσουν με δακρυγόνα και μώλωπες όσους από εμάς

τολμήσουν να ορθώσουν εμπόδια στην αποκομιδή της

σοδειάς του Πονηρού, που τόσο μανιασμένα εποφθαλμιούν.

Τους γνωρίζουμε και ας μην το θυμόμαστε. Τρέμουν τη

μέρα που θα ξυπνήσουμε και για το λόγο τούτο μας

τρατάρουν καθημερινά λωτούς και λησμονόχορτα.

Όσο επιμένουμε να ξεχνούμε τις απεριόριστες δυνάμεις μας

ως ΈΛληνες, τόσο θα σερνόμαστε σε ραγισμένα μονοπάτια.

Η γνώση αυτή, που μονάχα οι "μεγαλοπρεπείς" πρέπει να
κατέχουν, είναι δικός τους σύμμαχος και συνάμα θανάσιμος,
όσο κανείς μας δεν θυμάται.

Η μοίρα της ετοιμοθάνατης ΕΛλάδας μας βρίσκεται διαρκώς
στα βρώμικα χέρια ασθμαινόντων ηλιθίων. Για πόσο ακόμα
θα τους αφήνουμε να ασελγούν πάνω της περιμένοντας στην
υποτιθέμενη βολή μας να μας σώσουν;

Θέλουν να μας θάψουν και μετά να στήσουν γλέντι τρελό πάνω

στο μνήμα μας! Ένας επιτάφιος σύντομα θα λάβει χώρα.

Στο χέρι μας είναι να είναι ο δικός τους!!!

Whitelighter

Αγάπης Θάμα...

2011-09-02T16:36:00.000+03:00

Ξάφνου στο αγόρι έγιναν όλα ξεκάθαρα, η φωνή

στο μυαλό του, του είχε πει τι έπρεπε να κάνει. Έφυγε

αστραπιαία από το παρατηρητήριο και στο δρόμο πέταξε

το περιτύλιγμα σε ένα καλαθάκι, όπως θα έκανε και

ο Δημήτρης, άλλωστε. Σταμάτησε σε ένα ξύλινο τηλεφωνικό

θάλαμο που είχαν στυλώσει στο περιθώριο του Χο-Τσιν Μινχ,

μοναδική παραφωνία στον κόσμο που είχαν πλάσει για το

παιχνίδι τους. “Που ακούστηκε ζούγκλα με τηλεφωνικό

θάλαμο;” θυμήθηκε την αντίδρασή του προς τον φίλο του

γελώντας και έβγαλε ένα κέρμα από την εσωτερική,

αυτοσχέδια, τσέπη που είχε καμώσει στο σορτσάκι του.

Έκανε στα γρήγορα ένα τηλεφώνημα και κίνησε αμέσως

για το σπίτι.

Την ώρα που έφθασε, με τον ιδρώτα να στάζει και ανάσα

βαριά από το τρέξιμο, το αυτοκίνητο του πατέρα του ήταν

ήδη εκεί. “Ευτυχώς γύρισε νωρίτερα. Ίσως και να προλάβω”

μονολόγησε. Μπήκε στο σπίτι και κατευθύνθηκε προς το

ευρύχωρο σαλόνι στα αριστερά του, απ’ όπου άκουγε

αγωνιώδεις ομιλίες. Μόλις οι γονείς του αντίκρισαν το παιδί

έτρεξαν και το πήραν στην αγκαλιά τους. Το αγόρι ξεγλίστρησε

από τα χέρια τους και, καθώς το βλέμμα του συνάντησε

εκείνο του πατέρα του, κατάλαβε μεμιάς πως είχε ήδη μάθει

τα μαντάτα.

Δίχως να χάσει στιγμή και χωρίς να δώσει την παραμικρή

εξήγηση για το πού βρισκόταν εδώ και τόσες ώρες, ζήτησε

σοβαρά από τον εμβρόντητο πατέρα του να τον πάει στο

νοσοκομείο να δει τον Δημήτρη. Του είπε επίσης ότι πριν λίγο

είχε μιλήσει με την μητέρα του Δημήτρη και είχε πάρει ήδη τη

συγκατάθεσή της. Ο πατέρας του που ήταν ιδιαίτερα αυστηρός

και συνήθως απόλυτος στις απόψεις του, πείστηκε ιδιαίτερα

εύκολα τούτη τη φορά χωρίς να αραδιάσει καν τις πολλές και

εύλογες ενστάσεις που περίμενε στωικά να ακούσει.

Μα πώς θα μπορούσε να του είχε αρνηθεί; Στα μάτια του

γιού του, καθώς εκείνος τον κοιτούσε σταθερά και αγέρωχα,

δέσποζε η σπίθα ενός ανθρώπου που δεν παρακαλούσε, μήτε

ικέτευε. Το παιδί φάνταζε, στα μάτια του πατέρα του, να είχε

απόλυτη σύνεση των όσων ζητούσε. Βέβαια, απόρησε μέσα του,

καθώς επιβιβαζόταν με το παιδί στο αυτοκίνητο, πώς η

ευλογημένη η μάνα του Δημήτρη είχε επιτρέψει σε ένα μικρό

αγόρι να μπει στην εντατική και μάλιστα να αντικρίσει έναν

άνθρωπο ετοιμοθάνατο, μα αυτό μικρή σημασία είχε πια.

Στο δρόμο για το νοσοκομείο σκεφτόταν όσα του είχε πει

η γυναίκα του για την κατάσταση του παιδιού. Οι γιατροί,

έπειτα από μια πολύωρη επέμβαση που διήρκησε ολάκερο

το πρωινό, είχαν αποφανθεί ότι δεν υπήρχε καμιά ελπίδα και

ότι την αυγή της επόμενης ημέρας θα του αφαιρούσαν τα

μηχανήματα υποστήριξης αφού πρώτα τον είχαν επισκεφτεί

όλοι οι συγγενείς. Πόσο μακάβριο φάνταζε στο μυαλό του όλο

αυτό. Σε ολόκληρη τη διαδρομή για το νοσοκομείο ο μικρός

καθόταν ακίνητος στη θέση του συνοδηγού δίπλα του. Δεν είχε

ρωτήσει τίποτα σχετικά με τον Δημήτρη, όπως θα περίμενε

ο πατέρας του, μα αρκούνταν με μάτια σφαλιστά να σιγοψιθυρίζει

λόγια παράξενα. Δεν τόλμησε να τον ρωτήσει καν τί ακριβώς έκανε.

Φθάνοντας στο νοσοκομείο και ανεβαίνοντας στον τέταρτο όροφο

που βρισκόταν η εντατική, ο πατέρας του άφησε το κορμί του να

πέσει βαριά σε μια σκουρόχρωμη καρέκλα της αίθουσας αναμονής,

παρατηρώντας το γιό του να μπαίνει στο δωμάτιο της εντατικής

και το φάντασμα που κάποτε ήταν η μητέρα του Δημήτρη να

κλείνει πίσω της την μεγάλη μεταλλική πόρτα.

Το κρεβάτι που είχαν ξαπλώσει τον Δημήτρη ήταν στριμωγμένο

ανάμεσα σε παράξενα μηχανήματα που έβγαζαν διαφορετικούς

θορύβους το καθένα. Αυτός ήταν σκεπασμένος μέχρι τη μέση με

ένα σεντόνι και τον είχαν ντύσει στα λευκά. Το κεφαλάκι του ήταν

ασφυκτικά τυλιγμένο με γάζες και το κορμάκι του γεμάτο

πολύχρωμα σωληνάκια. Οι γονείς του, αφού αγκάλιασαν σιωπηλά

το αγόρι, πήραν πάλι τη θέση τους στο προσκεφάλι του. Σαν ο μικρός,

σπάζοντας τη σιωπή, ζήτησε ψιθυριστά να τον αφήσουν λίγο μόνο

του με τον Δημήτρη, εκείνοι απομακρύνθηκαν χωρίς να μιλήσουν.

Όταν το παιδί έφυγε από το δωμάτιο ήταν σα λευκό πανί.

Ο πατέρας του το πήρε αγκαλιά χωρίς να το ρωτήσει τι

είχε αντικρίσει στην εντατική, αν είχε μιλήσει στο Δημήτρη

και αν το ετοιμοθάνατο αγόρι του είχε αποκριθεί. Τι νόημα

θα είχε; Ήξερε πως το παιδί δεν είχε επαφή με το περιβάλλον.

Ήταν ένας ζωντανός νεκρός.

Αυτά που ακολούθησαν την επόμενη μέρα μόνο ως θαύμα

θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο

και το σήκωσε η μητέρα του ακούγοντας τη σπασμένη φωνή στην

άλλη γραμμή είχε υποθέσει το αυτονόητο. Ο μικρός είχε φύγει

από τη ζωή. Μα όχι! Δεν είχε συμβεί αυτό. Το παιδί είχε ξυπνήσει!

Λίγη ώρα μετά από την επίσκεψη του γιου της τα μηχανήματα

άρχισαν να δραστηριοποιούνται γεμίζοντας με φωτεινές ενδείξεις.

Φώναξαν αμέσως τον γιατρό μα αυτός κουνώντας απαισιόδοξα το

κεφάλι κάλεσε τον τεχνικό του νοσοκομείου να ελέγξει τα

μηχανήματα. Τόση ήταν η σιγουριά του πως το παιδί δεν υπήρχε

περίπτωση να επανέλθει. Μα όταν ο έλεγχος ολοκληρώθηκε και τα

μηχανήματα επέμεναν στις ίδιες, ιατρικά ακατανόητες, ενδείξεις, ο

μικρός ταλαντεύτηκε και άνοιξε τα μάτια του. Ήταν ένα θαύμα

το δίχως άλλο!

Την ημέρα εκείνη ο Δημήτρης ήταν πολύ καλύτερα, δεν θυμόταν

βέβαια τι είχε συμβεί στο ατύχημα, μα αναγνώριζε πρόσωπα και

είπε μάλιστα και τα ονόματα τους. Όλη η οικογένεια ετοιμάστηκε

να τον επισκεφτεί στο νοσοκομείο. Κανένας τους μέχρι εκείνη τη

στιγμή δεν πίστευε στα θαύματα. Ούτε καν το ίδιο το αγόρι, που

από κανενός το μυαλό δεν το έβγαζες, ότι σε εκείνο οφειλόταν

το απερίγραπτο θαύμα που είχε συμβεί!

Αυτή η φωνή, ακόμα ακούγεται στο μυαλό του. Ο Θεός άραγε;

Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Ίσως αυτό το αγόρι να τον βρήκε…

Whitelighter

Θανάτου πλεύρισμα...

2011-08-19T19:32:00.009+03:00

Το ακουστικό της έπεσε ασυναίσθητα από

τα χέρια, καθώς άκουσε τoν τσιριχτό ήχο
της πόρτας του σπιτιού που άνοιγε.

H χαρούμενη φωνή του γιού της γέμισε

άξαφνα το δωμάτιο τραγουδώντας άτεχνα,

μα πολύ ζωηρά, κάποιο αγαπημένο του σκοπό.

Σήκωσε όπως, όπως τη συσκευή που ταλαντευόταν,

σα χαλασμένο εκκρεμές, και προσπάθησε να στρέψει

το πιο ανάλαφρό της χαμόγελο προς το αγόρι, ενώ

η τρεμάμενη φωνή από την απέναντι γραμμή

συνέχιζε να της εξιστορεί τα μαντάτα.

Το παιδί κοίταξε με έκπληξη τη μητέρα του, έχοντας

ακόμη περασμένη στον ώμο την παρδαλή σχολική

του τσάντα. Το κακοζωγραφισμένο μειδίαμα στα

χείλη της δεν το είχε πείσει διόλου και μια ασυναίσθητη

φωνή μέσα του κραύγαζε πως κάτι πολύ κακό είχε συμβεί.

Με μάτια γεμάτα δάκρυα, έκλεισε το τηλέφωνο και σε

μια στιγμή που της φάνηκε αιώνας ολάκερος, γύρισε

και αντίκρισε το ηλιοκαμένο σγουρομάλλικο αγόρι της,

ψελλίζοντας: “Ο Δημήτρης…”

Πως στην ευχή θα μπορούσε άραγε να πει στον

ενδεκάχρονο γιό της ότι ο καλύτερος του φίλος,

το παιδί που κάθε μέρα παίζανε ανέμελα στις αλάνες,

βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση στην εντατική του

νοσοκομείου; Νωρίτερα, κάποιος ασυνείδητος οδηγός το

είχε χτυπήσει με το αυτοκίνητό του εκσφενδονίζοντας το

κορμάκι του μέτρα μακριά, για να πέσει με το κεφάλι,

σφαδάζοντας, στην άσφαλτο. Πού θα έβρισκε τη δύναμη να

του πει πως δεν θα τον ξανάβλεπε ποτέ; “Ο Δημήτρης

παιδί μου. Χτύπησε άσχημα είναι στο νοσοκομείο…”

Τα ματάκια του σκοτείνιασαν και ένας χείμαρρος

από δάκρυα το πλημμύρισαν, ενώ αναφιλητά και

λυγμοί έβγαιναν από τα σωθικά του. “Μαμά;”...

“Πώς;”...“Θα γίνει καλά έτσι;” Μέσα του όμως βαθιά

ήξερε πως ο φίλος του θα χανόταν για πάντα. Βγήκε

έξω από το σπίτι τρέχοντας. Μάταια η μητέρα του

τον φώναζε να γυρίσει πίσω.

Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που είχε μόλις ακούσει.
Περιέργως, βέβαια, ο Δημήτρης δεν είχε εμφανισθεί στο
σχολείο εκείνο το πρωινό και δεν θυμόταν να του είχε
αναφέρει ότι θα απουσίαζε, μα γιατί να πάει ο νους του
στο κακό; Όχι δεν ήταν δυνατόν να χαθεί το παιδί αυτό.
Ο φίλος του που τα Σαββατόβραδα χάζευαν αγκαλιά με
αχνιστά ποπ-κορν ασπρόμαυρες ταινίες τρόμου.
“Πρόσεχε, μας κυνηγάει η μούμια” του είχε πει ξαφνικά
μια τέτοια βραδιά και είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια.

Χωρίς να σκεφτεί καν που πήγαινε κατευθύνθηκε

προς το μονοπάτι του -Χο-Τσιν Μινχ- , έτσι είχαν

ονομάσει με τον Δημήτρη ένα δρομάκι που

περνούσε δίπλα από το σχολειό τους και οδηγούσε

σε ένα μικρό ξέφωτο όπου εκεί σε ένα μεγάλο πεύκο

είχαν φτιάξει το παρατηρητήριό τους. -Παρατηρητήριο

Βιετκόνγκ- όπως το είχαν βαφτίσει πριν μια εβδομάδα

με περισσή περηφάνεια.

Δεν ήταν βέβαια και τίποτα σπουδαίο, μια πρόχειρη

ξύλινη πλατφόρμα στηριγμένη στα κλαδιά του γέρικου

δέντρου και ενισχυμένη με μεγάλες σκουριασμένες

πρόκες που είχαν βρει σε μια οικοδομή λίγα τετράγωνα

πέρα απο το ξέφωτο. Μα για δύο ενδεκάχρονα παιδιά
φάνταζε τεχνούργημα άξιο μεγάλης τελετής.

Με το χαμόγελο του Δημήτρη βαθιά χαραγμένο

στο πρόσωπο του και πλημμυρισμένος με δάκρυα,

σκαρφάλωσε στο δέντρο και κάθισε οκλαδόν στα

ξύλινα σανίδια. Κρατούσε στο χέρι του ένα εμπριμέ

τσαλακωμένο περιτύλιγμα από τσιχλόφουσκα, με

γεύση λεμόνι, που είχε βρει στο δρομάκι καθώς

ερχόταν. Ήταν η αγαπημένη του Δημήτρη και

έβαζε στοίχημα πως αυτός το είχε πετάξει λίγες

μέρες πριν, μπορεί και εχθές, που είχαν έρθει
και κατέστρωναν -σχέδια μάχης- με τις ώρες

καθισμένοι στη άκρη της πλατφόρμας, κουνώντας
ανέμελα τα πόδια τους.

Ο Δημήτρης δεν πετούσε ποτέ χαρτάκια στο δρόμο,

πάντα φρόντιζε να μη ρυπαίνει το περιβάλλον και το

πιθανότερο ήταν να έχωνε το περιτύλιγμα στην τσέπη

του αφού έβαζε την τσίχλα του στο στόμα. Μα αυτή τη

φορά κάτι τον είχε ωθήσει να το πετάξει. “Ίσως για να

το βρω εγώ τώρα” σκέφτηκε και ανασκίρτησε. Σαν

να ήξερε τι θα συνέβαινε, σα να είχε διαισθανθεί πως

ο φίλος του θα ερχόταν μόνος του την άλλη μέρα στο

παρατηρητήριο και θα την έβρισκε.

“Μην είσαι ανόητος”, είπε στον εαυτό του, “Δεν

είναι δυνατόν να το ήξερε”. Μα τί θα μπορούσε

πράγματι να φανεί λογικό και τι παράλογο στο

μυαλό του; Πέρα μακριά, ακούγονταν οι φωνές

των παιδιών που έπαιζαν κλέφτες και αστυνόμους

στις αλάνες. Εύθυμες φωνές, γέλια και ανάσες

λαχανιασμένες όπως έκαναν πάντα και αυτός με

το Δημήτρη.

Ακόμη σκεφτόταν εκείνο το χαμόγελο του, την ώρα

που έκανε τα -επίσημα εγκαίνια- του Παρατηρητηρίου

Βιετκόνγκ, όταν άξαφνα άκουσε μέσα του μια φωνή.

Δεν ήταν η σκέψη του, όσο τρελό και αν ακούγεται,

δεν ήταν - το ήξερε καλά!.

“Να έχεις πίστη”. Να έχω πίστησε τι; αναρωτήθηκε στο

μυαλό του. “Πρόσεχε μας κυνηγά η μούμια!” είπε η φωνή.

Το παιδί σάστισε προς στιγμή. Έτριψε τα κατακόκκινα

μάτια του προσπαθώντας να συνέλθει. Μα δεν μπορούσε

να βγάλει από το μυαλό του τη φωνή, που δεν ήταν

δικιά του, δεν ήταν!

“Πως να το κάνω αυτό; Πες μου σε παρακαλώ” μονολόγησε.

Καμμία απάντηση από τη φωνή. “Πες μου σε παρακαλώ,

μη με εγκαταλείπεις τώρα”. Πάλι καμμία απάντηση.

“Να προσευχηθώ μήπως;” και πάνω που είχε αρχίσει

να απογοητεύεται η φωνή απάντησε. ”Προσεύχεσαι ήδη…”

(Συνεχίζεται...)

Whitelighter

Ευτυχία

2011-07-10T14:35:00.004+03:00

“Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου,

για να μάθω τι είναι ευτυχία.

Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια,

δύο χέρια…

Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν,

θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν,

θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν,

θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου

κλείσουν τα μάτια.

Τα πολλά χέρια, απλά, είναι χάσιμο χρόνου.

Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…”

Θανάσης Βέγγος.

Κάθαρση

2011-06-24T20:53:00.003+03:00

Γνωρίζω ότι έχασες για λίγο καιρό τα ίχνη μου

και για αυτό σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη.

Εργαζόμουν, όμως, πυρετωδώς και το πρόγραμμα

μου ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Όχι ότι σε ενδιαφέρει

βέβαια, αλλά εγώ οφείλω να σου εξομολογηθώ τα

πάντα, όπως έκανα άλλωστε, με απίστευτη ειλικρίνεια,

όλα αυτά τα χρόνια που αναλώθηκα μαζί σου.

Όσα θα σου διηγηθώ, δεν σου κρύβω πως με κάνουν

και κοκκινίζω. Ξέρω, βέβαια, ότι πάντοτε σου άρεσαν οι

πικάντικες ιστορίες, με έντονη αγωνία και χειροκρότημα

της αποσβολωμένης γαλαρίας στο φινάλε. Οπότε είμαι

σίγουρη ότι θα εκτιμήσεις ιδιαίτερα τα όσα θα σου

αφηγηθώ. Κάθισε λοιπόν όσο πιο αναπαυτικά μπορείς,

χαλάρωσε, άνοιξε ένα μπουκάλι καλό κρασί όπως η

περίσταση προστάζει και σαν είσαι έτοιμος, πες μου

να ξεκινήσω μια περιπέτεια, αν μη τι άλλο, αντάξια σου.

Την πρώτη φορά που τον είδα, που λες, πολλές δεκαετίες

πριν από τη σημερινή, έμεινα άναυδη με την ομοιότητα που

είχε μαζί σου. Πλούσια πυρόξανθα μαλλιά, έντονα μπλε

μάτια και βλέμμα που με αιχμαλώτισε μονομιάς. Ακόμα

και το στήσιμο του κορμιού του και ο τρόπος που βάδιζε

ήταν ολόιδιος με τον δικό σου. Το αποκορύφωμα δε,

είναι πως είχε και το ίδιο ακριβώς σημάδι στη βουβωνική

χώρα όπως και εσύ. Σωσίας σου σωστός το δίχως άλλο.

Όπως καταλαβαίνεις δεν μπορούσα, όπως θα έλεγε

εμφατικά και η τρανή αφεντιά σου, να σπαταλήσω μια

τόσο εξαιρετική ευκαιρία. Τον πλησίασα, λοιπόν, και

χρησιμοποιώντας όσα δόλια μέσα παραδειγματικά μου

δίδαξες εσύ, κατάφερα να τον τυλίξω στον ιστό μου.

Έλα πες την αλήθεια, πρέπει να είσαι πολύ περήφανος

για μένα και τα καλύτερα έρχονται στη συνέχεια, μη φύγεις.

Φυσικά δεν είχα σκοπό να δεσμευθώ μαζί του, τι κι αν με

ερωτευόταν, όχι ποτέ σου δεν θα συγχωρούσες μια τόσο

ανεπίδεκτη μαθήτρια. Την ώρα λοιπόν που έμπηγα τα

νύχια μου στην πλάτη του, έψαχνα να βρω τρόπο να

ξεγλιστρήσω.

Μισό λεπτό να στρίψω ένα τσιγάρο και συνεχίζω.

Όντας λοιπόν, σε έντονη περισυλλογή, σκεπτόμενη

με τι είδους μαεστρία θα αντιμετώπιζες μια τόσο

περίπλοκη εξίσωση, για εξαιρετικά δυνατούς λύτες,

εσύ ο μέγας διδάξας, άκουσα ήχο από κλειδιά που

πάλευαν να βρουν το δρόμο τους προς την κλειδαριά.

Κάποιος εισερχόταν στην ερωτική μας φωλίτσα.

Δεν φαντάζεσαι την έκπληξη του σαν εισήλθε στο δωμάτιο

η αρραβωνιαστικιά του και μας ανακάλυψε έντρομη σε

στάση που η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να σου

περιγράψω. Ήταν πολύ ερεθιστική, όμως, δεν στο κρύβω.

Δίχως να χάσω στιγμή την ψυχραιμία μου, σηκώθηκα

αγέρωχα και πριν προλάβουν καν να συνέλθουν από

το κακό που τους βρήκε, ντύθηκα και βγήκα από τον

“τόπο του εγκλήματος” φορώντας, φαρδιά πλατιά,

στο πρόσωπο μου το σαρδόνιο χαμόγελο της

απόλυτης επιτυχίας.

Βλέπεις, αγάπη μου μεγάλη, ο άνδρας αυτός που σου

έμοιαζε τόσο, δεν ήταν άλλος από τον πατέρα σου. Η δε,

χωρίς να το ξέρει, ευτυχής γυναίκα που γυρνούσε αμέριμνη

από την εργασία της, θα έκανε το τραγικό σφάλμα να σε

φέρει στον κόσμο τούτο σε μερικούς μήνες, αφού εκείνο το

βράδυ στο ίδιο κρεβάτι που λικνιζόμουν μαζί του θα

ελάμβανε χώρα η επική σύλληψη σου!

Καθώς, σαν σε σουρεαλιστική ταινία τρόμου, η άλλοτε

ακαταμάχητη θωριά σου αρχίζει αργά και βασανιστικά

να ξεθωριάζει, αντιλαμβάνεσαι με φρίκη πως αυτό που

βιώνεις δεν είναι ο Θάνατος.

Μεταξύ μας, αυτό θα ήταν μια κοινότυπη, καθόλου

έξυπνη και ελάχιστα οδυνηρή εκδίκηση της γυναίκας

που θόλωσε βιώνοντας σε κάθε της κύτταρο την απόλυτη

προδοσία.

Απλούστατα δεν γεννήθηκες ποτέ.

Θα έπρεπε να με είχες γνωρίσει καλύτερα…

Whitelighter

Εκδίκηση

2011-06-11T12:51:00.001+03:00

Πρώτα από όλα θέλω να ξέρεις ότι είμαι ιδιαίτερα
χαρούμενη για σένα και πως εύχομαι τα καλύτερα
και για τους δυό σας. Εξηγούμαι για να μην με
παρεξηγήσει το εύστροφο μυαλουδάκι σου.
Σας είδα πιασμένους χεράκι χεράκι τις προάλλες
και συνειδητοποίησα ότι είστε κομμένοι και
ραμμένοι ο ένας για τον άλλο. Αλήθεια!

Εκείνη, μια σαφώς πιο βελτιωμένη έκδοση μου,
καθόλου διεστραμμένη, με εύγλωττη λαλιά,
ασφαλώς ο τύπος της γυναίκας που μπορεί
να σε συνοδέψει άφοβα στην όπερα, σε
φαντασμαγορικές δεξιώσεις και σε όλα εκείνα
τα ανώτερου επιπέδου δρώμενα που αυτάρεσκα
συγχρωτίζεσαι. Επίσης ρηγνύω τα ιμάτια μου
ότι θα γίνει και μια φανταστική μητέρα σαν
αποφασίσεις να εμπλουτίσεις τούτο τον τόπο
με τους απογόνους σου.

Εσύ δε, δείχνεις να βρίσκεσαι σε εξαιρετική
κατάσταση και το βιοτικό σου επίπεδο πρέπει
να κυμαίνεται σε υψηλότατα επίπεδα. Σε
αντίθεση με εσένα, οφείλω να σου ομολογήσω,
εγώ δεν αισθάνομαι και τόσο θεσπέσια.

Νόμιζες πως με ξεφορτώθηκες κύριε Διπρόσωπε
και δεν φαντάζεσαι πόσο σιχαίνομαι να σε
παρενοχλώ την ώρα του δείπνου. Δέχτηκα μια
πολύ περιποιημένη σφαλιάρα όταν έτσι γρήγορα
και απλά με αντικατέστησες και δεν σου κρύβω
πως αναρωτιέμαι ποιά φαντασιώνεσαι κάθε που
της δείχνεις τα ταλέντα σου.

Βλέπεις η αγάπη που έδωσες, ο έρωτας που
βιώσαμε δεν ήταν αρκετός ώστε να σε εξωθήσει
στην ειλικρίνεια και κάθε φορά που φωνάζεις το
όνομα της άραγε γνωρίζει πως μου είχες
εξομολογηθεί ότι θα με κρατάς αγκαλιά μέχρι
να πεθάνεις, μα ως εκ θαύματος εσύ είσαι
ακόμα ζωντανός;

Το ανέκδοτο όμως με το οποίο πλάγιαζες και
το οποίο φυσικά ήμουν εγώ δεν πρόκειται να
σμπαραλιαστεί άλλο για την αφεντιά σου και
κάθε φορά που μπήγω τα νύχια μου σε κάποιου
την πλάτη θα το νοιώθεις. Ξέρω πως το νοιώθεις!

Να σου ‘μαι λοιπόν ξανά εδώ να σου θυμίσω την
καταστροφή που προκάλεσες όταν με εγκατέλειψες.
Ήταν εντελώς κουτό από μέρους σου να μου φορτώσεις
έτσι απλά το σταυρό του μαρτυρίου και να πιστεύεις
πως θα ξεγλιστρήσεις χωρίς να πληρώσεις το τίμημα.
Θα έπρεπε να με γνωρίζεις καλύτερα…

(Συνεχίζεται...)

Whitelighter

Ματαιοδοξία

2011-05-18T21:18:00.001+03:00

Ακολούθησε τις ρωγμές του καθρέπτη στο
γεμάτο ρυτίδες πρόσωπο της. “Πόσο ακόμα
θα με μαλώνεις γέρο-χρόνε!” αναφώνησε.
“Όλοι μας κάποτε θα φύγουμε απο τούτο
τον τόπο, μα πόσοι άραγε ζούμε πραγματικά;”
Δεν είχε απάντηση.

'Όχι ότι την είχε αναζητήσει και ποτέ της,
δηλαδή. Καλόπιανε πάντα το είδωλο της
με κασμίρια και κάθε λογής κοσμήματα,
με πούδρες και πανάκριβα αρώματα.
Μια καλοχτενισμένη φενάκη, περίτεχνα
αμπαλαρισμένη για να μοιάζει με ζωή.

Στο πλάι του όλα αυτά τα χρόνια βρήκε
τον πλούτο και την δύναμη που ονειρευόταν
απο παιδί, μα αγνοούσε επιδεικτικά πως η
ζωή δεν είναι μέλι δίχως φαρμάκι.

Θαμπωμένη απο τη λάμψη σμαραγδένιων
παλατιών και υπέρλαμπρων δεξιώσεων που
την έβρισκαν στολισμένη σαν παγώνι να
χαμογελάει πλαστικά, δεν έλαβε υπόψη της
πως ζει σε έναν κόσμο που το κάθε τι έχει
μια τιμή, που κάθε άνθρωπος είναι αναλώσιμος
και οι αυτοκρατορίες έχουν απαρχή, απόγειο
και στο τέλος μαραζώνουν στην παρακμή τους.

Το όνειρο που ζούσε κυλούσε αντιστρόφως
ανάλογα με την ηλικία της. Όσο αυτή μεγάλωνε,
τόσο αυτό μετατρεπόταν σε εφιάλτη. Μα δεν
έδινε σημασία, όχι! Γελούσε με νόημα στον χρόνο
και φορούσε όλο και περισσότερα διαμαντικά.
Αγόραζε όλο και πιο ακριβά ρούχα.

Εκείνος πάντα την φρόντιζε. Με φάρμακο
ένα γεμάτο πορτοφόλι, κάθε που την έβλεπε
να πέφτει ψυχολογικά και αερίζοντας ενίοτε
το χρυσό κλουβί της όλα κυλούσαν υπέροχα.
Ποτέ της βέβαια δεν παραδέχτηκε πως ζούσε
κλειδωμένη. Πάντα ήταν περήφανη.
Πάντα γελαστή και γελασμένη.

Ώσπου εμφανίστηκε εκείνη στη ζωή του.
Το καινούργιο του γυαλιστερό απόκτημα.
Μια βελτιωμένη έκδοση, γεμάτη νιάτα,
δέρμα σαν απο έβενο και χαμόγελο όλο
σαγήνη. Έτσι δεν ήταν και εκείνη κάποτε;
Πέταξε προς στιγμή τα λούσα της, κοίταξε το
κορμί της και άξαφνα ανακάλυψε πώς ήταν
ολότελα γυμνή, ένα σάπιο σώμα με δίχως ψυχή.

Σύντομα την αντικατέστησε έχοντας φροντίσει
να της αφαιρέσει τα καλύτερα της χρόνια. Είχε
φθάσει βλέπετε η ημερομηνία που "καλό είναι
να έχουμε καταναλώσει το προϊόν" όπως
αναγράφεται και στα γνωστά μας τενεκεδάκια
αναψυκτικών.

Μπροστά στο ραγισμένο της καθρέπτη ψάχνει να
βρει απαντήσεις για μια ζωή που χάθηκε
ποτισμένη απο το πιο ισχυρό δηλητήριο.
Τη ματαιοδοξία της!

Whitelighter

The descent

2011-05-01T15:09:00.002+03:00

On a quick descent into breaking blackness

I edge deathfully on the brink of insanity.
This heaven is no more of a mere shadow
laughing at me with cruel vanity.

And these tear-stained eyes
are no strangers to my tormented soul.
Along with the crimson of this slick-soaked heart
when this shattered essence consumes its true identity.

Through dazzling pain my body shivers
fighting underneath the cold fire of this blood-bathed hell.
My own echo is the only noise rushing beyond fading colors
no one precious to catch me once I fall.

No demonic plea worth saving me
there is no point in trying.
Never was there a mage to relinquish a releasing spell
I was left unequaled infected with life.

Whitelighter

Road to Nowhere

2011-04-22T11:28:00.003+03:00

Έρχονται στιγμές στη ζωή μας που παρομοιάζουμε

τα όσα βιώνουμε σαν σκηνές από μια διαδρομή.
Τι διαδρομή θα μπορούσε άραγε να είναι η δική σου;

Θαρρώ, θα μου έλεγες ,πως κάποιες φορές είναι ταξίδι
αναψυχής και άλλοτε υποχρεωτική πορεία. Μερικές
φορές ξεκάθαρη και κατανοητή και άλλες πάλι με ίχνη
μυστηρίου και αγωνίας που προκαλούνται από όσα
στροβιλίζονται στο μυαλό σου. Όταν αντιμετωπίζεις
καταστάσεις που αδυνατείς να εξηγήσεις. Τις στιγμές
εκείνες που όσα σου παρουσιάζονται μπορεί να έχουν
πάμπολλες και διαφορετικές ερμηνείες.

Ωστόσο η δική μου είναι ένα και μοναδικό είδος,
ένα Road Trip. Μια μοναχική πορεία σε ένα αχανή
δρόμο κάπου ανάμεσα στο πουθενά και στο αντίο,
με τοπία ερημικά και μόνο οδηγό τον άνεμο που
παρασέρνει κάθε λογής μυρωδιές, άφταστες από
την ανθρώπινη πραγματικότητα.

Καβάλα στην κουρδιστή μοτοσυκλέτα μου, διασχίζω
γκρίζες εγκαταλελειμμένες πόλεις με παράξενες
ονομασίες, σηματοδοτημένες με πινακίδες καμωμένες
από σκουριασμένα σίδερα και φαγωμένα ξύλα.

Άγονες εκτάσεις γεμάτες απομεινάρια από παλιές
καλλιέργειες να δίνουν θαρρείς ένα σουρεαλιστικό
τόνο στην πλάση που κοιμάται ατάραχη, σαν από
χρόνια, ακουμπισμένη στη αγκάλη του απέραντου
ουρανού. Ταξιδιάρικα σύννεφα να σπάνε που και που
τη μονοτονία του σκηνικού ακολουθώντας πάντα
αντίθετες κατευθύνσεις ωσότου να χαθούν στα βάθη
του ορίζοντα.

Βραχώδεις λοφίσκοι και απέραντα βουνά βρίσκονται
σε ίση απόσταση από το δρόμο, βαλμένα λες από
κάποιο άγνωστο χέρι ως άγρυπνοι, αέναοι φύλακες
της απόλυτης σιγαλιάς.

Ξάφνου ένα μοναχικό αγρίμι που τρομάζει από το
αλλόκοτο μουγκρητό του κινητήρα, ένα ερημοπούλι
που βουτά ικανοποιώντας την περιέργεια του, δίνουν
ζωή στην κοιλάδα. Μια ξεχασμένη συστάδα από
θαμνόφυτα ή ένα γέρικο δέντρο με προσπερνούν
αντίθετα και καμώνομαι να τα θαυμάζω για την
δύναμη που κρύβει η μοναξιά τους.

Η αυγή διαδέχεται το σούρουπο χρωματίζοντας την
πλάση με ζωηρό μενεξελί , το αγέρι σφυρίζει στα αυτιά
μου ξεχασμένες μελωδίες. Μια δυνατή νεροποντή πέρα
μακριά που ποτίζει τις διψασμένες πεδιάδες με
πλησιάζει μα δεν βρέχει στο δρόμο πια, παρά μόνο
στη φύση.

Από μουσική επένδυση; Εδώ θαρρώ έχω περισσότερες
επιλογές. Αν η ημέρα είναι μουντή και συννεφιασμένη θα
ντύνεται με τους ήχους των Anathema ,αν είναι βροχερή θα
ακούω HIM. Αν πάλι είναι ηλιόλουστη, Savage Garden και
μερικές φορές έντονες σκοτεινές μπαλάντες ή γοτθικό rock.

Mα πάνω από όλα η διαδρομή μου είναι μια ατέλειωτη
αναζήτηση. Ένα ταξίδι πίστης και ελπίδας, ότι ακόμα
και μέσα στην ξεφτίλα κάποιο φως μπορεί να αναδυθεί.

whitelighter

Intimate...

2011-03-30T22:37:00.001+03:00

Aν ήμουν χρώμα

… θα ‘μουν το μαύρο.
Σκοτάδι αέναο που θωπεύει την πλάση.
Χρώμα της φλογισμένης νύχτας,
της αύρας δυό ερωτευμένων ανθρώπων.

Αν ήμουν της φύσης στοιχειό

… θα ‘μουν ένα δυνατό μπουρίνι
που σε ξαφνιάζει ευχάριστα. Μια
νότα περιπέτειας την οποία αποζητάς
και αφήνεσαι στην άγνωστη τροπή
της. Μια νεροποντή που χάνεται
γρήγορα όπως έρχεται και προκαλεί
ηδονικά χτυποκάρδια ποτίζοντας το
διψασμένο κορμί σου.

Αν ήμουν ρούχο

… θα ‘μουν ένα εφαρμοστό μπλουτζίν,
χιλιοφορεμένο μα τόσο αγαπημένο.
Ρούχο που γίνεται ένα με κάθε καμπύλη
σου και δεν αποχωρίζεσαι ποτέ.

Αν ήμουν προορισμός

… θα ‘μουν ένα λιμάνι να ξαποστάσεις
τα μοναχικά βράδια σου.
Ένα απάγγειο λημέρι να σε προστατεύει
απο ανταριασμένες θάλασσες.

Αν ήμουν άνεμος

… θα ‘μουν ένα αλμυρό αγέρι,
να παίρνω , πέρα μακριά
τα βασανάκια της καρδιάς σου.

Αν ήμουν στολίδι

… θα ‘μουν μια ονειροπαγίδα
στο προσκεφάλι σου , προστάτης
δαίμονας σε κάθε όνειρο σου.

Αν ήμουν μουσική

… θα ‘μουν μια ροκ μπαλάντα,
μια απ’ αυτές που συνόδεύουν
τα εφηβικά σου όνειρα.
Ένα τραγούδι στο άκουσμα του
οποίου νοιώθεις τα πρώτα σου
ερωτικά σκιρτήματα.

Αν ήμουν Ύλη

… θα ‘μουν μαγνήτης βέβηλος
να ελκύει κάθε ατίθασο ρίνισμα σου.
Ένα δυναμό σαγήνης που καταλύει
αναπόφευκτα κάθε σου άμυνα.
Πλάι σου ακόρεστα μέχρι να παραδωθεις.

Whitelighter

Άχραντο Πάθος...

2011-03-04T18:58:00.001+02:00

Αίφνης ξεπρόβαλες εσύ!
Σε ένα σεπτό μου όνειρο στο έρεβος βαλμένο.
Άχραντη σκιά, της νύχτας πλάσμα,
στης γυμνής μου σάρκας το κατώφλι βρέθηκες!
και βάλθηκες να παραβιάζεις προκλητικά
τα αυθάδικα οχυρά της άρνησης μου
καθώς αυτά παραδίνονταν
αδέξια στα φλογισμένα σου “θέλω”

Αίφνης ξεπρόβαλες ξανά!
Δαίμονας δραπέτης μιας πυρωμένης κόλασης.
Κομήτης αδάμαστος σε ξαναμμένη χορογραφία,
ξεσήκωσες λάβα απο τις στάχτες της ηδονής μου.
Θωπεύοντας με σε τόπους απόκρυφους,
τέμνοντας το μυαλό μου με σφρίγος αρχέγονο.
Κομμάτι με έκανες αναπόσπαστο της δικής σου
απονενοημένης μύησης

Χαμένη σε αδημονούντα πόθο σχεδόν ικέτευσα
για τη βίαια παθιασμένη διείσδυση σου στο
άβατο φαράγγι της θάλασσας μου.
Χρόνο δεν έχασες και με κείνες τις αδηφάγες
κινήσεις σου εξώθησες με θράσος τα κύματα μου
να ξεχυθούν πλημμυρίζοντας με την αλμύρα
τους τα λινά σκεπάσματα.

Whitelighter

Love is like Magic...

2011-02-25T20:51:00.002+02:00

Love is like magic
and it always will be.
For love still remains
life's sweet mystery.

Love works in ways
that are wonderous and strange
and there's nothing in life
that love cannot change.

Love can transform
the uggliest face
into beauty and splendor
into sweetness and grace.

Love is unselfish,
understanding and kind,
for it sees with its heart
and not with its mind.

Love is the answer
that everyone seeks
Love is the language,
that every heart speaks.

Love can't be bought,
it is priceless and free.
Love, like pure magic,
is life's sweet mystery…

Whitelighter

Δαφνοστολισμένη Αυταπάτη.

2011-01-29T10:30:00.001+02:00

Σε μια εβδομάδα θα ξεδιαλύνουν όλα.

Η παράσταση θα ολοκληρωθεί με το

θερμό χειροκρότημα της γαλαρίας.
Θύτης και θύμα θα πιαστούν χέρι - χέρι
και θα υποκλιθούν στο κοινό, ενώ
τα φώτα της ράμπας θα σβήνουν.

Η πλοκή που δημιούργησες άψογη,
μάτια υγρά, βλέμματα καθηλωμένα
παρακολουθούν με αγωνία το ψέμα
σου να παίρνει σάρκα και οστά
καθώς κομματιάζεις το ήδη ραγισμένο
είδωλο του με περισσή περηφάνια.

Το δημιούργημα σου όμως φτάνει στο
τέλος του. Ο πρωταγωνιστής σου σε
εγκαταλείπει, απελευθερώνεται.
Τα κείμενα σου δεν έχουν πια ζωή.
Είναι άψυχα κολλυβογράμματα σε
μια νεκρή κόλλα χαρτί. Το κοινό σου
απομακρύνεται, το παραμύθι που τόσο
καιρό τους παρουσίαζες είναι πλέον
ξεκάθαρο μπροστά τους.

Ξύπνα επιτέλους, ξεκόλλα από τον
καθρέφτη σου. Κοίταξε τριγύρω σου,
τα πάντα κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ο κόσμος αλλάζει, δεν περιστρέφεται
γύρω από εσένα, είσαι απλά ένα γρανάζι
του. Άνοιξε τα μάτια σου πέτα το
πορσελάνινο προσωπείο του Νάρκισσου
απ’τη σάρκα σου.

Δεν έχεις πια περιθώριο λάθους, μην
κάθεσαι με χέρια σταυρωμένα, τρέξε
πίσω του. Ίσως σε συγχωρήσει αν δει
έστω μια ρανίδα απο την αλήθεια σου,
μα θα πρέπει να πασχίσεις πολύ, κάντο
για μια φορά στη ζωή σου!!

Τα φώτα έσβησαν, η αίθουσα άδειασε,
η μοναξιά σε αγκαλιάζει και απόψε.
Βλέπεις ξεκάθαρα τώρα, πως τα λούσα
σου γυαλίζουν μόνο κάτω από τους
προβολείς της φαντασμένης σου ύπαρξης.
Μορφίνη στο καρκίνωμα που σε τυλίγει
είναι και τίποτε περισσότερο. Είσαι ένα
χάρτινο τσίρκο χωρίς την παρουσία του,
μια δαφνόστολισμένη αυταπάτη.

Παίρνεις χαρτί και πένα αραδιάζοντας
σκόρπιες σκέψεις, χωρίς οίστρο, χωρίς
φαντασία. Άξαφνα τα μαύρα σκοτεινά
σου μάτια φωτίζουν. Ένα ισχνό χαμόγελο
ξεπροβάλλει από τα στεγνά σου χείλη.
Η νύχτα σε βρίσκει να γράφεις ακόμη μια
παράσταση για ένα ρόλο. Μόνο που αυτή
τη φορά φρόντισε το θύμα να είσαι εσύ…

Whitelighter

H Κυρά της Λίμνης...

2010-12-22T19:00:00.001+02:00

Τα μακριά ντελικάτα δάχτυλα της ανάδεψαν
τα παγωμένα νερά της λίμνης. Ένα δάκρυ κύλησε
από το πρόσωπο της, γλίστρησε και έγινε ένα
με το υγρό στοιχείο σχηματίζοντας δαχτυλίδια
σαν ονειροπαγίδα στον τοίχο παιδικού δωματίου.

Μοιρολόι νεαρού αερικού βγήκε από τα σωθικά
της σα να καλούσε την Κυρά της Λίμνης να
ακούσει την παράκληση της. Να τον φέρει πάλι
πίσω σε αυτήν.

Το φεγγάρι έριχνε το αλλόκοσμο ολόλευκο φως
του στα σκοτεινά νερά και φάνηκε να ταλανίζεται,
σα χαλασμένο εκκρεμές σε παλιό δρύινο ρολόι
καθώς μια δυνατή ριπή του ανέμου έσπασε τη
νυχτερινή σιγαλιά.

Τα μάτια της υγρά και σκοτεινά , έκλεισαν στα
βλέφαρα της και αφέθηκε στη μυστηριακή της
ψαλμωδία , οι νότες που έβγαιναν από τις χορδές
των χειλιών της παρασέρνονταν με τον άνεμο
και έφταναν θαρρείς ως τα πέρατα του κόσμου.

Ποθούσε τόσο να εισακουστεί , πραίτορες βράχοι
καταπλάκωναν την ψυχή της και αποζητούσε με
όλη τη δύναμη που είχε μέσα της ένα θάμα να
γενεί. Μια ολόλαμπρη παραμυθένια ανάσταση ,
μια επική επιστροφή του χαμένου άρχοντα που
σαν άτρωτος πολεμιστής κατανίκησε το θάνατο
και έτρεξε κοντά της καλπάζοντας πάνω στο
κάτασπρο άτι του.

Το μοιρολόι άξαφνα σταμάτησε σα να μην είχε
άλλη πνοή να συνεχίσει, ο αγέρας πάγωσε και
έμεινε μετέωρος στο ουράνιο στερέωμα, η λίμνη
αναταράχτηκε δυνατά. Μια αέρινη φωτεινή μορφή
ξεπρόβαλε στο μέσον της. Ένα χέρι απλώθηκε προς
το δικό της, ένοιωσε το άγγιγμα του , γαλήνεψε
η ψυχή της. Ένα χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη της.

Ακολούθησε τη μορφή με αργά σταθερά βήματα
ως των νερών τα βάθη, είχε έρθει η ώρα να ανταμώ-
σουν ξανά. Την περίμενε καλπάζοντας στα απέραντα
λιβάδια. Το δάκρυ στέγνωσε, ο πόνος έφυγε. Τα
δάχτυλα της άγγιζαν το καταπράσινο χορτάρι και
εκείνος φάνηκε μπροστά της, πανέμορφος όπως
πάντα,φορώντας τη αστραφτερή στολή του.
Της ένεψε.

Με φτερά στα πόδια της έτρεξε στην αγκαλιά
του. Αυτός ξεπέζεψε , χάιδεψε τη χαίτη του
αλόγου του και άνοιξε την αγκάλη του. Περιστέρια
ξεπρόβαλλαν από τα χέρια του και ξεχύθηκαν στον
καταγάλανο ουρανό των ...Ηλισσίων.
Χάθηκε μέσα του.

Γινήκανε και πάλι ένα.

Για πάντα…

Whitelighter

Άδραξε τη μέρα...

2010-11-24T11:33:00.002+02:00

Γέμισε τις χούφτες της με παγωμένο νερό

και έπλυνε το πρόσωπο της γελώντας δυνατά.
Ανασκουμπώθηκε, έφτιαξε όπως όπως τα
ρούχα της και έβγαλε από τη τσάντα της μια
μικρή βούρτσα χτενίζοντας πρόχειρα τα
μπερδεμένα της μαλλιά.

Οι φωνές της είχαν σίγουρα ακουστεί στους
θαμώνες της καφετέριας μα αυτό δεν την
απασχολούσε διόλου. Αυτό που είχε προηγηθεί
ήταν ένα άγριο πήδημα και τίποτα άλλο και
μάλιστα με τον άνθρωπο που την είχε πληγώσει
όσο κανένας. Τον άνδρα που μισούσε να αγαπάει
πιο πολύ και από την ίδια της τη ζωή.

Λίγα λεπτά πριν είχε ανοίξει την πόρτα της
τουαλέτας και είχε εξαφανιστεί όσο ξαφνικά
ήρθε εκείνο το απόγευμα και την είχε οδηγήσει
βίαια, με μάτια που έκαιγαν σε μια στιγμή
ατέρμονου πάθους. Τα λόγια που έβγαιναν από
το στόμα του και που άλλοτε θα τα θεωρούσε
προσβλητικά την είχαν φέρει σε έναν οργασμό
σώματος και μυαλού που έχανε κάθε επαφή με
το περιβάλλον.

Μέχρι τότε στη ζωή της υπήρξε η απόλυτα συνε-
σταλμένη γυναίκα με τα “καθώς πρέπει” του κόσμου
οδηγό σε κάθε της βήμα. Προσηλωμένη στο καθήκον
της ως συζύγου και μητέρας και γεμάτη πόνο από την
μίζερη ζωή της πλάι σε έναν άνθρωπο που επέμενε να
την απατά επιδεικτικά. Είχε βρει όμως τη δύναμη να
χωρίσει και τώρα, ήρθε αυτό να ταρακουνήσει
συθέμελα την ύπαρξη της

Βγήκε αεράτα από την τουαλέτα , αγνοώντας πλήρως
τα μάτια που καρφώνονταν απάνω της από κάθε γωνιά
του μαγαζιού και κατευθύνθηκε στο τραπεζάκι που την
περίμενε εμβρόντητη η φίλη της. Χωρίς να της πει
κουβέντα την πήρε να φύγουνε. Άφησε βιαστικά τα
χρήματα που όφειλαν πλάι στο ζεστό ακόμα καφέ της
και τραβώντας την από το χέρι βγήκαν έξω και
περπάτησαν γοργά μέχρι το αυτοκίνητο.

Το χαμόγελο της διαγραφόταν άγριο και τόνιζε το
αναψοκοκκισμένο της πρόσωπο ερχόμενο σε απόλυτη
αντίθεση με το τσουχτερό κρύο και το συννεφιασμένο
χειμωνιάτικο σκηνικό της πόλης. Μέσα της ένοιωθε
για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια μια απίστευτη
απελευθέρωση. Το τηλέφωνο χτύπησε άξαφνα, ήταν
αυτός πάλι . Το έκλεισε χωρίς να ταλαντευτεί , χωρίς
δεύτερη σκέψη.

Έστρεψε το βλέμμα της προς τη φίλη της, γελάσανε
μαζί δυνατά. Άνοιξε το ραδιόφωνο και έβαλε μπρος.
Ένα νέο αύριο διαγραφόταν στη ζωή της και είχε
εισχωρήσει βίαια μέσα της όσο και αυτός λίγη ώρα
πριν. Στο σταθμό η Meredith Brooks επέμενε πως
είναι μια σκύλα , μια ερωμένη , ένα παιδί ,μια μητέρα
...της ένεψε με νόημα και πάτησε με δύναμη το γκάζι.

Whitelighter

Ελεγεία για μια αγάπη

2010-11-11T19:29:00.002+02:00

Ακολούθησα τα χνάρια του πάνω στην άμμο.
Ήταν χειμώνας και η θάλασσα ήταν άγρια όπως
και τα συναισθήματα μου. Τα είχα με τον εαυτό μου,
τι στο διάολο με είχε ωθήσει να έρθω μέχρι εδώ?
Γιατί δέχτηκα να τον δω έπειτα από αυτό που μου
είχε κάνει?

Άναψα ένα τσιγάρο προσπαθώντας να διώξω όσα
στροβιλίζονταν μέσα στο κεφάλι μου και τον πλησίασα
με βλέμμα παγωμένο και αδιάφορο. Το δυνατό αγέρι
ανακάτευε τα μαλλιά μου και με παρέσερνε κάνοντας
με να περπατώ σαν μεθυσμένη. Σκόπευα να του πω ότι
τελειώσαμε , ότι δεν θα ήθελα ποτέ να με ενοχλήσει ξανά .

Μα όταν τον είδα να κάθεται σε εκείνο το παγκάκι ,που
συναντηθήκαμε για πρώτη φορά ,με μάτια βουρκωμένα
έσφιξε η καρδιά μου. Συνειδητοποίησα πόσο πολύ τον
είχα αγαπήσει ,ο εγωισμός μου όμως και η αξιοπρέπεια
μου δεν έπρεπε να καταρρακωθούν. Όχι πάντα ήμουν
περήφανη γυναίκα και περήφανα θα έφευγα.

Σηκώθηκε αργά σχεδόν νωχελικά λες και προσπαθούσε
να αντιληφθεί την κατάσταση να βρει τον τρόπο που θα
τον συγχωρούσα και θα έπεφτα ξανά στην αγκαλιά του.
Στάθηκα απέναντι του ακίνητη και αμίλητη ενώ μέσα
μου κραυγές πόνου προσπαθούσαν να βρουν διέξοδο
απ' τα χείλη μου..από κάθε πόρο του κορμιού μου.

Ανασκίρτησα καθώς τύλιξε άξαφνα τα χέρια του γύρω μου ,
ήθελα να τον χαστουκίσω να τον απομακρύνω από το
σώμα μου. Μα αντί για αυτό ξεστόμισα οργισμένα
το αδιανόητο. "Σε μισώ τόσο πολύ που θέλω να μείνω
για πάντα στην αγκαλιά σου”. Τρελάθηκα με τον εαυτό μου.
Τι είχα πει μόλις? Τι στη οργή του είχα πει?.
Με έσφιξε δυνατά ενώ τα δάκρυα του είχαν φθάσει
στα χείλη του.Πόσο ήθελα τώρα να τα φιλήσω.
Πόσο ήθελα να χαθώ για πάντα στο άγγιγμα του.
Ντράπηκα τόσο που έμεινα έτσι άβουλη, προδίδοντας
τα πάντα.Τότε όμως κατάλαβα τη δύναμη της αγάπης.
Εκείνη τη δύναμη που ξέρει συγχωρεί ακόμη και τα
τραγικότερα λάθη.

Τα κορμιά μας μπλέχτηκαν χωρίς να λογαριάζουμε το κρύο.
Κάθε μου κύτταρο αποζητούσε τα χάδια του , ένα νεκρό σώμα
που ζωντάνευε ξανά με κάθε του άγγιγμα.
Ακόμη και σήμερα αναρωτιέμαι πως φθάσαμε να κάνουμε
έρωτα ανάμεσα στα τόσα ερωτηματικά μας... και ήταν ο πιο
δυνατός έρωτας που είχαμε κάνει στα τόσα χρόνια.
Απορώ πως συγχώρεσα έστω και στιγμιαία εκείνο το φιλί ,
τα τόσα χάδια που έδινε σε εκείνη, χωρίς ενοχές
προδίδοντας τα όσα είχαμε ζήσει. Δεν τον ξαναείδα ποτέ…

Whitelighter

Eternal...

2010-08-03T21:04:00.014+03:00

Nothing lasts forever.
Not the moon,
not the sun.
For in time,
their bright glow
will fade.

Nothing lasts forever.
Nor love, nor hate.
Not war, not peace.
For each overcomes
the other.

Nothing lasts forever.
Not life, not death.
Nor you, nor I.
For time will
start over.

Nothing lasts forever.
All that lies there,
is eternity
and I will love you
for all eternity,
but not Forever. Whitelighter

Ζήλεια μου...

2010-06-19T22:05:00.007+03:00

Ποτέ μου δεν φαντάστηκα ότι θα μπορούσα να ζηλεύω,
ούτε στην αγάπη, ούτε στη ζωή. Γνώριζα πως το ωραίο
το θαυμάζεις και το ξεπερνάς λέγοντας "Δεν είμαι εγώ."
"Εγώ είμαι κάτι διαφορετικό". Πίστευα πως τον άνθρωπο
που αγαπάς τον κερδίζεις μόνο δίνοντάς του πραγματική
ελευθερία. Να έχει, δηλαδή, το δικό του χώρο και τη
δυνατότητα να σκέφτεται και να υπάρχει μακριά σου.

Σε όλους έλεγα πως αν στη ζωή σου ασχολείσαι με κάτι
που οι υπόλοιποι δεν κατέχουν και το κάνεις καλά, τότε
δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθάνεσαι κατώτερος τους
και να φανταστείτε ότι ποτέ δεν ένοιωθα τόσο καλά ούτε
μέσα στο χαρακτήρα μου, ούτε μέσα στο σώμα μου,
ούτε μέσα στον κόσμο.

Τα πράγματα όμως άλλαξαν άρδην. Νοιώθω το κεντρί της
ζήλειας να με τρυπά κάθε μέρα και σε διαφορετικό σημείο.
"Λατρεία μου", μου είπες, "σε εμπιστεύομαι".και ζήλεψα
που ήξερα πως δεν είμαι η μόνη που εμπιστεύεσαι, ούτε η
μόνη που αποκαλείς έτσι. "Μόνο εσύ το ξέρεις", προσπάθησες
να με καθησυχάσεις, αλλά ζήλεψα ξανά όταν κατάλαβα ότι το
ήξεραν κι άλλοι. Στη δουλειά, τα ίδια. Μια σειρά από ανούσια
"μπράβο" που απλά φτιάχνουν ένα ωραίο περιτύλιγμα για κάτι
που ξέρεις πως ποτέ δε θα κάνεις τόσο καλά ώστε να είσαι
αναντικατάστατος ή έστω, πολύτιμος.

Δε ζηλεύω συγκεκριμένα πρόσωπα αλλά, συγκεκριμένες
καταστάσεις. Ζηλεύω το χέρι που σχεδιάζει οδηγούμενο
απ' την αύρα πεθαμένων καλλιτεχνών. Ζηλεύω το μυαλό
που μπορεί να υπολογίσει σε δευτερόλεπτα πόσο κάνει
τόσο επί τόσο διά τόσο μείον τόσο τοις εκατό. Ζηλεύω το
πρόσωπο που κάθε του γωνία σου ψιθυρίζει "σαγήνη" .
Ζηλεύω την ψυχή που έχει το κουράγιο να κάνει ό,τι την
ευχαριστεί με τον ελεύθερο της χρόνο. Ζηλεύω την καρδιά
που δεν κουράζεται να χτυπά.

Ζηλεύω το σώμα που με κάθε του κίνηση μπορεί να εμπνεύσει
δεκάδες στίχους. Ζηλεύω τους ήρωες των ιστοριών του Μάρκες.
Ζηλεύω το μάτι που μπορεί να αφουγκραστεί όσα εγώ μονάχα
βλέπω. Ζηλεύω αυτόν που ξέρει πως ό,τι και να γίνει, έχει
στήριγμα να ακουμπήσει. Ζηλεύω το αυτί που ακούει ωραία
λόγια όταν πραγματικά τα έχει ανάγκη. Ζηλεύω την πένα που
μπορεί να αποτυπώσει με μελάνι όσες σκιές και φώτα έχω μέσα
στο κεφάλι μου. Ζηλεύω το πνεύμα που μπορεί να ζήσει τη
φαντασία του και όχι να φαντάζεται τη ζωή του. Ζηλεύω αυτόν
που ζει τη χαρά και τον πόνο με την ίδια ένταση και η ζωή του
έχει πολλά χρώματα.

Πάνω σε λεπτή κλωστή ισορροπεί η ζήλεια μας, με πολλά κενά
ασυνέχειας, τα οποία εκμεταλεύεται το αύριο, με μια γενναία
δόση ειρωνίας...

Whitelighter

Παραμύθια δίχως όνομα

2010-06-10T20:00:00.000+03:00

Ξεκινάμε τη μέρα μας κάθε φορά, μ' όλα κείνα

που δε μπορέσαμε ν' αλλάξουμε. Με τις λάθος

επιλογές μας, με τις λύσεις που δε μπορέσαμε να

δώσουμε, με όλα όσα ξέρουμε και δε ξέρουμε για

τον εαυτό μας και για τους γύρω μας. Μένουμε

προσκολλημένοι στα είδωλα του παρελθόντος μας,

στην αγάπη που θα θέλαμε να είχαμε, στον τρόπο

που μας μάθανε ν αγαπάμε λάθος ανθρώπους και

λάθος πράγματα. Ψάχνουμε το καλό μες στο κακό

και το κακό μες στο καλό, γιατί έχουμε χάσει την

εμπιστοσύνη μας κι εξερευνούμε λόγια, προθέσεις,

εικόνες,στηρίζοντας όμως πάντα μια προσδοκία

για ανθρώπινη ομορφιά.

Υπάρχουν ενέργειες και σκέψεις που δεν
μπορούμε να τις εξηγήσουμε, που ίσως
να μας κάνουν να ντρεπόμαστε και που
μερικές φορές δεν ανταποκρίνονται στο
σωστό, το λογικό και το γενικά παραδεκτό,
όμως είμαστε ελεύθεροι και μπορούμε να
θέλουμε να αρνηθούμε εκείνο που μας
επιβάλλεται. Αφήνουμε πίσω ό,τι μας
πόνεσε και δεν λυπόμαστε, ξεχνάμε εκείνους
που φύγανε και δεν μας νοιάζει, γιατί τίποτα
δεν χάνεται, αλλά κι αν χάνεται γίνεται πάλι
ξανά σε καινούργιο χρόνο, με καινούργιους
ανθρώπους. Εκείνοι ήταν να φύγουν,ήταν
να χαθούν, είναι να τους περιμένουμε,
να μας περιμένουν, ξεχνώντας.

Με χρόνο δανεικό, από το χρόνο των Θεών,
φτιάχνουμε τα παραμύθια μας, με όλα όσα
δεν καταλαβαίνουμε, με όλα όσα μας μαγεύουν,
αρχίζουμε να ζούμε μέσα τους και να
τελειώνουμε την κάθε ανθρώπινη στιγμή μας,
σκονίζοντας συνέχεια τις λέξεις μας,
χωρίς να μπορούμε ποτέ να δώσουμε
στα παραμύθια ένα όνομα.Κι είναι όλα
όμορφα, πάντα, όλα τόσο όμορφα.

Κολυμπάμε σ' ένα όνειρο, σ' ένα τεράστιο
κύκλο,τόσο μικροί, κολυμπάμε σαν μικρά
βατραχάκια,ευτυχισμένοι κι άλλες πάλι φορές,
τεράστιοι εμείς κι ο κύκλος τόσο μικρός, το
όνειρο τόσο μικρό, να ασφυκτιούμε, χωρίς
ποτέ να σκεφτούμε να του βρούμε ένα όνομα
να μας χωράει.κι όμως ακόμα και τότε,
όλα είναι όμορφα, τόσο παράλογα όμορφα.

Πετάμε ένα βότσαλο στη θάλασσα και
κάνουμε μια ευχή, για μας, για τους
αγαπημένους μας, για κείνους που
επιθυμήσαμε πολύ,αλλά δεν ήρθαν
ποτέ στο δρόμο μας και τους ευχόμαστε
να είναι καλά και κάθε μέρα που περνάει
καλύτερα.

Whitelighter

Γητευτής θνητών ονείρων

2010-05-27T21:06:00.007+03:00

Καλέμπ!, εσένα που αποκαλούν, γητευτή της
απαγορευμένης ηδονής των θνητών ονείρων.
Σε ανίχνευσα!
Εκεί!, στοιβαγμένο αυτάρεσκα στο μιαρό
λημέρι σου. Ένα προκλητικό βδέλυγμα μεταξύ
σαγηνευτικών γκρεμών και ακόλαστων τάφρων.

Πυρπολούσες με λαγνεία το ξαναμμένο χώμα.
Κρύφτηκα να μη με δεις!
Παθιασμένες πύρινες γλώσσες ξεχύνονταν
από τα φλογισμένα νερά του ποταμού Στύγα,
καθώς πότιζες αναίσχυντα τα απόκρυφα από
τα, κάθε λογής,πρώιμα θηλυκά σπαρτά.
Ξετρελαμένες ικέτιδες ξεπηδούσαν από
μέσα τους γυμνές. Κόρες που εσύ είχες
παρασύρει τεχνηέντως από την Γη των Ελόϊ
στις εβένινες αλάνες του ερέβους.

Ερεθισμένη λάβα εισέβαλε ξάφνου στο κορμί
μου. Προδόθηκα!
Ρίγησα από ηδυπαθή χάδια και δηλητηριασμένα
φιλιά. Άυλα χέρια , δίχως αιδώ, με άγγιξαν
παντού σχολαστικά.Ανάσα βαριά που βρομούσε
αψέντι με πλημμύρισε. Το αίμα μου κόχλαζε
επικίνδυνα, ψάχνοντας μανιασμένα δίοδο
ανάμεσα στις φλέβες μου.

Δεν μπορώ να ξεφύγω.

Δεν μπορώ!

-Πλησίασε λοιπόν,θνητή, στο όνειρο σου
θα με βρεις εσέ να περιμένω…

Whitelighter

Σε χαρτόκουτα ξαπλώνουν τα βλέμματά μας.

2010-05-17T18:05:00.004+03:00

Λοιπόν, δεν άντεχα άλλο να είσαι τόσο πολύ ο εαυτός
σου. Είσαι τόσο πολύ, με τόση παραδειγματική άνεση
κι ευκολία, που τελικά καταπιέζεις αυτό που είναι ο
άλλος. Ή ο Αλλος αν προτιμάς (θέλει ο Λακάν να κρυφτεί
κι η χαρά δεν τον αφήνει). Σε έβλεπα – δεν έκανες τίποτα,
ένα βλέμμα σου, όμως, έφτανε για να με ρίξει ξανά στην
αρχή της πρότασης πάνω που αγκομαχούσα να φτάσω
στην τελεία – ή έστω στην άνω τελεία. Δεν το ξέρεις
φυσικά, αυτό είναι που σου προσδίδει και τόση άνεση,
τόση ασφάλεια, τόσο εαυτό με τον οποίο κινείσαι.
Έναν εαυτό που περιφέρεις αγόγγυστα, όταν ο δικός
μου με βαραίνει τόσο που σκεφτόμαι να τον δώσω
πουθενά για υιοθεσία.

Παρόλα αυτά, με μάγεψες με την αθωότητα που είχε
αυτή η φαινομενική – τελικά- επιφανειακότητα σου.
Αυτός ο χορός στον πάγο της εικόνας που αν και δεν
πάσχισες πολύ να δημιουργήσεις, σίγουρα έκανες λίγο
παραπάνω αγώνα για να διατηρήσεις. Σου κόστισε
κάτι παραπάνω βρε αδερφέ, κυρίως τα βράδια εκείνα
που με έπαιρνες τηλέφωνο, ψιλοζαλισμένος από το
ουίσκι, με φιλοσοφικά και μη ερωτήματα που μου
πέταγες εύκολα – heavy words are so lightly thrown
(και να στο έλεγα αυτό, αποτέλεσμα δεν θα είχα).

Απάντηση για όλα αυτα δεν πήρα ποτέ, καταραμένη
θαρρείς να μη φθάσω ποτέ μπροστά στο μελοδραματικό
αυτο ντελίριο της ανακάλυψης, με ολίγη βέβαια από opera
buffa. Ακόμα φαντάζομαι ο εαυτός σου είσαι. Όχι εκείνος
που είδα, αλλά εκείνος που διαφημίζεις, ανακυκλώνεις,
επιβάλλεις. Όχι εκείνος που τα βράδια οδηγεί μόνος
ακούγοντας τις μουσικές μου, αλλά εκείνος που άφησε
πίσω του αυτά που θα μπορούσαν να είχαν γίνει, που θα
μπορούσε να είχε κάνει. Ήθελα να ξερα τι βλέπεις στον
καθρέφτη σου. Που να στεγάζεις τον εαυτό που άφησες
για να μασκαρευτείς.

Σε χαρτόκουτα ξαπλώνουν τα βλέμματά μας.

Whitelighter

Ένας άγγελος μετράει τη ζωή της...

2010-04-24T12:38:00.006+03:00

Σε χρόνο ψεύτικο, σε μια στιγμή ατελείωτη,
χαμένη, ταξιδεύει με ένα γαλάζιο σύννεφο
φτιαγμένο από διάφανες, λουσμένες με
αναμνήσεις λέξεις. Με ένα κρυστάλλινο αρχαίο
κλειδάκι, ανοίγει ένα κρυφό μονοπάτι της ψυχής,
κόβει ένα κομμάτι σύννεφο και το σκορπάει
μέσα της. Διπλοκλειδώνει κι εμπιστεύεται το
κλειδί σ' έναν άγγελο να το φυλάει.

Πασχίζει να βάλει τις λέξεις στη σειρά.
Γκρεμίζει μαζί τους και χτίζει μαζί τους.
Κλαίει και γελάει μαζί τους κι όταν τελειώνει
το ξέρει πως είναι έτοιμη να χορέψει στο κενό της.
Απλώνει τα χέρια, κλείνει τα μάτια κι αφήνεται.
Πετάει σ' ένα χρόνο ψεύτικο και ταξιδεύει παρέα
μ' ένα κομμάτι σύννεφο. Το πρώτο πέταγμα.
Ο πρώτος μεγάλος φόβος. Θα ζήσει ή θα πεθάνει;
Aπό πού να πιαστεί για να μη χαθεί; Δε ξέρει πως,
είναι όμως βέβαιη πως θα ξαναβρεί το δρόμο που

θα την οδηγήσει στη γη.

Σε χρόνο ψεύτικο, σε μια στιγμή απερίγραπτη
γεμίζει ο ουρανός πολύχρωμα μπαλόνια.
Αναγνωρίζει τα χρώματά τους. Είναι εκείνα τα ίδια
χρώματα που μικρή έβαφε τα όνειρά της. Πιάνεται
από τα μπαλόνια, πιάνεται από τα όνειρά της και ζει
ξανά τα παιδικά παιχνίδια στο κήπο που πήρε το
πρώτο της φιλί. Στον κήπο που ο άγγελος τώρα
την περιμένει για να της επιστρέψει, μ' ένα δροσερό
χαμόγελο, το κλειδί της ψυχής της και να της πει :

-“Εναλλαγές συναισθημάτων ένα πολύχρωμο

πάζλ είναι η ζωή σου. Τη μία κλάις την άλλη

γελάς , νευριάζεις , αγαπάς, χαίρεσαι και

λυπάσαι. Το σημαντικότερο είναι να μπορείς

να είσαι ο εαυτός σου παρόλο που πολλές φορές

θα θελήσεις να τον απαρνηθείς.Ένα σου χαμόγελο

στον καθρέπτη σου, εκείνες τις ημέρες που θα

προτιμούσες να είσαι κάποια άλλη και όχι ο εαυτός

σου, αρκεί να αναθεωρήσεις την άποψη σου και να

δείς το πόσο πραγματικά όμορφη είσαι.Όμορφη

για σένα και μόνο!

Ότι αναζητάς βρίσκεται μέσα σου. Μην ψάχνεις να το

βρεις στα λόγια και στα μάτια των άλλων. Ξεκλείδωσε
ότι καλά κρατάς φυλαγμένο και να θυμάσαι πως είναι
μακρύς ο δρόμος γιατί αυτό που αναζητάς είναι αυτό
που τελευταίο θα βρεις.”

Σε χρόνο ψεύτικο, ένας άγγελος μετράει τη ζωή της.

Whitelighter

Αναζητώντας την αγάπη...

2010-03-13T11:43:00.011+02:00

Ήταν που λες μια φορά ένα κοριτσάκι. Ούτε όμορφο,
ούτε άσχημο. Ούτε έξυπνο, ούτε κουτό. Ένα συνηθισμένο
κοριτσάκι ήτανε,που θα έμοιαζε μ' όλα τα άλλα, αν δεν είχε
μια παράξενη συνήθεια. Μόλις σουρούπωνε, το 'σκαγε από
το σπίτι της και πήγαινε και στεκότανε στις παρυφές του
δάσους, δίπλα στο ποτάμι, καρτερώντας τα πνεύματα του
δάσους που πήγαιναν να πιούν νερό. Περνούσαν που λέτε
πανέμορφοι πρίγκηπες και ιππότες ,νεράιδες και ξωτικά.
Το κοριτσάκι ένιωθε πως με όλους έμοιαζε λιγάκι, πως όλοι
τους είχανε κάτι όμορφο, κάτι ξεχωριστό. Έτσι, τους
σταματούσε όλους, τους κοίταζε στα μάτια και ρωτούσε:
- Μπορείς να μ' αγαπάς; Οι πιο πολλοί γελούσαν. Άλλοι δεν
έμπαιναν καν στον κόπο να απαντήσουν. Και άλλοι της
έλεγαν:Δεν έχω χρόνο ή δεν ξέρω τι είναι ν' αγαπάς.

Αυτό γινόταν κάθε σούρουπο κι έτσι είχαν τα πράγματα,
ώσπου μια μέρα,το κοριτσάκι ξαναρώτησε κ'ένας πρίγκηπας
χαμογέλασε και του είπε:- Μπορώ. Έλα να αγαπηθούμε.
- Μπορείς; Πόσο χαίρομαι! Πες μου, όμως, τι θα πει ν' αγαπη-
θούμε;- Λοιπόν, το πιο σπουδαίο είναι να μη βιαστείς να
καταλάβεις. Και τώρα άκου: Ν' αγαπηθούμε, πρώτα-πρώτα
θα πει να κοιταζόμαστε στα μάτια. Κι έτσι κοιταζόταν στα μάτια
για μερόνυχτα.- Τώρα αγαπιόμαστε; - Όχι βέβαια. Αλίμονο αν
ήταν τόσο απλό.Ν' αγαπηθούμε θα πει να φτιάξουμε κάτι μαζί.
Κι έφτιαξαν πράγματα μαζί. Κι ήταν τόσο χαρούμενοι!- Τι ωραίο
να σ' αγαπάω! Τώρα δεν αγαπιόμαστε; - Όχι ακόμα. Γιατί
ν' αγαπηθούμε θα πει να 'χουμε και κάτι ο ένας απ' τον άλλον.
Δώσε μου λίγο απ’τα πλούσια μαλλιά σου κι εγώ θα σου δώσω
από το γαλάζιο των ματιών μου. Κι έκαναν έτσι. Ο πρίγκηπας
πρόβαρε τα κατάμαυρα μαλλιά του κοριτσιού κ'ύστερα
της χάρισε το πιο όμορφο γαλάζιο των ματιών του.- Τώρα
αγαπιόμαστε; - Όχι, όχι ακόμα. Μας μένει το πιο δύσκολο.
Πρέπει να αγκαλιαστούμε σφιχτά, πολύ σφιχτά, και να
τρέξουμε στον ήλιο, καβαλώντας μιαν αχτίδα από φως. Έλα,
με το ένα, με το δύο, με το τρία, να προλάβουμε αυτήν εκεί
την αχτίδα.- Ένα, δύο, τρία, εεεεεεεεεεεεεε... ωπ!
- Τώρα αγαπιόμαστε; - Τώρα!

Και που λέτε, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κάπως έτσι έγινε
και ξεκίνησαν για τον ήλιο. Κι άρχισε να πέφτει βροχή, γλυκιά
σα μέλι.Ήταν τα δάκρυα της χαράς τους. ‘Ετρεχαν δε με τέτοια
ταχύτητα που ζάλισε όλα τα πουλιά κι όλα τ' αστέρια - έγιναν
ένα. Κι ύστερα βγήκε ένα ουράνιο τόξο τόσο λαμπερό, που
όλοι στη γη βάλανε το χέρι πάνω από τα μάτια να μην τυφλω-
θούνε, κι αναρωτιόντουσαν τι είχε συμβεί πάνω απ' τα
σύννεφα. Και πέρασε καιρός. Να 'τανε χρόνια,να 'τανε ένα
λεπτό μονάχα, κανένας δε θα μπορούσε να μας πει, γιατί ο
χρόνος ήταν άχρονος, μέχρι που ο πρίγκηπας ψιθύρισε:
- Κουράστηκα. Μη σου κακοφανεί.Μπορεί να ζαλίστηκα
απ' το τρέξιμο. Θα 'θελα να γυρίσω πίσω. -Κουράστηκες;
Όμως, δεν τρέχουμε πατώντας στο χώμα. Είναι το φως
που μας κουβαλάει.Δεν είναι κουραστικό. - Για μένα
είναι. Έπειτα το 'χω ξανακάνει. Λίγοι το αντέχουν
δεύτερη φορά. Είν' επικίνδυνο. Γυρίζω πίσω.

Αυτά είπε και με μεγάλη ευκολία, πήδηξε σ' ένα μετεωρίτη
που κατέβαινε στη γη και χάθηκε.- Μη φεύγεις, φώναξε το
κοριτσάκι. Φοβάμαι πως δε θα μπορέσω πια να σταματήσω,
κι είν' αστείο να τρέχω μόνη μου στον ουρανό. Όμως, τη φωνή
της την άκουσε μονάχα το σκοτάδι, κι ίσως - δε σας τ' ορκίζομαι
- το φεγγαράκι που πρόβαλε πίσω από ένα σύννεφο δειλά.
- Εεεεεεε... ωωωωω.. Είναι κανείς εδώ; Δεν έχει νόημα πια να
πάω στον ήλιο. Ποιος θα μπορούσε να μου πει πώς θα ξανα-
γυρίσω πίσω; Αλλά το σύμπαν εκείνη τη στιγμή ήτανε άδειο,
κι έτσι δεν της απάντησε κανένας. - Μου φαίνεται πως τώρα
τρέχω πιο γρήγορα από πρώτα. Κι άρχισα να κρυώνω.Κι αν
τρέχω έτσι μόνη μου για πάντα; Εεεεε... ωωωωωωωωω...
Βοήθεια! Δεν είναι κανείς εδώ; Τότε, μια μικρή φωνούλα
έφτασε στ' αφτιά της, τόσο γλυκιά και σιγανή σα να 'βγαινε
από μέσα της. - Ψιτ, ψιτ! κοριτσάκι! -Μου μίλησε κανείς;
Τίποτε δεν βλέπω. - Ψιτ, εδώ δίπλα στην κοιλιά σου.Είμαι
η ηλιαχτίδα που σε κουβάλησε μαζί με τον πρίγκηπα βόλτα
στον Γαλαξία.Ακόμα πάνω μου τρέχεις. Άκου. Μόνο εγώ
μπορώ να σε γυρίσω πίσω.Πρώτα θα μπούμε σε τροχιά γύρω
από τη γη, ύστερα σιγά-σιγά θα κατέβουμε.Μόνο που 'χω
τρέξει άπειρα χιλιόμετρα κι η ενέργειά μου έχει σχεδόν
εξαντληθεί.Για να γυρίσουμε πρέπει να θυσιάσεις κάτι από
σένα, να το καίω, να γεμίζω τις μπαταρίες μου,
να προχωράμε...

- Ότι πεις. Τι θες να θυσιάσω; - Ξέρω κι εγώ;. Τα μαλλιά σου,
τις πατούσες σου, ένα κομμάτι από την καρδιά σου ‘ισως;
- Τα μαλλιά μου, οι πατούσες μου, πάρτα δικά σου. Μόνο
που καρδιά δεν έχω πια. Την πήρε ο πρίγκηπας μαζί του.
Κι αυτό δεν αλλάζει.Εντάξει, παίρνω τις πατούσες σου.
Ελπίζω να μας φτάσουν. Καίω την πρώτη. Μην πονάς πολύ.
Μην κλαις, δεν το αντέχω. Ησύχασε. Κρατήσου τώρα.
Αλλάζουμε πορεία. Κι έτσι μπήκανε σε τροχιά. Το κορι-
τσάκι μ' ένα πόδι, κοίταζε τη γη - τόσο μικρούλα - κι όμως
της φαινότανε πως διέκρινε στο δάσος τον πρίγκηπα της.
Κι ήταν το κέντρο της γης ο πρίγκηπας της. Μόνο εκείνος
μέτραγε εκεί κάτω. Τίποτε άλλο.-Παράξενο να μπαίνεις σε
τροχιά. Το κέντρο της ζωής σου είν' αυτό το κάτι που τρέχεις
γύρω του. Κι όμως είν' άσκοπο να τρέχεις, γιατί δεν μπορείς
να το φτάσεις, ούτε και να ξεφύγεις απ' αυτό. - Σσσσστ! Μη
μιλάς, δάγκωσε τα χείλη, είπε η ηλιαχτίδα. Καίω τη δεύτερη
πατούσα. Κατεβαίνουμε. Κι αρχίσανε να κατεβαίνουν
κάνοντας τούμπες στον αέρα,μέσα σε ρεύματα τόσο τρελά,
που όλα δείχνουν πως δίχως άλλο θα γκρεμοτσακιστούνε.
Το κοριτσάκι δίχως πόδια, κι η γη να μεγαλώνει, να
μεγαλώνει, το δάσος να φαίνεται πια καθαρά, τα δένδρα,
τα πουλάκια, το ποτάμι και ξαφνικά... Πλατς!.Και μετά τίποτα.

Όταν το κοριτσάκι, ύστερα από ώρα, άρχισε να συνέρχεται,
πόναγε σ' όλο της το κορμί. Όμως κατάλαβε πως κάποιος ήταν
κοντά της και της έβαζε οινόπνευμα κι ύστερα φυσούσε τις
πληγές για να μην τσούζει, και της έβαζε κομπρέσες κι
επιδέσμους και τη χάιδευε.- Ο πρίγκηπας μου, σκέφτηκε κι
άνοιξε τα μάτια. Όμως, είδε να σκύβει πάνω της ένα ξωτικό.
Ήταν ένα μικρόσωμο ατσούμπαλο ξωτικό με αστείο βλέμμα.
Ηταν όμως τόσο φωτεινό, που σαν σε κοιτούσε νόμιζες πως
λαμπύριζαν πυγολαμπίδες στη ματιά του. Κι είχε ένα χαμόγελο
τόσο, μα τόσο τρυφερό, που το κοριτσάκι ούτε να δακρύσει
από ευγνωμοσύνη δεν μπορούσε. Κοιταζόταν σιωπηλά ώρα
πολλή. Ύστερα, το ξωτικό ρώτησε κάτι που το κοριτσάκι
άπειρες φορές είχε ρωτήσει πιο παλιά, όταν ήταν
ανυποψίαστο για όλα.

- Μπορείς να μ' αγαπάς; Το κοριτσάκι αναστέναξε, χωρίς
καθόλου λύπη. - Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Δεν έχω πια καρδιά
για ν' αγαπήσω. - Δεν πειράζει. Αν το θες, θα σου δώσω ένα
κομμάτι απ' τη δικιά μου. – Όμως ν' αγαπηθούμε θα πει να
τρέχουμε μαζί - κι εγώ δεν έχω πόδια. - Να τρέχουμε, έτσι
άσκοπα, γιατί; Ν' αγαπηθούμε θα πει να κάνουμε μαζί μια
διαδρομή, όπως μπορούμε.Το πιο Σπουδαίο είναι να 'μαστε
οι δυο μας, και όχι πόσο γρήγορα θα τρέχουμε, ούτε που θα
πάμε.Μικρό μου κοριτσάκι, αν μπορείς να μ' αγαπάς, θα σου
φτιάξω δεκανίκια από ξύλο αγριοτριανταφυλλιάς. Κι αν δε θες,
θα σε μάθω να περπατάς με τα χέρια. Κι αν κουραστείς, θα σε
πάρω αγκαλιά και θα 'ναι πιο όμορφα, γιατί θ' ακούω την
ανάσα σου κι η μυρωδιά σου θα μπει μέσα στο πετσί μου και
δε θα ξέρουμε αν είσαι εσύ ή εγώ, εγώ ή εσύ, θα 'μαστε εμείς

Τι έγινε μετά, κανείς δεν έμαθε στα σίγουρα - κι εγώ που να
το ξέρω; Λένε πως τους είδανε να φεύγουνε για την Ανατολή,
περπατώντας με τα χέρια, και να γελάνε, να γελάνε. Ο από-
ηχος απ' το γέλιο τους ξέμεινε στα φυλλώματα των δένδρων
- λένε...Πάντως, ποτέ - μα ποτέ - κανείς πια δεν τους ξανάδε.

Whitelighter

My Immortal...

2010-02-27T13:00:00.010+02:00

I'm so tired of being here,
suppressed by all my childish fears
and if you have to leave,
I wish that you would just leave
'cause your presence still lingers here
and it won't leave me alone.

These wounds won't seem to heal,
this pain is just too real.
There's just too much that time
cannot erase.

When you cried,
I'd wipe away all of your tears.
When you'd scream,
I'd fight away all of your fears
and I held your hand through all
of these years.
But you still have all of me.

You used to captivate me
by your resonating light.
Now, I'm bound by the life
you left behind.
Your face it haunts,
my once pleasant dreams.
Your voice it chased away,
all the sanity in me.

These wounds won't seem to heal,
this pain is just too real.
There's just too much that time
cannot erase

When you cried,
I'd wipe away all of your tears.
When you'd scream,
I'd fight away all of your fears
and I held your hand through
all of these years.
But you still have all of me.

I've tried so hard to tell myself
that you're gone.
But though you're still with me,

I've been alone all along ...

Ο μονόλογος του τίποτα...

2010-02-13T00:26:00.005+02:00

«Η ζωή είναι ένα μυστήριο γιατί μπορεί να φέρει
τη χαρά οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, ακόμα
και κάτω απ’ τις λιγότερο υποσχόμενες συνθήκες...»

Έτσι ενθαρρυντικά θέλω να ξεκινήσω,γιατί αυτό που
θ’ ακολουθήσει, μόνο «θεατρικά» δύναται να ακουστεί,
σαν ένας μονόλογος άσκησης «υποκριτικής»,
ένα τεχνούργημα προς εναντίωση...

Μ’ ένα τίποτα έζησα, με ένα τίποτα η ζωή μου δόθηκε,
και πώς να το γεμίσω; Τίποτα δε λαχτάρησα, τίποτα
δεν αγάπησα, τίποτα δεν τόλμησα, τίποτα δεν αρνήθηκα,
τίποτα δεν προσπάθησα, δεν πάλεψα, δεν απόρριψα τίποτα.

Ξυπνούσα και δεν είχα να κάνω τίποτα.Με ρωτούσαν τί
έχω και δεν έλεγα τίποτα.Μια άδειανή σελίδα η ζωή μου,
με δοσμένο το θέμα της έκθεσης γιανα γράψω «Η ζωή μου»,
και γω δεν έγραφα τίποτα. Πήγαινα μοναχός, σφύριζα
μοναχός ,μετρούσα αδειανά τα βλέμματα στους τοίχους
και στα πλακάκια του σπιτιού μου και το τίποτα γινόταν
αδηφάγο θεριό και με ρούφαγε. Το θεριό μεγάλωνε,
εγώ το μεγάλωνα, το ντάντευα, το τάϊζα, κι αυτό, μια
μαύρη τρύπα σκοτεινή με ρούφαγε ολόκληρο
και με εκμηδένιζε.

Θέλω να βγω απ’ το σκοτάδι ,να σταθώ κάτω απ’ του
προβολέα το φως και να τα πω όλα,να τα κάνω όλα,
να βρω τα λόγια τα δικά μου τα ξεχασμένα και τ’ απόκρυφα
να τα αρθρώσω και να ξεδώσω. Θέλω να γεννήσω τις
κουβέντες μου, να ακούσω τις ανάσες μου, να χορέψω
στο καρδιοχτύπι μου, να συνθέσω τις μπαλλάντες
της ζωής μου.

Και τι θα είναι η ζωή μου αν πάψει να είναι τίποτα;
Με τί θα μοιάζει το πορτραίτο μου αν τολμήσω να με
ζωγραφίσω; Τί χρώματα να βάλω που δεν μου’δωσαν
τίποτα; Θέλω να γίνω κάτι, να κάνω κάτι, θέλω κάτι να
πω, είναι η ώρα να μιλήσω, και το στομάχι μου φουσκώνει,
με πιάνει μια φουσκοθαλασσιά αλήθειας, έχω αναταράξεις
στην καρδιά σαν πεταρίσματα, σαν πεταλούδες στο δάσος
της Λίνδου, πολύχρωμες πεταλούδες που στροβιλίζονται
στα πλευράκια μου, χαρχαλεύεται η αλήθεια μου και δεν
βρίσκει πέρασμα στο δάσος του τίποτά μου να γλυστήσει
στο φως, να πετάξει λεύτερο, και να με λευτερώσει και μένα.

Να ελευθερωθώ, να ελευθερώσω απ’ τις σπηλιές μου
τις αρμύρες των δικών μου λόγων, να ξεδιπλώσω
απ’ τα μπαούλα μου τα δικά μου πλεχτά σεμεδάκια,
με λουλούδια σε χρώμα ροζ, να χτενίσω με τα δικά μου
κοκκάλινα χτένια μακριά μαλλιά κοκκινομάλληδων
αγοριών, να μαζέψω πούπουλα να τα κολλήσω στα
δικά μου φτερούγια να πετάξω.

Να πετάξω πάνω απ’ τις θάλασσες των χαρτών και των
ηπείρων, να πετάξω ξαρμάτωτος, Ίκαρος γυμνός,
μαζί με τα γλαρόπουλα τα όνειρά μου, μέσα σε
τρεχαντήρια θύμησες κι ελπίδες, και να φτάνω,
όλο να φτάνω στην απάτητη, απόρθητη γη του είναι μου .
Αυτού που χρόνια αναζητώ μα πνίγομαι στο τίποτα
που μου κόλλησαν οι άλλοι.

Ένα ομαδικό τίποτα έγινε ο κόσμος, λάσπιασε ο κόσμος,
βάλτωσε στα τιποτάκια έλη του. Κυκλοφορούμε κι
αναρωτιόμαστε, ή κάποτε, στρέφουμε το μικρόφωνο
της ερώτησης στους άλλους:

- Τί έχεις;
- Τίποτα.
- Τι σκέφτεσαι;
- Τίποτα.
- Τί θέλεις;
- Τίποτα.
- Ποιος είσαι;
- Ένα τίποτα.

Κουράστηκα στο τίποτα πνιγμένος.
Θέλω να βγω στο «κάτι» λυτρωτής.
Θέλω να πάψω να’μαι ο ηττημένος
Ήρθε η στιγμή να γίνω νικητής.
Κουράστηκα να ζω μες στη σιωπή μου
Νιώθω στο στήθος μου ν’ ανάβει μια φωτιά
Από το στέρνο μου ανεβαίνει η φωνή μου
Βάζει στο τίποτα του κόσμου πυρκαγιά.
Είμαι ένα πρόσωπο, ένα σώμα, μια εικόνα
Είμαι στην άκρη ενός γραπτού υπογραφή,
Πετάω στα πέρατα σαν άγρια χελιδόνα
Κι απ’ την καρδιά μου ξεγαντζώνω το καρφί.-

Στέκομαι σε θέση προσοχής, παίρνω βαθειά εισπνοή
και λέω: «Είναι η ζωή άξια εμπιστοσύνης, πέρα
απ’ τα πάνω και τα κάτω της, πέρα απ’ τα τίποτα
και τα μηδενικά .

Είναι η ζωή απαραιτήτως όμορφη.»

Whitelighter

stabbed...

2009-10-17T14:55:00.006+03:00

Κάθε άνθρωπος έχει ένα μαχαίρι καρφωμένο
στην καρδιά του. Η λεπίδα καθενός έχει χαραχθεί

με διαφορετικό τρόπο δηλώνοντας έτσι τη

μοναδικότητα της. Να τούτη είναι βαλμένη από το

χέρι της αγάπης, κάποια άλλη από το χέρι της ζήλιας

ή του μίσους και άλλη πάλι από το σκληρό χτύπημα

της μοίρας. Μερικά μαχαίρια είναι μικρότερα και

άλλα μεγαλύτερα. Κάποιες λεπίδες είναι φανταχτερές

και άλλες περνάνε απλά απαρατήρητες.

Σε πολλούς από εμάς, το μαχαίρι καρφώθηκε

μονομιάς, πόνεσε απίστευτα και σιγά-σιγά η

σάρκα το αγκάλιασε και έλιωσε το μέταλλό του.

Σε άλλους πάλι μπήκε τόσο γλυκά που δεν το

κατάλαβαν, σχεδόν δεν το ένοιωσαν μα η πληγή

που προκάλεσε δεν έκλεισε ποτέ.

Αν είσαι τυχερός και η πληγή σου θρέψει,

το μαχαίρι περνάει σιγά-σιγά στη λήθη της

λησμονιάς.Συνεχίζεις τη ζωή σου και κοιτάς

μπροστά, μα πάντα με προσοχή αφού το σημάδι

που σου έχει αφήσει θα μένει πάντα εκεί,

σαν σακατεμένο ερείπιο ενός ξεχασμένου

παρελθόντος.

Μα αν το τραύμα μείνει ανοιχτό, τότε θα σου

θυμίζει την ύπαρξή του με κάθε ευκαιρία.

Μια λάθος κίνηση και η λεπίδα θα πηγαίνει

πιο βαθιά, τρυπώντας τα σπλάχνα σου. Κάποιος

σε σκουντά κατά λάθος στο δρόμο και το μαχαίρι

στρίβει, ζητάει συγγνώμη μη γνωρίζοντας την

πληγή σου μα εσύ ήδη βρίσκεσαι ξανά στο δρόμο

χωρίς επιστροφή.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που μπήγουν,

το μαχαίρι μέσα τους, με τα ίδια τους τα χέρια.

Κάνουν μάλιστα ότι μπορούν ώστε η πληγή που

ανοίγει να μην κλέισει ποτέ! Αποδεχτηκαν, βλέπετε,

τη μοίρα τους και παλέυουν διαρκώς με τις ερινύες

που τρέφονται με λύσσα από την ζωή που ποτέ τους

δεν τόλμησαν να ζήσουν.και όσο κι αν επιμένουν πως

έχουν συνηθίσει στον πόνο, δεν μπορούν παρά να

βγάλουν μια κραυγή, ελπίζοντας μάταια, πως το

σώμα τους θα ελαφρύνει από αυτό που το βαραίνει.

Ποτέ της δεν πίστεψε ότι η καρδιά είναι το κέντρο

των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Ποιος νοήμων

άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι όλα είναι στο μυαλό;

Κι όμως, εκεί είναι βαλμένο και το δικό της μαχαίρι.

Εκεί που ποτέ δεν περίμενε ότι ο υπέροχος νους της
θα το επέτρεπε. Μια ζωή βρισκόταν σε δικό της

κόσμο, σε ένα παραμυθένιο απατηλό όνειρο και

τώρα που επιτέλους ξύπνησε και το αντιλήφθηκε,

έμαθε και κείνη να ζει μαζί του.

… καμιά φορά το στριφογυρίζει λίγο, για να

σιγουρευτεί πως είναι ακόμη εκεί.

Δώδεκα!

2009-10-07T11:43:00.010+03:00

Δεν ήταν πολύ μακριά, να εδώ λίγο πιο κάτω,
ίσως πιο πάνω, πάντως δίπλα μας. Ζούσαν

μαζί μας η ένα (1) και ο δύο (2). Ήταν μία

από τις πολλές και αυτός ήταν η συνέχεια της.

Υπήρχε και ο 5 και η 6 , ο 12 και η 7350.
Είχαν και φίλους η ένα την μηδέν και

ο δύο τον τρία.

Μια μέρα γνωρίστηκαν. Χρόνια τώρα
δεν είχαν συναντηθεί ποτέ και εκεί επάνω
σ' ένα κλάσμα ατέλειωτης διαίρεσης,

ως εκ θαύματος εκείνοι έκαναν μια πρόσθεση.
Ένοιωσαν τόσο όμορφα, Ω! Θεέ μου τόσο
όμορφα που νόμισαν ότι ήταν οι μόνοι που
έκαναν πρόσθεση. Μα στο σύνολο των πράξεων
η δικιά τους πρόσθεση ήταν ανούσια όσο 1 + 2.
Ήξεραν όμως ότι γι' αυτό είχαν γεννηθεί.
Έπαψαν να είναι σημεία και για πρώτη φορά
οριοθετούσαν μια απόσταση.

Ο κόσμος έλεγε συχνά ότι από την 1 μέχρι
τον 2 χωράνε πολλά. Έλεγε 1 έως 2 μέτρα,

1 έως 2 κιλά, 1 έως 2 άνθρωποι.
Ζούσαν ευτυχισμένοι και πολύ κοντά,
και ένα σοφό 26 που πέρασε κάποτε τους

είχε πει ότι όσο πιο κοντά βρισκόταν
τόσο πιο πολύ ο κόσμος θα αναγνώριζε την

δύναμη και την απόσταση που οριοθετούσαν.

Μια μέρα η ένα (1) καθώς καθάριζε την περιοχή

τους, είδε τον δυο (2) να μπαίνει κατάκοπος

γυρνώντας από κάτι πολλαπλασιασμούς και της

φάνηκε τόσο ανούσιο αυτό που έκανε. Τον κοίταξε

καλά καλά και της φάνηκε τόσο δεύτερος σχεδόν

σαν 2. Δεν ήταν το δύο που γνώρισε, ήταν απλά

ο "μετά", "ο λίγος", "ο δεύτερος". Σκέφτηκε να βρει

ένα τρίτο να βάλει ανάμεσα. Ο δύο αντίστοιχα

ένοιωσε ότι η 1 ήταν τόσο μικρή σχεδόν η μισή

από εκείνον.

Έφυγαν μακριά, γύρισαν την πλάτη και κοιμήθηκαν

σε άλλες παρενθέσεις και μετά σε άλλα διαστήματα

και μετά δεν κοιμήθηκαν πια μαζί. Δοκίμασαν

άλλους συνδυασμούς αλλά πάντα κάτι έλειπε για

να συμπληρώσουν την απόσταση. Δεν μπόρεσαν ποτέ

να αισθανθούν ξανά το ίδιο. Σημάδια κενά απόμειναν,

που κοίτονται μόνα τους σε άσπρο χαρτί.

Μετά απο αρκετό καιρό συναντήθηκαν τυχαία

σε ένα σταυροδρόμι εξισώσεων. Με έκδηλη την

αμηχανία της στιγμής, έκανε κίνηση να τον

αγκαλιάσει. Ήθελε τόσο να δει πάλι το χαμόγελο

του, αλλά εκείνος δεν της άφησε περιθώριο.
Οι πολλαπλασιασμοί στο εργοστάσιο αυξήθηκαν
έγινα ο Νο 2 πια στην εταιρεία της είπε ξερά και
με νόημα. -Μπράβο πολύ χαίρομαι για σένα,

απήντησε η ένα.

Εκείνη κοίταγε μια αυτόν και μια την κοιλία της

που προεξείχε (δύο μηνών έγκυος βλέπετε),

κορίτσι είναι του είπε, θα την ονομάσω 1,6.

Α να! και αυτές δικές μου είναι όλες και του

έδειξε φωτογραφίες από τη μικρή 1,3 και την 1,4

που έπαιζαν αμέριμνες στην παιδική χαρά.

-Μπράβο, πολύ χαίρομαι για σένα, αποκρίθηκε ο δύο.

Αμηχανία ξανά.

Έδωσαν τα χέρια αλλά τα μάτια τους δεν

αγκαλιάστηκαν, τα δάκρυα τους δεν σμίξανε
πασχίζοντας να βγουν. Ένας κρυφός εγωισμός

τους έκαιγε τα σωθικά και έκανε τα μάτια να

κοιτούν αλλού. Η ένα (1) κοίταξε το τακούνι της

βάσης της και ο δύο (2) το ρολόι του μορφάζοντας

δήθεν για την ώρα. Προχώρησαν λίγο, γύρισε και

τον αναζήτησε πίσω της, άραγε θα γύρναγε να κοιτάξει;

-Ναι Θεέ μου γύρισε. Ένοιωσε τόσο χαζούλα,

χαμογέλασε κλώτσησε μια υποδιαστολή και

προχώρησε. Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν, Αν, ΑΝ!

Μια κενή φωνή ακούστηκε μέσα της.
-Εγώ είμαι η ΈΝΑ και δεν έχω ανάγκη κανέναν.

Το βράδυ σπίτι αυτό το ένα, πόναγε πιο πολύ.
Α ρε μακάρι να υπήρχε κάποιος ακόμη.
Σκέφτηκε τότε που ήταν ακόμη κοντά με τον δύο (2),
τότε που την άγγιζε, τότε που έγιναν ένας αριθμός,
τότε που έγιναν 12. Ναι Θεέ μου ήταν τόσο δυνατός,
όχι μικρός τιποτένιος, αλλά 12.

- Δώδεκα φώναξε, δώδεκα!!!!!!

Κοίταξε το ρόλοι της, δάκρυσε λίγο, ήταν αργά

σκέφτηκε. - Έχω πολλές πράξεις να οριοθετήσω

αύριο, και η ώρα πέρασε. Το εκκρεμές στον τοίχο

χτύπησε 12. Ο ήχος του πένθιμος, με κάθε χτύπο

έγραφε το ίσον της ζωής της 1 - 1 = 000000000000.
Έκανε την ίδια πράξη πολλές φορές αλλά πάντα μηδέν.
Αποτέλεσμα, νούμερα και σύμβολα όλα μηδέν(0),
χαμογέλασε με ειρωνεία. Έβγαλε τη βασούλα του 1

και κοιμήθηκε - ένα ίσον κανένα σκέφτηκε...

Whitelighter

The Last Unicorn

2009-09-26T12:46:00.012+03:00

When the last eagle flies,

over the last crumbling mountain

αnd the last lion roars,

at the last dusty fountain.

In the shadow of the forest

though she may be old and worn,

they will stare unbelieving

at the last unicorn.

When the first breath of winter,

through the flowers is icing.

and you look to the north

and a pale moon is rising

and it seems like all is dying

and would leave the world to mourn,

in the distance hear the laughter

of the last unicorn

When the last moon is cast,

over the last star of morning

and the future has passed

without even a last desperate warning.

Then look into the sky,

where through the clouds a path is torn,

look and see her how she sparkles

it's the last unicorn...

Inner Decay

2009-09-11T20:10:00.004+03:00

Φθονερά λόγια σπρώχνονται μανιασμένα
να διαβρώσουν το είναι σου,
όπως η εκκολαπτόμενη λάβα

οργισμένου ηφαιστείου.
Ήχοι στριγκοί ξέχειλοι από βδελυρό οξύ,
που αποσαθρώνουν κάθε οικειότητα.

Η κρίση σου που κάποτε φάνταζε

απόρθητη, τώρα κείτεται σα μιαρό

ερείπιο, ενός από καιρό διεστραμμένου

έρωτα. Μια μολυσμένη ανάμνηση του

υπέροχου εγώ σου.

Ομίχλη ξετυλίγεται σε κάθε παραίσθηση
και είδωλα απατηλά πυροδοτούν

το μένος σου ενάντια σε όσα κάποτε

κοιτούσες με λατρεία.
Μοιάζεις πλέον με χολή να ραίνεις

τις σπονδές σου

Φυλακισμένη στη γυάλινη σφαίρα

μιας αλήθειας λεπρής, κομματιάζεις

γοργά την λειψή ανθρωπιά σου.
Στο γεμάτο σκιές εφιάλτη που

σκόπιμα αποσιώπησες, η εσωτερική σου

αποσύνθεση αποθανατίζεται με πάταγο…

Τέσσερις Σύντροφοι...

2009-06-19T18:56:00.005+03:00

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κοπέλα

που είχε τέσσερις πιστούς συντρόφους.
Μα δεν τους αγαπούσε όλους το ίδιο,

ούτε τους μοίραζε ισάξια την φροντίδα

και την προσοχή της.

Πιο πολύ από όλους αγαπούσε τον τέταρτο

σύντροφο. Του αγόραζε τα ακριβότερα ρούχα

και παπούτσια , ενώ δεν παρέλειπε ποτέ της

να του μαγειρέψει τις νοστιμότερες λιχουδιές

και να τον φιλέψει με τα πιο λουκούλλεια εδέσματα.

Αυτός άξιζε πάντα το καλύτερο και ποτέ της δεν

παρέλειψε να του προσφέρει ότι πολυτιμότερο

υπήρχε, δίχως να λογαριάζει το κόστος

και το πόσο θα έπρεπε να δουλέψει για αυτό.

Αγαπούσε επίσης πολύ και τον τρίτο της σύντροφο,

ο οποίος μάλιστα ήταν και ο ομορφότερος.

Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε τον έπαιρνε πάντα

μαζί της και τον επιδείκνυε με κάθε επισημότητα,

σε κάθε εμφάνιση της. Φοβόταν όμως πως κάποια

μέρα και παρά τις προσπάθειες της να τον κρατήσει,

θα την άφηνε για κάποιον άλλον.

Αγαπούσε όμως και τον δεύτερο σύντροφο της.

Ήταν αυτός που πάνω απο όλους μπορούσε να

εμπιστευτεί. Ήταν πάντα υπομονετικός, ανεξάντλητος

και ευγενικός μαζί της. Όποτε και αν αντιμετώπιζε

δυσκολίες μπορούσε να τον συμβουλευτεί και αυτός

θα έκανε τα πάντα για να τη βοηθήσει να ξεπεράσει

κάθε εμπόδιο.

Ό πρώτος της σύντροφος ήταν ένας πολύ πιστός

ακόλουθος με πολύ μεγάλη, αν και αθόρυβη συνεισφορά,

στη διατήρηση της υγείας και της ευημερίας της.

Δεν τον αγαπούσε όμως αυτόν της το σύντροφο

και παρόλο που εκείνος την λάτρευε, δεν του έδινε

καμία σημασία.

Μια μέρα η κοπέλα αρρώστησε και σαν κατάλαβε πως

δεν της έμενε και πολύς χρόνος ακόμη, αναπόλησε

την υπέροχη ως τότε ζωή της και φοβούμενη, όπως

όλοι, τη μοναξιά αναρωτήθηκε αν θα την ακολουθούσε

κάποιος από τους αγαπημένους της συντρόφους στη

νέα της κατοικία.

Ρώτησε λοιπόν τον τέταρτο και πιο αγαπημένο της

σύντροφο. "Σε αγάπησα πιο πολύ από κάθε άλλον και

σου προσέφερα ότι πολυτιμότερο υπήρχε σε τούτο

τον κόσμο. Τώρα που φεύγω θα με ακολουθήσεις

στο νέο μου σπίτι για να μου κρατάς συντροφιά?"
"Αποκλείεται!!" Φώναξε ξαφνιασμένος εκείνος και

έφυγε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Η απάντηση του

δυνατή μαχαιριά στην ήδη άρρωστη καρδιά της

την έκανε να σαστίσει.

Πληγωμένη και προδομένη στράφηκε στο τρίτο

σύντροφο της. "Σε αγαπούσα σε όλη μου τη ζωή",

του είπε, "Τώρα που πεθαίνω θα ήθελες να έρθεις

μαζί μου για να μου κρατάς συντροφιά?"
"Όχι" απήντησε εκείνος παγερά και αδιάφορα.

"Η ζωή είναι πολύ ωραία! Όταν θα πεθάνεις θα

ψάξω καινούργια αγάπη να βρω."
Πάγωσε σύγκορμη ακούγοντας και τη δική του

απόρριψη και βυθίσθηκε ακόμη περισσότερο

στον πόνο και στη θλίψη.

Με τις λιγοστές δυνάμεις που της είχαν απομείνει

έτρεξε στον δεύτερο σύντροφο της και με φωνή

σχεδόν ξεψυχισμένη του είπε: "Όποτε και αν

χρειάστηκα τη βοήθεια σου ήσουν εκεί για εμένα,

τώρα που φεύγω για τη νέα μου κατοικία θα έρθεις

μαζί μου? Σε χρειάζομαι πλάι μου!"
"Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να σε βοηθήσω αυτή

τη φορά", της απήντησε μαλακά. "Το μόνο που θα

μπορούσα να κάνω και αυτό επειδή είσαι εσύ,

είναι να σε συνοδέψω ως την είσοδο."
Αυτό φάνταζε ως το τελειωτικό χτύπημα.

Αποτελειωμένη και αποκαμωμένη έκλεισε τα

μάτια και ξέσπασε σε λυγμούς.

"Εγώ θα έρθω μαζί σου", ακούστηκε μια φωνή!

"Θα σε ακολουθήσω οπουδήποτε κι αν πας!"
Η κοπέλα άνοιξε τα μάτια ξαφνιασμένη και

είδε τον άνθρωπο που είχε συνηθίσει να ξεχνά.
Ο πρώτος της σύντροφος στεκόταν μπροστά της.

'Ηταν πάρα πολύ αδυνατισμένος και με εμφανή

τα σημάδια απο την ασιτία και την αμέλεια.
Φανερά στεναχωρημένη αλλά και ανακουφισμένη

απο αυτό που είχε μόλις ακούσει η κοπέλα του είπε:

"Θα έπρεπε να σε είχα φροντίσει όταν είχα τη

δυνατότητα! Εσένα πάνω από όλους."
"Συγνώμη που δεν ήμουν εκεί για σένα"
"Συγνώμη που δεν μπόρεσα να καταλαβώ

την αξία σου..."

Όλοι μας έχουμε τέσσερις συντρόφους στη ζωή μας.
Ο τέταρτος σύντροφος είναι το σώμα μας.

Όση προσπάθεια και αν καταβάλουμε ώστε να το

κάνουμε να δείχνει όμορφο και υγιές, θα μας

εγκαταλείψει σαν φύγουμε από τούτο τον κόσμο.

Ο τρίτος μας σύντροφος είναι τα υπάρχοντα μας,

το κοινωνικό μας status, ο πλούτος. Όσα και αν

συγκεντρώσουμε, ακόμη και αν τα φυλάξουμε

σαν κόρη οφθαλμού, Όταν ξεκινήσουμε για το

μακρύ μας ταξίδι θα περάσουν στα χέρια άλλων.

Ο δεύτερος σύντροφος μας είναι η οικογένεια και

οι φίλοι. Όσο και αν στάθηκαν στο πλάι μας, όσο

και αν μας βοήθησαν στη διάρκεια της ζωής μας,

στη νέα μας κατοικία δεν θα μπορέσουν ποτέ να

περάσουν το κατώφλι.

και ο πρώτος μας σύντροφος, που συνήθως ξεχνάμε

στον αέναο αγώνα μας για ομορφιά, δύναμη, και χρήμα,

είναι η ψυχή μας. Αυτός ο μοναχικός και μοναδικός μας

σύντροφος που θα μας ακολουθήσει οπουδήποτε και αν

πάμε. Χωρίς να ρωτήσει, χωρίς να κοντοσταθεί. Μόνο

εκείνη ανάμεσα σε όσα κατέχουμε και σε όσα μας

περιβάλουν θα είναι πλάι μας για πάντα!

Ας την καλλιεργήσουμε λοιπόν τώρα που μπορούμε

και ας της δώσουμε την αγάπη και τη φροντίδα που της

αρμόζει ,γιατί μονάχα αυτή θα μας ακολουθήσει ως το

θρόνο του θεού και από εκεί θα συνεχίσει μαζί μας

ως την αιωνιότητα.

Whitelighter

When the smoke is going down...

2009-06-04T22:41:00.011+03:00

Just when you make your way back home,

i find some time to be alone.

I go to see the place once more,

just like a thousand nights before...

I climb the stage again this night

'cause the place seems still alive,

When the smoke is going down.

This is the place where I belong,

i really love to turn you on.

I've got your sound still in my ear,

while your traces disappear...

I climb the stage again this night

'cause the place seems still alive,

When the smoke is going down.

When the smoke is going down!

*Performed by Scorpions.

Ξέρω πως πέρασε καιρός,

μα υπήρχε πολυ καταχνιά εκεί έξω...

Τώρα που καταλάγιασε ο καπνός

θα τα λέμε συχνότερα.

Σαν Φως...

2009-04-04T01:05:00.007+03:00

Το φως να παίρνει την ματιά,

ο χώρος τα όνειρά σου και τα νερά

του ποταμού να σε τραβάν μακριά.
Ότι κι αν ονειρεύτηκες να φεύγει

από κοντά σου, να απλώνεις μα

τα χέρια σου να πέφτουνε βαριά.

και τι δεν μου' χες ορκιστεί και

τι δεν μου' χες τάξει, μα τώρα

η απουσία μου σε κάνει και ξεχνάς.
Δέσε καλά τις μαγικές στιγμές μας

με μετάξι και φώτισε τον ουρανό

σχήμα της μοναξιάς.

Xωρίς πνοή, χωρίς ματιά μόνο

με τα όνειρά μου, με τρόχισαν

οι άνεμοι που πάντα κυνηγώ.
Αυτοί που με ορίζουνε, αυτοί

που με πετάνε, αυτοί που με

τινάζουνε στον τοίχο στο κενό.

Κορμί που σχίζεται στα δυο

στα βράχια του αοράτου,
μνήμες θολές και μια γλυκιά

λήθη της λησμονιάς. Στης μοναξιάς

τον κόκκινο από αίμα πίδακά του,
που ξεπετάγεται σα φως που

φέγγει της στεριάς.

Το μαγικό στου φεγγαριού

ονειροπόλημά σου, το' χεις ξεχάσει

κι είν' αργά καιρός να κοιμηθείς.
Με κάποιον που δεν τον χωρά

η μαγική αγκαλιά σου, τις ώρες που

περάσαμε μαζί θα μοιραστείς.

Μα εγώ πονώ για σένανε και

σιωπηλά υποφέρω, μήπως τα μάτια

που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά.
Τι κι αν με πούλησες φτηνά μια νύχτα

και το ξέρω, κάθε στιγμή σε φέρνω εδώ

κοιτώντας τα νερά.

Χορεύεις με τις μνήμες σου,

πετάς με τα όνειρά σου , αρχαίου

δράματος χορός περνάς στην αγορά.
Πετάς τα ρούχα σου γυμνός, αγγίζεις

την χαρά σου, φωτίζεις μόνο μια στιγμή

και ζεις για μια φορά.

Υπόγεια Ρεύματα

Lothlorien...

2009-03-19T22:45:00.005+02:00

Με το βλέμμα ψηλά, σαν προσευχή
ατένιζα για στερνή φορά το αέναο δάσος,
τούτο που στα σοκάκια του άνθιζουν
εύφορες σκέψεις για κάθε διαβάτη.

Μια αγκαλιά ολάκερη, ζεστή,
φίλεψα κάθε ένα από τα δέντρα
στους κορμούς των οποίων,
χρόνια τώρα, συλλαβίζαμε όνειρα
Και σμιλεύαμε ζωή.

Με ένα Τραγούδι συντροφιά
από κείνα που τολμούν
να κελαρύζουν ακόμη
από τα βάθη της ψυχής,
με αποχαιρέτησαν.

“Να με θυμηθείς, να με θυμηθείς.
Δεν φταίω εγώ μέσα μου θα ζεις”

Στο λημέρι αυτό το ξωτικό που
δεν το κρύβει ο ουρανός.

Εδώ που δεν σιμώνουν ξυλοκόποι,
μήτε και πυρκαγιές.

Το Νησί των συναισθημάτων...

2009-02-07T23:30:00.008+02:00

'Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί
στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν
και η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη...

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε
και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους
και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.
Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη
άρχισε να ζητάει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια
λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει:
- 'Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;'
-'Όχι, δεν μπορώ' απάντησε ο Πλούτος.
'Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και
δεν υπάρχει χώρος για σένα'.

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια
από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από
μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
-'Σε παρακαλώ, βοήθησέ με' είπε η Αγάπη.
-'Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι
μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο
σκάφος μου' της απάντησε η Αλαζονεία.

H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη
αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
-'Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου'.
-'Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που
θέλω να μείνω μόνη μου' είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη
αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε
την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
-'Αγάπη, έλα προς τα εδώ!
Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!'
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η
Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από
τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει
το όνομά του.

Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε
και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε
στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:
-'Γνώση, ποιος με βοήθησε';
-'Ο Χρόνος' της απάντησε η Γνώση.
-'Ο Χρόνος;' ρώτησε η Αγάπη. ,
'Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;'

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά
σοφία της είπε:
'Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο
μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη'.

Μάνος Χατζιδάκις - 'Το Νησί'

Η κραυγή των αμνών...

2009-01-21T23:05:00.004+02:00

Στην κραυγή των αμνών
στις αγκαλιές των κοινών
δύο ρανίδες βροχής
και ένα δάκρυ ανοχής.

Μεσ’ τη νύχτα γυρνάς
μύθοι της χαλιμάς
σε αθώα παιδιά
στα κομμάτια η καρδιά.

Δυσωδία του νου
παρανοϊκά χαικού
πληγωμένα γιατί
στου κορμιού τα αβαθή.

Σε όσα πέφτουν νεκρά
στης ζωής το μετά
του Ιούδα φιλί
στης ηχούς τη φωνή.

Μοναχός σεργιανάς
τις πληγές σου μετράς
νέος γόρδιος δεσμός
και συ ακόμη νεκρός…

Feliz Navidad

2008-12-23T22:23:00.006+02:00

Feliz Navidad!
Feliz Navidad, Feliz Navidad,
Prospero Ano y Felicidad.

I wanna wish you a Merry Christmas!
I wanna wish you a Merry Christmas,
I Wanna wish you a Merry Christmas,
From the bottom of my heart.

Jose Feliciano

Μέσα από την καρδιά μου σας εύχομαι
Xαρούμενα Χριστούγεννα και
Eυτυχισμένο το νέο έτος.
Υγεία , Αγάπη και Χαμόγελα σε όλους.

Επιλογή...

2008-12-16T23:32:00.005+02:00

Κάποτε, ένας σοφός Γέρο-Σαμάνος εκμυστηρεύτηκε

στον μαθητευόμενο εγγονό του:

“Έχω δυό λύκους που παλεύουν μέσα στα σωθικά μου.
Ο πρώτος είναι ο λύκος της ειρήνης,
ο γεμάτος αγάπη και καλοσύνη για τους γύρω του.
Ο δεύτερος είναι αυτός που αντιπροσωπεύει το φόβο,
ο πλημμυρισμένος από απληστία και μίσος.”

Αφού ο Σαμάνος ολοκλήρωσε τη σκέψη του,
το παιδί τον ρώτησε γεμάτο απορία:
“Και ποιος λύκος θα επικρατήσει παππού?”
"Μα εκείνος που εγώ ο ίδιος θα επιλέξω να ταΐσω",
αποκρίθηκε ο γέροντας….

*Παλιό ινδιάνικο γνωμικό.

Φαρ ουεστ...

2008-12-09T21:18:00.010+02:00

"Στην κεντρική πλατεία της πόλης, κάπου
στην άγρια δύση, μια μονομαχία ετοιμαζόταν
να ξεκινήσει μπρος στα έκπληκτα μάτια των
κάτοικων που εκείνη την ώρα απολάμβαναν
το ουίσκι τους σε κάποιο από τα υπαίθρια σαλούν.

Από τη μια πλευρά στεκόταν ο σερίφης ,
υπηρέτης του νόμου εδώ και αρκετά χρόνια
στην πόλη και από την άλλη ένα δεκαπεντάχρονο
αγόρι το οποίο ονόμαζε και νέο "Mπίλι δε κιντ"
μιας και το βάραιναν σωρεία εγκληματικών
ενεργειών, όπως εφηβικές αντιδράσεις ,
υβριστικά συνθήματα κατά οπαδών αντιπάλων
ομάδων , βρώμικα ανέκδοτα και σχόλια
κατά των αρχών.

Οπλοφορούσε δε με ένα πολύ επικίνδυνο όπλο
που ονομαζόταν εφηβική γλώσσα, την οποία
έστρεψε επιδεικτικά κατά του υπηρέτη του
νόμου και εκείνος χωρίς να έχει άλλη επιλογή
και με κίνδυνο της ζωής του τράβηξε το
περίστροφο του και τον πυροβόλησε στο
στήθος ρίχνοντας τον νεκρό.

Έπειτα, έφυγε ήσυχα και κατευθύνθηκε στο
γραφείο του έχοντας επιτελέσει άψογα
το έργο του εφαρμόζοντας κατά γράμμα το νόμο…."

-Εκ της διευθύνσεως των Σερίφηδων του Τέξας

και για όσα ακολούθησαν σας παραθέτω, παραφρασμένη,
μια ρήση του Ισοκράτη (436 π.Χ-338 π.Χ.) που μου θύμισε
σήμερα ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.

"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται,
διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της
ελευθερίας και της ισότητας.
Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν
την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα.
και την αναρχία ως ευδαιμονία."

Forever young...

2008-11-28T19:08:00.004+02:00

Σε μέρος γνώριμο σε αναζήτησα. Στο σκιερό

εκείνο ξέφωτο πλάι στην κυκλική πλίνθινη

πλατεία με το μικρό σιντριβάνι.

Καθόσουν κάτω από τα δυο σταυρωτά

πεύκα που, σαν άλλοτε, φάνταζαν να

κονταροχτυπιούνται μπρος στα ευφάνταστα

παιδικά σου μάτια. Το βλέμμα σου καρφώθηκε

στους κορμούς τους επάνω, εκεί που με μαχαίρι

αυτοσχέδιο είχες χαράξει τα πρώτα σου σημάδια.

Περίμενα σιγουριά να δω στο βήμα σου,

σαν με αντιλήφθηκες. Έναν άνθρωπο

χορτάτο από εμπειρίες και γεμάτο

αναμνήσεις. Μα κουτσαβάκι φοβισμένο

αντίκρισα, που τρέκλιζε ανάμεσα στα

ερωτηματικά του.

"Δεν είναι πως δεν έζησα", είπες…
"Έγραψα τα μίλια τα πολλά του έρωτα.
Έτρεξα σαν τον άνεμο κόντρα σε κάθε

ρεύμα, αντί να περπατώ. Γεύτηκα τη ζωή

στο έπακρο, ενώ οι υπόλοιποι βολευόντουσαν

στην καθημερινότητα τους. Απολάμβανα

όλο και περισσότερα, αφήνοντας τον κόσμο

να λέει -δόξα το Θεώ- στα λίγα.

Μα παρόλο που έκανα τόσα πολλά, αισθάνομαι

πως έπρεπε να έχω κι άλλο χρόνο! Να φθάσω

στο φεγγάρι, στον άλλο γαλαξία, στην άκρη του

σύμπαντος."

Και χωρίς δεύτερη σκέψη, με την άγνοια κάθε

κινδύνου που πάντα σου ταίριαζε, άφησες στην

άκρη τη σοφία του γήρατος και έκαμες συμφωνία

με το διάβολο, χρόνια να κλέψεις και τη νιότη σου

να πάρεις πίσω ξανά…

The battle within...

2008-11-19T18:03:00.008+02:00

Μέσα από έναν εφιάλτη ζωντανό σαν
όνειρο, βρέθηκα να παρακολουθώ μια
πανάρχαια διαμάχη.

Ήμουν λέει ένα “Σφάλμα”, σε λάθος τόπο,
την πλέον ακατάλληλη στιγμή. Εκείνος που
δεν ήταν μάγος, σε χώρα μαγική, την ώρα
που οι μάγιστροι διέπρατταν μαγεία.

Έβλεπα λοιπόν έκθαμβος, αυτόν που
αποκαλούσαν “Νου”, να καθρεπτίζεται
αυτάρεσκα στη θάλασσα. Είχε ντυθεί στο
άλικο και πρόβαρε με νάζι τα σημάδια
του νάρκισσου.

Εκείνη που ονομάτιζαν “Ψυχή”, κείτονταν
γδαρμένη και μετρούσε τις πληγές της.
Βαθιές χαρακιές από μια καταιγίδα φωτός
που γύμνωσε ξεδιάντροπα τη νύχτα και
έσβησε τα αστέρια.

Την “Καρδιά”, που ζήλευε τους πάντες και
σφετερίστηκε τον ίδιο της το θρόνο, φοβούμενη
ανυπόστατες έριδες και πολεμώντας με λύσσα
ανύπαρκτους δελφίνους.

Ξάφνου σκιές εμφανίστηκαν απο -το παντού-
και μου κρύψαν τη θέα. Έμεινα να τις κοιτώ
εμβρόντητος να σχηματίζουν Φροϋδικά deja vu,
όλων όσων σπατάλησα και να περιπαίζουν την
λευκή κιμωλία, με την οποία πάσχιζα να μαλώσω

την αλήθεια μου που ντράπηκε να βγει...

Σκοτεινός Θάλαμος

2008-11-06T23:25:00.002+02:00

Μέσα στο σκοτεινό σου θάλαμο, βάλθηκες
να εμφανίσεις όλες σου τις σκέψεις.
Τις ξεχωρίζεις πυρετωδώς όλη νύχτα.
Τοποθετείς μια εδώ και μια πιο κει.
Τις στοιβάζεις ομοιόμορφα και κολλάς
επάνω τους πολύχρωμες ετικέτες, ανάλογα
με την ποιότητα που τυπώνεται η κάθε μια.

-Να εδώ, μπροστά μπροστά, θα μπουν
όσες βγήκαν έντονες και καθαρές.- είπες.
Αυτές με τις όμορφες αναμνήσεις των
νεανικών σου χρόνων, τότε που ακόμη
πίστευες πως θα άλλαζες τον κόσμο.
Τις σταμπάρεις με κόκκινο, να διακρίνονται
εύκολα , να σου θυμίζουν όσα θαυμαστά
κάποτε κατείχες.

Πέρα στη γωνία, με καρτελάκι κίτρινο,
θα βάλεις εκείνες που αποτυπώθηκαν
θαμπά στο φωτογραφικό χαρτί.
Θύμησες άνοστες και ουδέτερες
από μια ζωή που γίνηκε ρουτίνα,
μα δεν βαριέσαι -ούτε κρύο ούτε ζέστη-
όπως έλεγε και εκείνος σαν τον ρώταγες.
Όλες όσες κάποτε βάφτιζες
καλές μήπως και παρεξηγηθεί ο θεός και
σου στερήσει ακόμη και αυτές

Και στο υπόγειο στοιβάζεις όσες εικόνες
καταστράφηκαν. Σκέψεις μαύρες με
ετικέτα στο ίδιο χρώμα. Εκεί που τελικά
κατέληξαν όλές σου οι θυσίες, στο σημείο
που σε οδήγησαν όλες σου οι ανοχές και
ας μην το πίστευες ποτέ ενώ μαχόσουν
με το δόρυ σου ανύπαρκτους ανεμόμυλους.
Θαμμένες εκεί θα τις αφήσεις, για πάντα,
να μην διακρίνονται καν στο σκοτάδι
αν και τα μάτια σου το συνήθισαν πια.

-Μα πως επέτρεψα στον εαυτό μου
να σκορπίσει σε τόσα κομμάτια- ψιθύρισες
-Θα ήθελα να είχα ένα μικρό διαμαντένιο
φτυαράκι να τις πάρω και να τις πετάξω
στα σκουπίδια να απαλλαγώ απο αυτές
γιατί μόνο χώρο πιάνουν-

Ψάχνεις στην ανάλυση της φωτογραφικής
σου μηχανής να βρεις εκείνη τη ρύθμιση
που θύμιζε μονάδα. Μια μονάδα που κάποτε
ήταν –ένα- , -το νούμερο ένα- και που τώρα
πια είναι απλά ένα ψηφίο πάνω απο το μηδέν.
Ένα μηδέν απόλυτο, που πολύ κοντά του
βρίσκεσαι.

-H μηχανή θα φταίει- αποφάνθηκες

ως ειδικός και την πέταξες στα σκουπίδια
Έτσι κι αλλιώς δεν είχε καν εγγύηση….

I'll stand by you

2008-10-25T19:19:00.014+03:00

Oh, why you look so sad?

tears are in your eyes,

come on and come to me now.

Don't be ashamed to cry,

let me see you through

'cause I've seen the dark side too.

When the night falls on you,

you don't know what to do.

Nothing you confess,

could make me love you less.

So if you're mad, get mad!

don't hold it all inside,

come on and talk to me now.

Hey, what you got to hide?

I get angry too,

well I'm a lot like you.

When you're standing

at the crossroads,

don't know which path to choose,

let me come along,

'cause even if you're wrong...

I'll stand by you,

Won't let nobody hurt you,

I'll stand by you.

Take me in,

into your darkest hour

and I'll never desert you,

I'll stand by you.

and when...

when the night falls on you, baby.

You're feeling all alone

You won't be on your own...

*The Pretenders

Φθηνό Θανατικό...

2008-10-19T18:32:00.003+03:00

Ευκαιριακοί τυχοδιώκτες.
Όρνια μαθημένα , από τα
γεννοφάσκια ακόμη,
να τριγυρνάνε, σαν σε
πτήση αλτρουισμού,
πάνω από τα κεφάλια
γεννημάτων της Χαλιμάς
που κείτονται , μαριονέτες άπραγες,
και δέρνονται αδιαμαρτύρητα
από τα βέλη απόκοσμων στοιχειών.

Ανταλλαγές ονείρων,
βουτηγμένων στο λάβδανο.
Φωνές στριγκές , μέσα από
ερειπωμένα δώματα
ξεχασμένων μελλοντοκάπηλων,
μεταξύ χιμαιρικών ξωτικών
που γεννούν κατάρες ποτισμένες
με φθηνό θανατικό….

Pandora's Box

2008-10-12T19:22:00.006+03:00

Κουτί σκαλιστό της δώρισαν,
από κείνα με θρύψαλα από κρύσταλλο,
που ειδωλίζουν δάκρυα και

παραμορφώνουν ψυχές.

Τσίγκινο είχε, στραφταλιστό,

περίβλημα και μια ανεξήγητη γραφή,
απομεινάρι του μεσαίωνα,
χαραγμένη σε γλώσσες πύρινες,
που εικόνιζαν μάγισσες παρανάλωμα
στις κοσμοστόλιστες πλατείες.

Μην μπορώντας να αντισταθεί,

άνοιξε το σφάλιστρο και χάθηκε μέσα

του βαθιά, για στιγμές μονάχα, νόμισε,

μα ήσαν, όμως, χρόνια ολάκερα.

Πείστηκε και κείνη, βλέπετε, από την

αψεγάδιαστη ομορφιά των συμβόλων

και την μαγευτική φενάκη της αέναης ζωής.
Θαμπώθηκε από τη λάμψη της φλόγας,

παγιδεύτηκε στις γωνιές ομόκεντρων

κύκλων με φυγή μοναδική

ένα αλλόκοτο θρόισμα….

Μα δεν το άκουσε ποτέ!
και η Πανδώρα, με ήχο υπόκωφο,

σφάλισε το λουκέτο…

Αντίστροφα...

2008-10-05T19:25:00.010+03:00

Κάποτε, αλήθεια σας λέω,
είδα το γέρο-χρόνο να μετράει με πλάτη!
Ο ήλιος έδυε και ανέτειλε το φεγγάρι.
Η ώρα άδειαζε από το εικοσιτέσσερα στο μηδέν.
Οι άνθρωποι ένιωναν με τα χρόνια.
Οι νεκροί ζούσαν ξανά.

Έτρεξα, λοιπόν, να γνωρίσω
κείνους που τον μπερδέψαν,
να μάθω πως τον κατάφεραν
και αντίστροφα μετρά.

Και είδα έκπληκτος μωρά,
δίχως να έχουν καν λαλιά.
Τότε κατάλαβα μονάχα,
πως εκείνος μας είχε ξεγελάσει…

Άβυσσος

2008-09-10T17:49:00.002+03:00

Είχαν τα μάτια μας ξεφύγει
και θωρούσαν
με κείνο το βλέμμα,
το βλέμμα το θαμπό,
των χαρισματικά τρελών.

Με κείνο το βλέμμα,
το βλέμμα το λοξό
των σιωπηρών ποιητών.

και κάποιοι τάχα έσπευσαν
γιατρειά για να μας δώσουν.

Σκοτάδι ακολούθησε.
Σκοτάδι που μέσα του
φωλιάζει η λογική.

Και έδωσε η τρέλα

τη θέση της στην άβυσσο…

Snow to fall on the Sahara...

2008-08-11T10:11:00.006+03:00

Only tell me that you still want me here,

when you wander off out there.

To those hills of dust and

hard winds that blow,

in that dry white ocean all alone.

Lost out in the desert…

You are lost out in the desert.

To stand with you in a ring of fire,

I'll forget the days gone by.

I'll protect your body

and guard your soul,

from mirages in your sight.

Lost out in the desert…

Just a wish and I will cover your shoulders,

with veils of silk and gold.

When the shadows come

and darken your heart,

leaving you with regrets so cold.

Lost out in the desert…

If your hopes scatter like the dust

across your track,

I'll be the moon that shines on your path.

The sun may blind our eyes,

I'll pray the skies above,

for snow to fall on the Sahara.

If that's the only place where you

can leave your doubts,

I'll hold you up, and be your way out.

And if we burn away,

I'll pray the skies above,

For snow to fall on the Sahara.

*Snow on the Sahara -Anggun

Aurora...

2008-08-04T09:01:00.008+03:00

Στον βραδινό ουρανό, με πινέλο αλλόκοσμο,

φανέρωνε λωρίδες μιας σπειροειδούς

παγερής λάμψης και, πίσω απ' τον αέρινο

μανδύα του, άφηνε να ξεπροβάλλει

μυστικά ένας θόλος γεμάτος αστέρια και

σφαίρες που αχνόφεγγαν σαν φαντάσματα.

Ένα τέχνασμα που φώναζε "μαγεία" σε κάθε

έκφραση του, μια καθαρή καταγάλανη

ενέργεια με μυριάδες αιθέρια χρώματα,

να παραμορφώνει το άυλο σε κάθε λογής

τέλεια σχήματα και λεπτομερέστατους

ουρανοχάρτες.

...και με βρήκε τούτο το πέπλο σαν στήλη

του "Λώτ" να περιμένω και με τύλιξε

στη νοτισμένη φλόγα του.

21 Γραμμάρια...

2008-07-25T18:29:00.008+03:00

...Όση και η απώλεια βάρους,

τη στιγμή που παύεις να αναπνέεις.

Ξαπλωμένος εκεί, σχεδόν

ακίνητος, ζωσμένος με ένα

σωρό ηλίθια σωληνάκια.

Σκέφτεσαι...

Πόσο να ζυγίζουν άραγε?
Πού να πηγαίνουν?
Πόσα ακόμη θα ακολουθήσουν?

Κόσμος να πηγαινοέρχεται,
δεν ακούς λαλιές,

μόνο ψιθύρους.

Απορείς...

Τι κερδήθηκε?
και τι χάθηκε?

Ψάχνεις...

Τι αφήνουμε πίσω?

και τι παίρνουμε μαζί?

...21 γραμμάρια λοιπόν!
Τόσο λένε πως ζυγίζει η ψυχή...

Man's World...

2008-07-09T18:28:00.029+03:00

Σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο,
εκεί που κανείς πλην του αρσενικού
δεν είναι άνθρωπος!

Εκεί που οι οικογένειες υπερηφανεύονται
πως έχουν ένα παιδί και ένα...κορίτσι!,
οι γυναίκες σιωπούν ακόμη στο
σκοτάδι. Από ντροπή ...για τα σημάδια.

Εκεί που οι δικές μας μητέρες και αδελφές,

σύζυγοι και ερωμένες,τα δικά μας παιδιά που

είχαν την ατυχία? να μη γεννηθούν με φαλλό!,

ματώνουν περισσότερο από μια φορά το μήνα...

Στον "όμορφο κόσμο" που άνδρες πλάσανε,

δύο εκατομμύρια κοπέλες κάθε χρόνο

υποχρεώνονται σε ακρωτηριασμό των

γεννητικών τους οργάνων με την ανοχή

των κυβερνήσεων!

και μπορεί, όπως λένε, να αρκούν μερικές

ημέρες για να εξαφανιστούν τα σημάδια

ενός βιασμού από το κορμί, μα αδιαφορούν

πως χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να

σβηστούν από τη μνήμη!

Σε αυτό τον κόσμο που ο φαλλός είναι ένδειξη

ανωτερότητας, εδώ που μιλάει "αυτός" πριν καν

μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε, οι γυναίκες

παλεύουν καθημερινά για το δικαίωμα τους στην

ίση μεταχείριση.

και για όσους γελασμένους νομίζουν ότι μόνο

αυτές μας έχουν ανάγκη, θα πω απλά πως στο

ρου της ιστορίας έχει περίτρανα αποδειχθεί ότι:

Πλάι σε κάθε μεγάλο άνδρα (και όχι πίσω του!)
υπήρχε πάντα μια μεγάλη γυναίκα!

"This is a man's world but it would be
nothing without a woman or a girl"

*Οι εικόνες που πλαισίωσαν αυτό το κείμενο

προέρχονται από την πολυβραβευμένη

καμπάνια της "Διεθνούς Αμνηστίας".

Whitelighter

Summer Love

2008-07-03T20:57:00.023+03:00

"Με ρούχα λιγοστά και αεράτα.
Aφήνοντας τη μουσική, δροσερή
και ταξιδιάρικη, να μας παρασέρνει.

Παιχνίδι ερωτικό, παρέα με τον ήλιο
και την αλμύρα της θάλασσας είναι
το καλοκαίρι.

Ας το ζήσουμε λοιπόν στο έπακρο."

Θέλετε και τραγούδι?

Μια η επιλογή μου...

"Part-time Lover - Stevie Wonder."

Call up, ring once, hang up the phone.
To let me know you made it home.
Don't want nothing to be wrong,
with part-time lover.

If she isn't with me,I'll blink the lights,
to let you know tonight's the night.
For me and you my part-time lover.

If I'm with friends and we should meet,
just pass me by, don't even speak.
Know the word's "discreet"
with part-time lovers.

But if there's some emergency,
have a male friend to ask for me.
So then she won't peek
it's really you, my part-time lover.

We are undercover passion on the run.
Chasing love up against the sun.
We are strangers by day, lovers by night.
Knowing it's so wrong, but feeling so right.

I've got something that I must tell,
last night someone rang our doorbell
and it was not, you, my part-time lover

and then a man called our exchange,
but didn't want to leave his name.
I guess that two can play the game,
of part-time lovers.

You and me, part-time lovers.
But, she and he, part-time lovers.

Inevitable...

2008-06-25T19:57:00.010+03:00

Σημασία δεν έχει το "πού".
Νιώθεις πόσο ανούσιο είναι το "πως".

Καταλαβαίνεις πως δεν χωράνε τα "γιατί".

Όλα γίνονται βάση του μεγάλου σχεδίου
και τίποτα δεν θα αλλάξει τη γνώμη στην
πανάρχαια σκοτεινή φιγούρα και αέναο

φρουρό της κοσμικής ισορροπίας.

Μου είπαν πως την είχαν μυήσει στον

επάρατο όρκο, το επτασφράγιστο κείνο

μυστικό που απαγόρευε ρητά την ύπαρξη

του και την γεμίζαν φυλαχτά και ξόρκια
αθανασίας.

Μα σαν εκίνησε για αυτήν, εμπόδια δεν

βρήκε. Εύκολα την ξετρύπωσε και σαν της

έτεινε το χέρι κατάλαβε πως ήταν αδύνατο

να παρακούσει, κανείς δεν μπορεί.

Έκλαψε απρόθυμα, δεν το ήθελε.
Γέλασε ψεύτικα, μα δεν τον ξεγέλασε.
και ξάφνου όλα γίνηκαν ξεκάθαρα.

...Το μόνο που μετράει είναι το "πότε"!

Χαλεποί καιροί...

2008-06-18T18:37:00.006+03:00

Όλοι μας αγαναχτούμε σαν βρεθούμε σε
καιρούς χαλεπούς.

Αναρωτιόμαστε γιατί να είμαστε εμείς σε
τούτη τη θέση, πόση ατυχία ακόμη θα πρέπει
να υπομείνουμε και πόσες τάχα αμαρτίες
να οφείλουμε στο άεναο καλεντάρι της ζωής.

Μα ξεχνάμε πως ποτέ δεν θα είναι στο χέρι μας
αυτή η επιλογή.

Αντίθετα όμως, αυτό που απομένει , η απόφαση
αυτή που σε δύσκολες στιγμές καλούμαστε
να πάρουμε, είναι το δίχως άλλο και η
πιο υποτιμημένη δύναμη μας:
"Να παλέψουμε για το καλύτερο δυνατό,
στο χρόνο που μας δόθηκε."
...και έκπληκτοι βλέπουμε πως η επιλογή
τελικά δική μας είναι.

Γιατί ακόμη και την ύστατη στιγμή μπορούμε
να πετύχουμε πολλά...

Άρωμα...

2008-06-09T18:22:00.011+03:00

Νύχτες μακριές πέρα απ' το άρωμα
του πόθου, το νιώθω σαν χθες.
Νύχτα θολή δυο λευκά περιστέρια
μια πελώρια σιωπή.

Μαύρος καπνός ένας δρόμος για μας
ένας μουντός ουρανός.
Πιό δυνατό απ' το πάθος του ανέμου,
απ' την οργή των θεών.

Ζαλίζει, όταν θα σβήσουν τα φώτα
το άρωμα της το σκοτάδι τρυπά.
Λόγια πολλά σαν μια αντανάκλαση
που σβήνει όπως το φως κι η σκιά.

Νύχτες τρελές εκεί στα κάστρα
που γυρνούσαμε, μαζί μέχρι χθες.
Θέλω να πω στην ψυχή μου
πως υπάρχω είμαι εδώ, είμαι εδώ....

...είμαι εδω.

* Άρωμα-Μάσκες

Ουτοπία...

2008-06-02T19:08:00.012+03:00

"Τούς είδα να στέκονται απέναντι μου με την αέρινη

διάφανη φορεσιά τους. Με κάλεσαν να ξαποστάσω

πλάι τους και με φίλεψαν με γαία και βροχή.
Μπρος στα έκπληκτα μάτια μου άρχισαν να μου

διηγούνται την ιστορία ενός τόπου που

ονομάζονταν "Ουτοπία."

Ένα παραδεισένιο νησί, που έννοιες όπως καλό

και κακό δεν είχαν νόημα ύπαρξης. Στα βιβλία της

ιστορίας δεν υπήρχαν κατακτητές και κατακτημένοι.
Οι χώρες απαρτίζονταν μόνο απο λεύτερους

ανθρώπους και κανέναν δούλο. Στις πόλεις δεν

κατοικούσαν προύχοντες και φτωχοί μήτε κλέφτες

και αστυνόμοι και όλοι ίσαν ίσοι.

Κανείς δεν χρειαζόταν να κλάψει , να μισήσει ,

να παλέψει για το άδικο. Ακόμη και τον ίδιο το

θάνατο θα τους άκουγες να τον καλωσορίζουν

χωρίς δάκρυα στα μάτια, μα με την πεποίθηση

ενός ταξιδιού σε ένα καλύτερο κόσμο.

Τους παρακάλεσα να με πάρουν μαζί τους, μα

προς μεγάλη μου έκπληξη αρνήθηκαν και μου

αποκάλυψαν πως εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε

έτοιμοι ακόμη. Για την ακρίβεια μου είπαν ότι

δεν θα είμαστε ποτέ!

Αντέδρασα! Γιατί? ρώτησα σε έντονο ύφος.
Δεν μου απήντησαν μα χάθηκαν τόσο άξαφνα

όσο είχαν εμφανιστεί μπροστά μου. Το μόνο που

άκουσα, σαν μια ηχώ που τους ξεπροβόδιζε, ήταν:

Κάνε μια βόλτα στον κόσμο και θα δεις!

Έτσι ξεκίνησα ένα μακρύ ταξίδι. Σε κάθε πόλη

που πήγαινα, μέσα απο κάθε λαό που επισκεφτόμουν,

έβλεπα πόσο δίκιο είχαν. Γιατί κανείς μας δεν μπορεί

να ζήσει χωρίς το καλό και το κακό , χωρίς το σωστό

και το λάθος , χωρίς απλά να έχει το δικαίωμα

της επιλογής!

Στην "Oυτοπία" υπήρχαν τα πάντα ίσως, εκτός από

το πιο σημαντικό. Την ελεύθερη βούληση. το αναφαίρετο

δικαίωμα μας στο Λάθος που ίσως είναι ο μοναδικός

τρόπος να μάθουμε πως να γινόμαστε καλύτεροι."

Η "Ουτοπία" δεν πρόκειται ποτέ να κατοικηθεί, μα ίσως

τελικά να μην είναι και αυτός ο πραγματικός σκοπός

της ύπαρξης της. Γιατί η όλη αυτή η διαδρομή που

ακολουθούμε προσπαθώντας να την προσεγγίσουμε

είναι τελικά το Άγιο δισκοπότηρο που αναζητούμε.

Είναι βλέπετε όλες αυτές οι πράξεις μας , μικρές και

μεγάλες, που στοχεύουν στην ουτοπία, που γεννούν

την ελπίδα , που μας γεμίζουν εμπειρίες και γνώση,

που μας κάνουν καλύτερους.

Dust in the wind...

2008-05-18T13:25:00.009+03:00

Πήγα να γράψω κάτι, μα η πένα αντιστάθηκε

στις σκέψεις μου. Χρόνια τώρα προσπαθώ

ν’αποτυπώσω όσα εκείνη, με θέληση δική της,

μου αποκάλυψε σε μια στιγμή μονάχα.

Τότε που στα έκπληκτα μάτια μου εμπρός,
γίνηκε λάσπη και χώμα.Τότε που γλίστρισε

απο τα δάκτυλα μου και με ανέμου πνοή

χάραξε σκιές που το φεγγάρι φωτίζει
και στου ήλιου το φως ερήμους χαρίζει.

Ένα δάκρυ κύλησε κει απο όπου κατάγεσαι

και κει όπου θα καταλήξεις και νάσου

που γίνηκε πάλι ζωή.

Κύκλος φαύλος , μα τέκνο μου της γης

αγαπημένο, δεν είμαστε παρά σκόνη

στον άνεμο με ζωή δανεική...

Αρτίστα...

2008-05-11T13:42:00.014+03:00

Με φόντο τα όνειρα σου που φαντάζουν

Σαββάτο-γεννημένα και "γδυμένη"

όπως η μόδα προστάζει. Με χαμόγελο

οδοντιατρείου και συχνάζοντας πάντα

υπό το φώς προβολέων, γράφεις με

κεφαλαία γράμματα το όνομα σου

στη σκηνή τούτης εδώ της πόλης
...ή έτσι σου είπαν.

Με έλαχιστα χρόνια αποστείρωσης μέσα

στο γυάλινο "οξυζενέ" ωδείο ενός

φαντασμένου κόσμου, που κερνάει όνειρα

μα πουλάει τις ευκαιρίες με συνήθως

πανάκριβο αντίτιμο, εσύ αποφοίτησες

κραδαίνοντας την επιτυχία.
...ή έτσι νόμιζες.

Απόψε σε προσκάλεσαν να δείξεις τα

ταλέντα σου, να "πουλήσεις" τον τίτλο

που σου έχει αποδωθεί με φόντο τη

δόξα και το χρήμα. Σε δίκτυο πανελλαδίκο

θα κάνεις το κομμάτι σου μπαίνοντας

σε κάθε σπίτι και στα όνειρα

κάθε κοινού θνητού.

Μα σαν η αυλαία πέσει και τα φώτα

σβήσουν και θα σβήσουν σίγουρα,

κάπου μακριά απο τα λούσα, ανάμεσα

στο πουθενά και το αντίο, βρίσκεται

η αλήθεια που σου θάψανε.

Αν λερώσεις τα χέρια σου για να τη βρείς,
αν κωφεύσεις στις σειρήνες, έστω

και για μια φορά στη ζωή σου,

ίσως μάθεις πως η επιτυχία για να ρθεί

απαιτεί μοναξίας φυλακή και μιας

πίκρας κανάλι

Αν τολμήσεις να την κοιτάξεις κατάματα
ίσως καταλάβεις πως καλλιτέχνης θα πει
να μιλάς με σιωπή και ν'ακούνε οι άλλοι,
πως αυτό που θες διακαώς να γενείς είναι
όλα όσα δεν είσαι και όλα όσα μιμείσαι.

Γιατί ακόμη και τώρα που τα φώτα λάμπουν,
λίγο πριν το μεγάλο σου σόλο, ακόμη και τώρα

που είσαι η "αρτίστα" αυτής εδω την τέχνης,
είσαι απλώς αφίσα δεν είσαι καλλιτέχνης...

Insatiable...

2008-05-02T18:49:00.027+03:00

When moonlight crawls,

along the street.

Chasing away

the summer heat.

Footsteps outside,

somewhere below.

The world revolves,

I've let it go.

We build our church,

above this street.

We practice love,

between these sheets.

The candy sweetness,

scent of you.

It bathes my skin,

I'm stained by you.

And all I have to do,

is hold you.

There's a racing

within my heart

and I am barely

touching you.

The moonlight plays

upon your skin.

A kiss that lingers

takes me in.

I fall asleep

inside of you.

There are no words,

there's only truth.

Breathe in, breathe out

there is no sound.

We move together

up and down.

We levitate our bodies soar,

our feet don't even

touch the floor.

And nobody knows

you like I do,

'cause the world

they don't understand.

But I grow

stronger in your hands.

We never sleep,

we're always holdin' hands.

Kissin' for hours,

talkin' makin' plans.

I feel like a better man,

Just being in

the same room.

We never sleep,

there's just so much to do,

so much to say.

Can't close my eyes,

when I'm with you.

Insatiable...

the way I'm loving you.

Turn the lights down,low.

Take it off,

let me show.

My love for you,

insatiable.

Turn me on,

never stop,

Wanna taste,every drop.

My love for you,

insatiable.

Ανάσταση...

2008-04-22T13:28:00.008+03:00

"Σε δείπνο μυστικό με προσκάλεσες,
με του Ιούδα το φιλί,

με δάκρυα στα μάτια

και γω κολακεύτηκα.

Για παντοτινή αγάπη εμίλησες,
σάρκα από τη σάρκα σου με βάφτισες
και γω πείσθηκα.

Με κόκκινο, σαν από αίμα, κρασί

με κέρασες,

λόγια γεμάτα ομορφιά

με φίλεψες

και γω λύγισα

στη χάρη του κορμιού σου.

Για τριάκοντα αργύρια,

πριν καν αλέκτωρ λαλήσει τρεις,

με πρόδωσες

και γω σταυρώθηκα

στο γολγοθά της θλίψης.

Βδομάδα Μεγάλη πέρασα,

μαρτύρια γεμάτη.
Με το χιτώνιο του πόνου ντύθηκα

και με μεγαλόπρεπα αγκάθια

στεφανώθηκα.

Όμως, σανδάλια του Χριστού

φορώ στα πόδια μου
και αν πραίτορες βράχοι

πάνω μου σωρό,
εγώ θα αναστηθώ..."

Σας εύχομαι ολόψυχα καλό Πάσχα

και μια ανάσταση ζωής που όμοια

της, δεν έχετε βιώσει ποτέ.

Μάσκες...

2008-04-15T18:58:00.006+03:00

Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

Ότι λάμπει δεν είναι πάντοτε χρυσός,
ούτε το διαμάντι δείχνει την πραγματική
του λάμψη αν δεν το κατεργαστούμε πρώτα.

Χαμόγελα που κρύβουν θλίψη βαθιά
και δάκρυα που αποδεικνύονται κροκοδείλια,
απαντούμε συχνά στο διάβα μας.
Πλούτος που μετατρέπεται σε άνθρακα,
φτώχια που αποκαλύπτει παλάτια.
Ομορφιά τεχνητή και ασχήμια επιτηδευμένη.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια μας να
αποκρύψουμε αυτό που πραγματικά
είμαστε, μην τυχόν και μας εκμεταλλευτούν,
καταλήγουμε να πρωταγωνιστούμε σε
καθημερινές καλοδουλεμένες παραστάσεις
τις οποίες και βαφτίζουμε ζωή.

Ο χαρακτήρας όμως που ενσαρκώνουμε
σύντομα θα καταλάβει το σώμα μας, ως
άλλος ξενιστής και εμείς θα απομείνουμε
μαριονέτες φυλακισμένες στο ίδιο μας
το παραμύθι.

Χωρίς να μπορούμε να αναγνωρίσουμε την

αλήθεια απο το ψέμα. Χωρίς διέξοδο.

"'Ενα θέατρο είναι η ζωή
μάσκα διάλεξε αν θέλεις και εσύ
κρύψε τον πόνο σου μεσ΄τη χαρά
κι όλα θα είναι καλά..."