Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Δαφνοστολισμένη Αυταπάτη.

Σε μια εβδομάδα θα ξεδιαλύνουν όλα.
Η παράσταση θα ολοκληρωθεί με το
θερμό χειροκρότημα της γαλαρίας.
Θύτης και θύμα θα πιαστούν χέρι - χέρι
και θα υποκλιθούν στο κοινό, ενώ
τα φώτα της ράμπας θα σβήνουν.

Η πλοκή που δημιούργησες άψογη,
μάτια υγρά, βλέμματα καθηλωμένα
παρακολουθούν με αγωνία το ψέμα
σου να παίρνει σάρκα και οστά
καθώς κομματιάζεις το ήδη ραγισμένο
είδωλο του με περισσή περηφάνια.

Το δημιούργημα σου όμως φτάνει στο
τέλος του. Ο πρωταγωνιστής σου σε
εγκαταλείπει, απελευθερώνεται.
Τα κείμενα σου δεν έχουν πια ζωή.
Είναι άψυχα κολλυβογράμματα σε
μια νεκρή κόλλα χαρτί. Το κοινό σου
απομακρύνεται, το παραμύθι που τόσο
καιρό τους παρουσίαζες είναι πλέον
ξεκάθαρο μπροστά τους.

Ξύπνα επιτέλους, ξεκόλλα από τον

καθρέφτη σου. Κοίταξε τριγύρω σου,
τα πάντα κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ο κόσμος αλλάζει, δεν περιστρέφεται
γύρω από εσένα, είσαι απλά ένα γρανάζι
του. Άνοιξε τα μάτια σου πέτα το
πορσελάνινο προσωπείο του Νάρκισσου
απ’τη σάρκα σου.

Δεν έχεις πια περιθώριο λάθους, μην

κάθεσαι με χέρια σταυρωμένα, τρέξε
πίσω του. Ίσως σε συγχωρήσει αν δει
έστω μια ρανίδα απο την αλήθεια σου,
μα θα πρέπει να πασχίσεις πολύ, κάντο
για μια φορά στη ζωή σου!!

Τα φώτα έσβησαν, η αίθουσα άδειασε,
η μοναξιά σε αγκαλιάζει και απόψε.

Βλέπεις ξεκάθαρα τώρα, πως τα λούσα
σου γυαλίζουν μόνο κάτω από τους
προβολείς της φαντασμένης σου ύπαρξης.
Μορφίνη στο καρκίνωμα που σε τυλίγει
είναι και τίποτε περισσότερο. Είσαι ένα
χάρτινο τσίρκο χωρίς την παρουσία του,
μια δαφνόστολισμένη αυταπάτη.

Παίρνεις χαρτί και πένα αραδιάζοντας

σκόρπιες σκέψεις, χωρίς οίστρο, χωρίς
φαντασία. Άξαφνα τα μαύρα σκοτεινά
σου μάτια φωτίζουν. Ένα ισχνό χαμόγελο
ξεπροβάλλει από τα στεγνά σου χείλη.
Η νύχτα σε βρίσκει να γράφεις ακόμη μια
παράσταση για ένα ρόλο. Μόνο που αυτή
τη φορά φρόντισε το θύμα να είσαι εσύ…



Whitelighter

5 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Η νύχτα πάντα μας βρίσκει σε κάποιο ρόλο...

sykaki είπε...

Βλέποντας με στον καθρέφτη λέω πως είμαι μικρή άνθρωποι περνούν γύρω μου και δεν μου δίνουν σημασία άλλωστε είμαι μια ακόμα ψηφίδα σε αυτό το ψηφιδωτό... ξέρεις όμως το χαρτί που κάθε βράδυ με περιμένει με μεταμορφώνει σε κέντρο σε θεά στην γυναίκα που θέλει παλεύει ζει παθιάζεται ερωτεύεται... το σώμα της απαιτεί από εκείνη....
δεν έχουν όρια τα βράδια που γίνομαι κάποια άλλη,εγώ.

Είναι ώρες που αποφασίζεις να γίνεις αυτό το εγώ και να στολίσεις εσένα με το αληθινό σου εγώ και έξω από το χαρτί...

Έσπερος είπε...

Οι μορφές που παίρνει κανείς είναι πολλές και διαφορετικές κατά την διάρκεια της ζωής. Αληθινή είναι μόνο η σκιά του...εκεί μέσα στην καθαρότητα της μυστικότητας της Νύχτας...

Καλησπέρα Πνεύμα.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΑΡΓΩ ΛΙΓΑΚΙ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΕΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΜΗΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΕΣ.

bluesmartoulis είπε...

Ίσως σε συγχωρήσει αν δει
έστω μια ρανίδα απο την αλήθεια σου, μα θα πρέπει να πασχίσεις πολύ, κάντο για μια φορά στη ζωή σου!!

Αναρρωτιέμαι τί θα γίνει άν δεν σε συγχωρήσει... Δαφνοστολισμένες αυταπάτες....