Μα που να πάμε;;

Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές κάτω από αυτό το φως.
Πιστεύουμε σε ψεύτικες φωνές που ακούγονται αλλιώς.
Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές στης πόλης τον αχνό
κι άμα θέλεις να σ’ ακούσω βγες να φύγουμε από `δω

Μα πού να πάμε που `χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε οι ανθρώποι δίπλα δεν αντέχουν και λυγάνε, πού να πάμε;

Κι όλες τις μεγάλες διαδρομές, τα δανεικά φτερά
χιλιάδες πληρωμένες αγκαλιές δε βγάζουν πουθενά.
Καίγονται τα βράδια οι καρδιές στους δρόμους του χαμού
κι άμα θέλεις να σ’ ακούσω βγες να φύγουμε για αλλού.

Μα πού να πάμε που `χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε από παντού μας έχουν ζώσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε, πού να πάμε;

Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε οι ανθρώποι γύρω δεν αντέχουν και λυγάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε πού να πάμε;

Και όμως μέσα σε αυτή τη καταχνιά, την μαυρίλα και την απόγνωση, μέσα σε 
αυτό τον οριμαγδό και την απέλπιδα τάση φυγής που μας έχει κατακλύσει, σας 
παραθέτω την ΑΠΑΝΤΗΣΗ ενός δεκαεξάχρονου παιδιού την οποία και διάβασα 
στα σχόλια του παραπάνω video clip στο You Tube.

alesuper3

Είμαι 16 χρονών και ξέρω πως η κατάσταση είναι δύσκολη. Καταλαβαίνω 

ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ πως τα πράγματα στενεύουν και θα ανταπεξέλθουν οι πιο δυνατοί! 

Ξέρω πως οι περισσότεροι μάθαμε σε μια κατάσταση πολύ πιο άνετη! Μάθαμε 

στα πολλά και τώρα δεν μπορούμε να αντέξουμε... μα ξέρω κάτι ακόμα! Πως 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να πολεμάω για ένα καλύτερο μέλλον και για 

μένα αλλά και για τις επόμενες γενιές. και ευχαριστώ πολύ τους γονείς μου 

που πάνω από όλα βάζουν έμενα και την παιδεία μου.......μα που να πάμε; 

Έψαξα για ώρες ολάκερες να βρω κάτι λογοτεχνικό, κάτι ποιητικό, κάτι 
"έξυπνο" να πώ, για να σας δώσω να καταλάβετε τα συναισθήματα 
που μου δημιουργήθηκαν στην ανάγνωση και μόνο αυτής της κατάθεσης ψυχής.
Άδειασα την, ως σήμερα, αστείρευτη φαρέτρα του λεξιλογίου μου ώστε να βάλω 
και την δική μου πινελιά και να σας μεταδώσω λίγη, ἐστω, απο την ελπίδα που
με γέμισε και που για καιρό νόμισα πως μας έχει εγκαταλείψει.

Το μοναδικό όμως που κατάφερα να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί είναι
ένα ταπεινό, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!

Whitelighter

Ευτυχία

“Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου,

για να μάθω τι είναι ευτυχία.

Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια,

δύο χέρια…

Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν,

θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν,

θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν,

θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου

κλείσουν τα μάτια.

Τα πολλά χέρια, απλά, είναι χάσιμο χρόνου.

Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…” 

Θανάσης Βέγγος.

Ο μονόλογος του τίποτα...

«Η ζωή είναι ένα μυστήριο γιατί μπορεί να φέρει
τη χαρά οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, ακόμα
και κάτω απ’ τις λιγότερο υποσχόμενες συνθήκες...»

Έτσι ενθαρρυντικά θέλω να ξεκινήσω,γιατί αυτό που
θ’ ακολουθήσει, μόνο «θεατρικά» δύναται να ακουστεί,
σαν ένας μονόλογος άσκησης «υποκριτικής»,
ένα τεχνούργημα προς εναντίωση...

Μ’ ένα τίποτα έζησα, με ένα τίποτα η ζωή μου δόθηκε,
και πώς να το γεμίσω; Τίποτα δε λαχτάρησα, τίποτα
δεν αγάπησα, τίποτα δεν τόλμησα, τίποτα δεν αρνήθηκα,
τίποτα δεν προσπάθησα, δεν πάλεψα, δεν απόρριψα τίποτα.

Ξυπνούσα και δεν είχα να κάνω τίποτα.Με ρωτούσαν τί
έχω και δεν έλεγα τίποτα.Μια άδειανή σελίδα η ζωή μου,
με δοσμένο το θέμα της έκθεσης γιανα γράψω «Η ζωή μου»,
και γω δεν έγραφα τίποτα. Πήγαινα μοναχός, σφύριζα
μοναχός ,μετρούσα αδειανά τα βλέμματα στους τοίχους
και στα πλακάκια του σπιτιού μου και το τίποτα γινόταν
αδηφάγο θεριό και με ρούφαγε. Το θεριό μεγάλωνε,
εγώ το μεγάλωνα, το ντάντευα, το τάϊζα, κι αυτό, μια
μαύρη τρύπα σκοτεινή με ρούφαγε ολόκληρο
και με εκμηδένιζε.

Θέλω να βγω απ’ το σκοτάδι ,να σταθώ κάτω απ’ του
προβολέα το φως και να τα πω όλα,να τα κάνω όλα,
να βρω τα λόγια τα δικά μου τα ξεχασμένα και τ’ απόκρυφα
να τα αρθρώσω και να ξεδώσω. Θέλω να γεννήσω τις
κουβέντες μου, να ακούσω τις ανάσες μου, να χορέψω
στο καρδιοχτύπι μου, να συνθέσω τις μπαλλάντες
της ζωής μου.

Και τι θα είναι η ζωή μου αν πάψει να είναι τίποτα;
Με τί θα μοιάζει το πορτραίτο μου αν τολμήσω να με
ζωγραφίσω; Τί χρώματα να βάλω που δεν μου’δωσαν
τίποτα; Θέλω να γίνω κάτι, να κάνω κάτι, θέλω κάτι να
πω, είναι η ώρα να μιλήσω, και το στομάχι μου φουσκώνει,
με πιάνει μια φουσκοθαλασσιά αλήθειας, έχω αναταράξεις
στην καρδιά σαν πεταρίσματα, σαν πεταλούδες στο δάσος
της Λίνδου, πολύχρωμες πεταλούδες που στροβιλίζονται
στα πλευράκια μου, χαρχαλεύεται η αλήθεια μου και δεν
βρίσκει πέρασμα στο δάσος του τίποτά μου να γλυστήσει
στο φως, να πετάξει λεύτερο, και να με λευτερώσει και μένα.

Να ελευθερωθώ, να ελευθερώσω απ’ τις σπηλιές μου
τις αρμύρες των δικών μου λόγων, να ξεδιπλώσω
απ’ τα μπαούλα μου τα δικά μου πλεχτά σεμεδάκια,
με λουλούδια σε χρώμα ροζ, να χτενίσω με τα δικά μου
κοκκάλινα χτένια μακριά μαλλιά κοκκινομάλληδων
αγοριών, να μαζέψω πούπουλα να τα κολλήσω στα
δικά μου φτερούγια να πετάξω.

Να πετάξω πάνω απ’ τις θάλασσες των χαρτών και των
ηπείρων, να πετάξω ξαρμάτωτος, Ίκαρος γυμνός,
μαζί με τα γλαρόπουλα τα όνειρά μου, μέσα σε
τρεχαντήρια θύμησες κι ελπίδες, και να φτάνω,
όλο να φτάνω στην απάτητη, απόρθητη γη του είναι μου .
Αυτού που χρόνια αναζητώ μα πνίγομαι στο τίποτα
που μου κόλλησαν οι άλλοι.

Ένα ομαδικό τίποτα έγινε ο κόσμος, λάσπιασε ο κόσμος,
βάλτωσε στα τιποτάκια έλη του. Κυκλοφορούμε κι
αναρωτιόμαστε, ή κάποτε, στρέφουμε το μικρόφωνο
της ερώτησης στους άλλους:

- Τί έχεις;
- Τίποτα.
- Τι σκέφτεσαι;
- Τίποτα.
- Τί θέλεις;
- Τίποτα.
- Ποιος είσαι;
- Ένα τίποτα.

Κουράστηκα στο τίποτα πνιγμένος.
Θέλω να βγω στο «κάτι» λυτρωτής.
Θέλω να πάψω να’μαι ο ηττημένος
Ήρθε η στιγμή να γίνω νικητής.
Κουράστηκα να ζω μες στη σιωπή μου
Νιώθω στο στήθος μου ν’ ανάβει μια φωτιά
Από το στέρνο μου ανεβαίνει η φωνή μου
Βάζει στο τίποτα του κόσμου πυρκαγιά.
Είμαι ένα πρόσωπο, ένα σώμα, μια εικόνα
Είμαι στην άκρη ενός γραπτού υπογραφή,
Πετάω στα πέρατα σαν άγρια χελιδόνα
Κι απ’ την καρδιά μου ξεγαντζώνω το καρφί.-

Στέκομαι σε θέση προσοχής, παίρνω βαθειά εισπνοή
και λέω: «Είναι η ζωή άξια εμπιστοσύνης, πέρα
απ’ τα πάνω και τα κάτω της, πέρα απ’ τα τίποτα
και τα μηδενικά .

Είναι η ζωή απαραιτήτως όμορφη.»


Whitelighter

Ανάσταση...

"Σε δείπνο μυστικό με προσκάλεσες,
με του Ιούδα το φιλί,

με δάκρυα στα μάτια

και γω κολακεύτηκα.

Για παντοτινή αγάπη εμίλησες,
σάρκα από τη σάρκα σου με βάφτισες
και γω πείσθηκα.

Με κόκκινο, σαν από αίμα, κρασί

με κέρασες,

λόγια γεμάτα ομορφιά

με φίλεψες

και γω λύγισα

στη χάρη του κορμιού σου.

Για τριάκοντα αργύρια,

πριν καν αλέκτωρ λαλήσει τρεις,

με πρόδωσες

και γω σταυρώθηκα

στο γολγοθά της θλίψης.

Βδομάδα Μεγάλη πέρασα,

μαρτύρια γεμάτη.
Με το χιτώνιο του πόνου ντύθηκα

και με μεγαλόπρεπα αγκάθια

στεφανώθηκα.

Όμως, σανδάλια του Χριστού

φορώ στα πόδια μου
και αν πραίτορες βράχοι

πάνω μου σωρό,
εγώ θα αναστηθώ..."


Σας εύχομαι ολόψυχα καλό Πάσχα

και μια ανάσταση ζωής που όμοια

της, δεν έχετε βιώσει ποτέ.

Προσκυνητής

Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες

περνώ,κάποιον αγαπάω.

Δυο ευχές κρατάω και δυο τάματα

κρατώ, περπατώ και πάω.

Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι

κατοικεί, αύριο βράδυ θα'μαι εκεί.

Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή

κρατά, αύριο βράδυ θα'ναι αργά.

Στα πουλιά μιλάω και στα δέντρα

τραγουδώ, κάποιον αγαπάω.

Οταν τραγουδάω προσευχές

παραμιλώ, περπατώ και πάω.

Κάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα

της φωτιάς, ψυχή μου πάντα να κυλάς.

Κάποιος είπε πως ταξίδι είναι μόνο η

προσευχή, καρδιά μου να'σαι ζωντανή.

Κάποιος είπε πως η αγάπη σ'ένα αστέρι

κατοικεί, αύριο βράδυ θα'μαι εκεί.

Κάποιος είπε πως ο έρωτας για μια στιγμή

κρατά αύριο βράδυ θα'ναι αργά.

*Aλκίνοος Ιωαννίδης

Archangel

Με ένα μεγάλο ποτήρι γεμάτο νερό,

πλάι στο προσκεφάλι μου και απόψε

σε αναζητώ. Έλα, σβήσε την δίψα σου

και άκουσε με. Συ που ποτέ δεν με

άφησες έρμαιο στους κινδύνους της ζωής,

ακόμη και τότε που πίστευα πως ήσαν

όλα χαμένα...

* "Άγγελε μου, αν κατέβεις προς τη γη,

θέλω να 'ρθεις να μιλήσουμε μαζί.

Περιμένω να μου δώσεις συμβουλή,

πως να γιάνω μιά καρδιά που αιμορραγεί.

Άγγελε μου, έχει αγιάτρευτη πληγή,

από θαύμα είναι ακόμα ζωντανή.

Έχει τραύμα βαθύ κι η λεπίδα η κοφτερή,

δηλητήριο είχε και έρωτα πολύ.

Άγγελε μου, μία χάρη σου ζητώ

στ' όνειρο μου, λύση στο αίνιγμα να βρω.

Την καρδιά μου γιάτρεψε την αν μπορείς,

με ένα δάκρυ απ' τα βάθη της ψυχής.

Και αν τη σώσεις θα σου τάξω προσευχή,

στον Θεό μου, να σου δώσει την ευχή.

Για να γίνεις των Αγγέλων Διοικητής

και ένα θρόνο στον παράδεισο να βρεις..."

Σε ευχαριστώ.

*Άγγελε μου-Παναγιώτης Ψάλτης

Κάποτε θα 'ρθουν...

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν,

πως σε πιστεύουν σ' αγαπούν

και πως σε θένε.

Εχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

...ψέματα λένε.

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

...για να σε πείσουν.

Εχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί.

Θα σε πουλήσουν.

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί,

που θα 'χει σβήσει το κερί

...στην καταιγίδα.

Υπερασπίσου το παιδί,

γιατί αν γλιτώσει το παιδί.

Υπάρχει ελπίδα....

*Παύλος Σιδηρόπουλος

If Everyone Cared...

If everyone cared…
and nobody cried.

If everyone loved…
and nobody lied.

If everyone shared…
and swallowed their pride.

Then we'd see the day…
when nobody died.

…and as we lie beneath the stars,

we realize how small we are.

If they could love like you and me,

imagine what the world could be…

* Lyrics from the song:

If everyone cared - Nickelback

Γυμνές Αλήθειες...

Οταν κάποιο βράδυ, θα σε ξυπνήσει απότομα
η κραυγή σου και τρέξεις στη μαμά σου
να το πεις και εκείνη τρομαγμένη μες στο ψυγείο
κλείσει τη φωνή σου, θα 'ναι αργά μεσάνυχτα
και θα 'χεις κουραστεί.

Οταν θα αγαπήσεις, το γέλιο σου και την
αναπνοή σου και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις.
Στο πλάι σου ,ο άνθρωπος που διάλεξες βιτρίνα
στη ζωή σου. Τριάκοντα αργύρια αντίτιμο σιωπής.

Πες μας τι θα γίνει, αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το 'βρεις τσακισμένο απ' τις πληγές και γύρω σου
κούκλες χλωμές ανίκανες, να ακούσουν τη φωνή σου
και οι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

*Παύλος Σιδηρόπουλος - Στην Κ.

Να θυμάσαι...

Η Ευτυχία απλώνεται σ’ αυτούς που

δεν την θεωρούν δεδομένη.

Σε αυτούς που ερεύνησαν και σ’ αυτούς

που δοκίμασαν. Γιατί μόνο αυτοί
μπορούν να εκτιμήσουν τη σημασία των

ανθρώπων που άγγιξαν τη ζωή τους.

Μπορείς να έχεις αρκετή ευτυχία για

να αισθάνεσαι πλήρης.

Αρκετά βάσανα για να σε κάνουν δυνατό.

Αρκετή θλίψη για να διατηρηθείς ανθρώπινος.

Αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο...

Tears Of The Dragon...

For too long now,
there were secrets in my mind.

For too long now,
there were things, i should have said.

In the darkness...
i was stumbling for the door.

To find a reason -
to find the time, the place, the hour.

Waiting for the winter sun
and the cold light of day.

The misty ghosts of childhood fears.

The pressure is building,
and I can't stay away.

Where i was,
I had wings that could'nt fly.

Where i was,
i had tears, i could'nt cry.

My emotions,
frozen in an icy lake.

I could'nt feel them
until the ice began to break.

I have no power over this,
you know i'm afraid.

The walls i built are crumbling.

The water is moving,
i'm slipping away.

Slowly i awake,

slowly i rise.

The walls i built are crumbling.

The water is moving,
i'm slipping away.

I throw myself into the sea.

Release the wave,

let it wash over me.

To face the fear i once believed.

The tears of the dragon,

for you and for me...

*Performed by Bruce Dickinson

Μικρές Νοθείες...

Ποτέ της δεν κατάφερε να βγει σε μια λιακάδα ,
να αφουγκραστεί τις αχτίδες του ηλίου να θροΐζουν
πάνω στα πυρόξανθα στάχυα της θερινής επαρχίας
που μεγάλωσε. Ένας τόπος τόσος ζεστός να έρχεται
σε αντίθεση με την βαρυχειμωνιά που αισθάνεται
βαθιά μέσα της ,στο κενό εκείνο σημείο που κάποτε
χτυπούσε ανέμελα η καρδιά της.

Ζει με ότι περίσσεψε από ένα σκάρτο ποίημα.
Μονολογεί μια στιχομυθία τραγική χωρίς “Από
Μηχανής Θεό” , χωρίς κάθαρση και χειροκρότημα
γαλαρίας. Τα πρωινά σηκώνεται τρομαγμένη ,
ξυπνώντας σαν από τον πάταγο που κάνει κάποιο
μεγάλο κύμα καθώς σκάει στα κοφτερά βράχια της
ταραγμένης της ψυχής.

Αυτό που λαχτάρησε ως λαφυράκι είναι μια θάλασσα
σκαλοπάτια να την οδηγήσουν ξανά στην επιφάνεια,
να την βγάλουν από το δώμα της μοναξιάς της.
Σε τέσσερις τοίχους κρύβει από χρόνια, με μεγάλη
σχολαστικότητα, το φως γεμίζοντας τα παραθύρια
της με σάπιες αφίσες ,μα κρύβει αβίαστα και ολάκερη
την ύπαρξη της.

Με σημάδια στυλού πάνω στον τοίχο της , μετράει και
απόψε το ύψος της. Κάθε ημέρα και μια κουκίδα πιο
χαμηλά από την προηγούμενη , σα να συρρικνώνεται
πόντο πόντο ωσότου να χαθεί στη λήθη της.
Μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει από τον ύπνο της
στέκεται όρθια και νοιώθει τόσο ψηλή λες και
τρυπάει το ταβάνι.

Στα όνειρα της τίποτα θαρρείς δεν τη χωράει,
τίποτα δεν της στέκεται εμπόδιο. Ορθώνεται πελώρια
διώχνοντας τη μιζέρια που έχει πεισματικά ριζώσει στα
σπλάχνα της ποτίζοντας την με αργό φαρμάκι.

Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα’ κάνε μία απ' τα ίδια
αλλά τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες…

Fairytale gone bad...

This is the end you know.
Lady, the plans we had went all wrong.
We ain’t nothing but fight and shout and tears.

We got to a point I can’t stand.
I’ve had it to the limit , I can’t be your man.
I ain’t more than a minute away from walking.

We can’t cry the pain away.
We can’t find a need to stay.
I slowly realized, there’s nothing on our side.

Another night and I bleed.
They all make mistakes , so did we.
But we did something we can never
turn back right.

Find a new one to fool.
Leave and don’t look back , I won’t follow.
We have nothing left , it’s the end of our time.

We can’t cry the pain away.
We can’t find a need to stay.
There’s no more rabbits in my hat,
to make things right.

Out of my life, out of my mind.
Out of the tears we can’t deny.
We need to swallow all our pride
and leave this mess behind.
Out of my head, out of my bed.
Out of the dreams we had, they’re bad
Tell them it’s me who made you sad.
Tell them the fairytale gone bad...

*Performed by Sunrise Avenue

Παρασκευή 9-3-07

Μια ευχή δίνω σε όλους εσάς που με τιμάτε,
σπαταλώντας λίγο απο τον πολύτιμο χρόνο σας
σε αυτές τις σελίδες του κυβερνοχώρου.

Μακάρι ποτέ να μη βρεθείτε σε θέση να μπορείτε
να “διαβάζετε ανάμεσα στις γραμμές των άλλων” ,
γιατί κανένας δεν θα σας πιστέψει και κανένας
δεν θα αισθανθεί ποτέ τον έρωτα και την
αγάπη όπως εσείς.

Μακάρι να μην ερωτεύεστε ψυχές αλλά αυτό
που βλέπετε. Γιατί στην ουσία τελικά αυτό μετράει…

Epitaph...

The wall on which the prophets wrote

Is cracking at the seams.

Upon the instruments of death

The sunlight brightly gleams.

When every man is torn apart

With nightmares and with dreams,

Will no one lay the laurel wreath

As silence drowns the screams.

Between the iron gates of fate,

The seeds of time were sown,

and watered by the deeds of those

Who know and who are known;

Knowledge is a deadly friend

When no one sets the rules.

The fate of all mankind I see

Is in the hands of fools.

Confusion will be my epitaph.

As I crawl a cracked and broken path

If we make it we can all sit back and laugh.

But I fear tomorrow Ill be crying,

Yes I fear tomorrow Ill be crying.

*Epitaph - King Crimson

Because you loved me.

For all those times you stood by me
For all the truth that you made me see
For all the joy you brought to my life
For all the wrong that you made right
For every dream you made come true
For all the love I found in you
I'll be forever thankful baby
You're the one who held me up
Never let me fall
You're the one who saw me through ,through it all

You were my strength when I was weak
You were my voice when I couldn't speak
You were my eyes when I couldn't see
You saw the best there was in me
Lifted me up when I couldn't reach
You gave me faith 'coz you believed
I'm everything I am Because you loved me

You gave me wings and made me fly
You touched my hand I could touch the sky
I lost my faith, you gave it back to me
You said no star was out of reach
You stood by me and I stood tall
I had your love I had it all
I'm grateful for each day you gave me
Maybe I don't know that much
But I know this much is true
I was blessed because I was loved by you

You were my strength when I was weak
You were my voice when I couldn't speak
You were my eyes when I couldn't see
You saw the best there was in me
Lifted me up when I couldn't reach
You gave me faith 'coz you believed
I'm everything I am Because you loved me

You were always there for me
The tender wind that carried me
A light in the dark shining your love into my life
You've been my inspiration
Through the lies you were the truth
My world is a better place because of you

You were my strength when I was weak
You were my voice when I couldn't speak
You were my eyes when I couldn't see
You saw the best there was in me Lifted me up
when I couldn't reach
You gave me faith 'coz you believed
I'm everything I am Because you loved me
I'm everything I am Because you loved me


* Because you loved me - Celine Dion

Να μ' αγαπάς....

Σου γράφω πάλι από ανάγκη
η ώρα πέντε το πρωί
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ

Τι να τις κάνω τις τιμές τους
τα λόγια τα θεατρικά
μες στην οθόνη του μυαλού μου
χάρτινα είδωλα νεκρά

Να μ' αγαπάς....
όσο μπορείς να μ' αγαπάς

Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει
μόλις πλυθώ και ξυριστώ

Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα
σε φέρνει ακόμα πιο κοντά

Να μ' αγαπάς....
όσο μπορείς να μ' αγαπάς

Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα
η ανάγκη μου δε σταματά
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα
σαν τον αλήτη που γυρνά

Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις
το παραμύθι να μου πεις
σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.

Π. Σιδηρόπουλος

*Πίνακας του Salvador Dali με τίτλο : "Honey is sweeter than blood"