Γράμμα σε έναν Κυβερνήτη...

Αξιότιμε Κυβερνήτη,

Πρέπει στα αλήθεια να λατρεύεις τα

άβουλα και τρομαγμένα δουλικά σου,

διαφορετικά αδυνατώ να κατανοήσω

την δίχως φειδώ επιβολή προνομίων,

προς ένα κοπάδι υποτελικών οι οποίοι

υποδέχονται την μεγαλοψυχία σου με

απροκάλυπτη ραστώνη και αδιαφορία.

Δεξιότητες που απέκτησαν όλα αυτά

τα χρόνια, χάρις την ακατάληπτη δια 

εμέ ανοχή σου.

Αχάριστα πλάσματα!  

Πρέπει να είσαι τόσο τυφλά περήφανος 

για τον σαπισμένο εκ των έσω λαό σου,

ειδάλλως πως -στο αλάθητο σου- να ερμηνεύσω

την προσπάθεια που καταβάλεις, για την εξυγίανση

όλων ημών που με τόση ασέβεια παραδίνουμε

την ελευθερία και την αξιοπρέπεια μας, για ένα

εισιτήριο στο καινούργιο πρωτογενώς πλεονάζον

βασίλειο σου. Συμπεριφορές που ξεπερνούν ακόμη

και τη βλασφημία, για την από καρδίας πηγάζουσα

αποστολή σου.

Χαμερπή μιάσματα!

Είμαστε τόσο τρομοκρατημένοι για το που 

βαδίζουμε που λησμονούμε που βρισκόμαστε ήδη.

Ξεχειλίζουμε από οκνηρία, δυσωδία και απληστία.

Μαχόμαστε μονάχα με βαρύγδουπες λέξεις 

και πορείες εκ καναπέδων. Είμαστε στα σίγουρα 

άξιοι της μοίρας μας και αυτό γίνεται παρασάγγας 

χειρότερο όταν η μοίρα μας είστε εσείς!

Διότι είστε ο χειρότερος από όλους μας

και όπως εσείς διασκεδάζετε να μας βλέπετε 

να υποφέρουμε, έτσι και εμείς θα γλεντήσουμε 

την δική σας πτώση!!

Whitelighter

Επιτάφιος...

Το  ιερό χώμα, που με αίμα μπόλιασαν οι ΈΛληνες, 

κατακρημνίζεται στις ρωγμές του. Πάνω στη ρημαγμένη γη 

που με κόπο και ιδρώτα χτίσαμε τον πιο λαμπρό από τους 

πολιτισμούς της ανθρωπότητας, τα όργανα της στυγερής 

τελετουργίας χαριεντίζονται αυτάρεσκα, υπό το φως ενός 

αρρωστημένου ήλιου.

 Όταν κάθε ΈΛληνας κομματιάζεται βιώνοντας ξανά και 

ξανά τραγελαφικούς εφιάλτες ανόητων σκηνοθετών, 

κανένας, από τους τα δώρα φέροντες,  δεν πρόκειται να 

του εναποθέσει δάφνινο στεφάνι και η δήθεν χαρμόσυνη 

σιωπή ενός ανύπαρκτου σχεδίου σωτηρίας θα καλύψει 

για μία ακόμη φορά τις κραυγές του. 

Ανάμεσα στο σιδηρούν παραπέτασμα που με σμίλη 

κανακεύει η μοίρα, καταπιάνονται οι θεριστές των μιαρών 

καρπών και, σαν η σεμνή τελετή φθάσει στο τέλος της, 

θα ποτίσουν με δακρυγόνα και μώλωπες όσους από εμάς 

τολμήσουν να ορθώσουν εμπόδια στην αποκομιδή της 

σοδειάς του Πονηρού, που τόσο μανιασμένα εποφθαλμιούν.

Τους γνωρίζουμε και ας μην το θυμόμαστε. Τρέμουν τη 

μέρα που θα ξυπνήσουμε και για το λόγο τούτο μας 

τρατάρουν καθημερινά λωτούς και λησμονόχορτα.

Όσο επιμένουμε να ξεχνούμε τις απεριόριστες δυνάμεις μας 

ως ΈΛληνες, τόσο θα σερνόμαστε σε ραγισμένα μονοπάτια. 

Η γνώση αυτή, που μονάχα οι "μεγαλοπρεπείς" πρέπει να 
κατέχουν, είναι δικός τους σύμμαχος και συνάμα θανάσιμος, 
όσο κανείς μας δεν θυμάται. 

Η μοίρα της ετοιμοθάνατης ΕΛλάδας μας βρίσκεται διαρκώς 
στα βρώμικα χέρια ασθμαινόντων ηλιθίων. Για πόσο ακόμα 
θα τους αφήνουμε να ασελγούν πάνω της περιμένοντας στην 
υποτιθέμενη βολή μας να μας σώσουν;

Θέλουν να μας θάψουν και μετά να στήσουν γλέντι τρελό πάνω 

στο μνήμα μας! Ένας επιτάφιος σύντομα θα λάβει χώρα. 

Στο χέρι μας είναι να είναι ο δικός τους!!!

Whitelighter

Δαφνοστολισμένη Αυταπάτη.

Σε μια εβδομάδα θα ξεδιαλύνουν όλα.

Η παράσταση θα ολοκληρωθεί με το

θερμό χειροκρότημα της γαλαρίας.
Θύτης και θύμα θα πιαστούν χέρι - χέρι
και θα υποκλιθούν στο κοινό, ενώ
τα φώτα της ράμπας θα σβήνουν.

Η πλοκή που δημιούργησες άψογη,
μάτια υγρά, βλέμματα καθηλωμένα
παρακολουθούν με αγωνία το ψέμα
σου να παίρνει σάρκα και οστά
καθώς κομματιάζεις το ήδη ραγισμένο
είδωλο του με περισσή περηφάνια.

Το δημιούργημα σου όμως φτάνει στο
τέλος του. Ο πρωταγωνιστής σου σε
εγκαταλείπει, απελευθερώνεται.
Τα κείμενα σου δεν έχουν πια ζωή.
Είναι άψυχα κολλυβογράμματα σε
μια νεκρή κόλλα χαρτί. Το κοινό σου
απομακρύνεται, το παραμύθι που τόσο
καιρό τους παρουσίαζες είναι πλέον
ξεκάθαρο μπροστά τους.

Ξύπνα επιτέλους, ξεκόλλα από τον
καθρέφτη σου. Κοίταξε τριγύρω σου,
τα πάντα κινούνται με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ο κόσμος αλλάζει, δεν περιστρέφεται
γύρω από εσένα, είσαι απλά ένα γρανάζι
του. Άνοιξε τα μάτια σου πέτα το
πορσελάνινο προσωπείο του Νάρκισσου
απ’τη σάρκα σου.

Δεν έχεις πια περιθώριο λάθους, μην
κάθεσαι με χέρια σταυρωμένα, τρέξε
πίσω του. Ίσως σε συγχωρήσει αν δει
έστω μια ρανίδα απο την αλήθεια σου,
μα θα πρέπει να πασχίσεις πολύ, κάντο
για μια φορά στη ζωή σου!!

Τα φώτα έσβησαν, η αίθουσα άδειασε,
η μοναξιά σε αγκαλιάζει και απόψε.
Βλέπεις ξεκάθαρα τώρα, πως τα λούσα
σου γυαλίζουν μόνο κάτω από τους
προβολείς της φαντασμένης σου ύπαρξης.
Μορφίνη στο καρκίνωμα που σε τυλίγει
είναι και τίποτε περισσότερο. Είσαι ένα
χάρτινο τσίρκο χωρίς την παρουσία του,
μια δαφνόστολισμένη αυταπάτη.

Παίρνεις χαρτί και πένα αραδιάζοντας
σκόρπιες σκέψεις, χωρίς οίστρο, χωρίς
φαντασία. Άξαφνα τα μαύρα σκοτεινά
σου μάτια φωτίζουν. Ένα ισχνό χαμόγελο
ξεπροβάλλει από τα στεγνά σου χείλη.
Η νύχτα σε βρίσκει να γράφεις ακόμη μια
παράσταση για ένα ρόλο. Μόνο που αυτή
τη φορά φρόντισε το θύμα να είσαι εσύ…

Whitelighter

Eternal...

Nothing lasts forever.
Not the moon,
not the sun.
For in time,
their bright glow
will fade.

Nothing lasts forever.
Nor love, nor hate.
Not war, not peace.
For each overcomes
the other.

Nothing lasts forever.
Not life, not death.
Nor you, nor I.
For time will
start over.

Nothing lasts forever.
All that lies there,
is eternity
and I will love you
for all eternity,
but not Forever. Whitelighter

My Immortal...

I'm so tired of being here,
suppressed by all my childish fears
and if you have to leave,
I wish that you would just leave
'cause your presence still lingers here
and it won't leave me alone.

These wounds won't seem to heal,
this pain is just too real.
There's just too much that time
cannot erase.

When you cried,
I'd wipe away all of your tears.
When you'd scream,
I'd fight away all of your fears
and I held your hand through all
of these years.
But you still have all of me.

You used to captivate me

by your resonating light.
Now, I'm bound by the life

you left behind.

Your face it haunts,

my once pleasant dreams.
Your voice it chased away,

all the sanity in me.

These wounds won't seem to heal,

this pain is just too real.
There's just too much that time

cannot erase

When you cried,

I'd wipe away all of your tears.
When you'd scream,

I'd fight away all of your fears
and I held your hand through

all of these years.

But you still have all of me.

I've tried so hard to tell myself

that you're gone.
But though you're still with me,

I've been alone all along ...

stabbed...

Κάθε άνθρωπος έχει ένα μαχαίρι καρφωμένο
στην καρδιά του. Η λεπίδα καθενός έχει χαραχθεί

με διαφορετικό τρόπο δηλώνοντας έτσι τη

μοναδικότητα της. Να τούτη είναι βαλμένη από το

χέρι της αγάπης, κάποια άλλη από το χέρι της ζήλιας

ή του μίσους και άλλη πάλι από το σκληρό χτύπημα

της μοίρας. Μερικά μαχαίρια είναι μικρότερα και

άλλα μεγαλύτερα. Κάποιες λεπίδες είναι φανταχτερές

και άλλες περνάνε απλά απαρατήρητες.

Σε πολλούς από εμάς, το μαχαίρι καρφώθηκε

μονομιάς, πόνεσε απίστευτα και σιγά-σιγά η

σάρκα το αγκάλιασε και έλιωσε το μέταλλό του.

Σε άλλους πάλι μπήκε τόσο γλυκά που δεν το

κατάλαβαν, σχεδόν δεν το ένοιωσαν μα η πληγή

που προκάλεσε δεν έκλεισε ποτέ.

Αν είσαι τυχερός και η πληγή σου θρέψει,

το μαχαίρι περνάει σιγά-σιγά στη λήθη της

λησμονιάς.Συνεχίζεις τη ζωή σου και κοιτάς

μπροστά, μα πάντα με προσοχή αφού το σημάδι

που σου έχει αφήσει θα μένει πάντα εκεί,

σαν σακατεμένο ερείπιο ενός ξεχασμένου

παρελθόντος.

Μα αν το τραύμα μείνει ανοιχτό, τότε θα σου

θυμίζει την ύπαρξή του με κάθε ευκαιρία.

Μια λάθος κίνηση και η λεπίδα θα πηγαίνει

πιο βαθιά, τρυπώντας τα σπλάχνα σου. Κάποιος

σε σκουντά κατά λάθος στο δρόμο και το μαχαίρι

στρίβει, ζητάει συγγνώμη μη γνωρίζοντας την

πληγή σου μα εσύ ήδη βρίσκεσαι ξανά στο δρόμο

χωρίς επιστροφή.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που μπήγουν,

το μαχαίρι μέσα τους, με τα ίδια τους τα χέρια.

Κάνουν μάλιστα ότι μπορούν ώστε η πληγή που

ανοίγει να μην κλέισει ποτέ! Αποδεχτηκαν, βλέπετε,

τη μοίρα τους και παλέυουν διαρκώς με τις ερινύες

που τρέφονται με λύσσα από την ζωή που ποτέ τους

δεν τόλμησαν να ζήσουν.και όσο κι αν επιμένουν πως

έχουν συνηθίσει στον πόνο, δεν μπορούν παρά να

βγάλουν μια κραυγή, ελπίζοντας μάταια, πως το

σώμα τους θα ελαφρύνει από αυτό που το βαραίνει.

Ποτέ της δεν πίστεψε ότι η καρδιά είναι το κέντρο

των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Ποιος νοήμων

άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι όλα είναι στο μυαλό;

Κι όμως, εκεί είναι βαλμένο και το δικό της μαχαίρι.

Εκεί που ποτέ δεν περίμενε ότι ο υπέροχος νους της
θα το επέτρεπε. Μια ζωή βρισκόταν σε δικό της

κόσμο, σε ένα παραμυθένιο απατηλό όνειρο και

τώρα που επιτέλους ξύπνησε και το αντιλήφθηκε,

έμαθε και κείνη να ζει μαζί του.

… καμιά φορά το στριφογυρίζει λίγο, για να

σιγουρευτεί πως είναι ακόμη εκεί.

Φαρ ουεστ...

"Στην κεντρική πλατεία της πόλης, κάπου
στην άγρια δύση, μια μονομαχία ετοιμαζόταν
να ξεκινήσει μπρος στα έκπληκτα μάτια των
κάτοικων που εκείνη την ώρα απολάμβαναν
το ουίσκι τους σε κάποιο από τα υπαίθρια σαλούν.

Από τη μια πλευρά στεκόταν ο σερίφης ,
υπηρέτης του νόμου εδώ και αρκετά χρόνια
στην πόλη και από την άλλη ένα δεκαπεντάχρονο
αγόρι το οποίο ονόμαζε και νέο "Mπίλι δε κιντ"
μιας και το βάραιναν σωρεία εγκληματικών
ενεργειών, όπως εφηβικές αντιδράσεις ,
υβριστικά συνθήματα κατά οπαδών αντιπάλων
ομάδων , βρώμικα ανέκδοτα και σχόλια
κατά των αρχών.

Οπλοφορούσε δε με ένα πολύ επικίνδυνο όπλο
που ονομαζόταν εφηβική γλώσσα, την οποία
έστρεψε επιδεικτικά κατά του υπηρέτη του
νόμου και εκείνος χωρίς να έχει άλλη επιλογή
και με κίνδυνο της ζωής του τράβηξε το
περίστροφο του και τον πυροβόλησε στο
στήθος ρίχνοντας τον νεκρό.

Έπειτα, έφυγε ήσυχα και κατευθύνθηκε στο
γραφείο του έχοντας επιτελέσει άψογα
το έργο του εφαρμόζοντας κατά γράμμα το νόμο…."


-Εκ της διευθύνσεως των Σερίφηδων του Τέξας


και για όσα ακολούθησαν σας παραθέτω, παραφρασμένη,
μια ρήση του Ισοκράτη (436 π.Χ-338 π.Χ.) που μου θύμισε
σήμερα ένα αγαπημένο μου πρόσωπο.

"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται,
διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της
ελευθερίας και της ισότητας.
Διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν
την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα.
και την αναρχία ως ευδαιμονία."

Άβυσσος

Είχαν τα μάτια μας ξεφύγει
και θωρούσαν
με κείνο το βλέμμα,
το βλέμμα το θαμπό,
των χαρισματικά τρελών.

Με κείνο το βλέμμα,
το βλέμμα το λοξό
των σιωπηρών ποιητών.

και κάποιοι τάχα έσπευσαν
γιατρειά για να μας δώσουν.

Σκοτάδι ακολούθησε.
Σκοτάδι που μέσα του

φωλιάζει η λογική.

Και έδωσε η τρέλα

τη θέση της στην άβυσσο…

Man's World...

Σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο,
εκεί που κανείς πλην του αρσενικού
δεν είναι άνθρωπος!



Εκεί που οι οικογένειες υπερηφανεύονται
πως έχουν ένα παιδί και ένα...κορίτσι!,
οι γυναίκες σιωπούν ακόμη στο
σκοτάδι. Από ντροπή ...για τα σημάδια.

Εκεί που οι δικές μας μητέρες και αδελφές,

σύζυγοι και ερωμένες,τα δικά μας παιδιά που

είχαν την ατυχία? να μη γεννηθούν με φαλλό!,

ματώνουν περισσότερο από μια φορά το μήνα...

Στον "όμορφο κόσμο" που άνδρες πλάσανε,

δύο εκατομμύρια κοπέλες κάθε χρόνο

υποχρεώνονται σε ακρωτηριασμό των

γεννητικών τους οργάνων με την ανοχή

των κυβερνήσεων!

και μπορεί, όπως λένε, να αρκούν μερικές

ημέρες για να εξαφανιστούν τα σημάδια

ενός βιασμού από το κορμί, μα αδιαφορούν

πως χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να

σβηστούν από τη μνήμη!

Σε αυτό τον κόσμο που ο φαλλός είναι ένδειξη

ανωτερότητας, εδώ που μιλάει "αυτός" πριν καν

μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε, οι γυναίκες

παλεύουν καθημερινά για το δικαίωμα τους στην

ίση μεταχείριση.

και για όσους γελασμένους νομίζουν ότι μόνο

αυτές μας έχουν ανάγκη, θα πω απλά πως στο

ρου της ιστορίας έχει περίτρανα αποδειχθεί ότι:

Πλάι σε κάθε μεγάλο άνδρα (και όχι πίσω του!)

υπήρχε πάντα μια μεγάλη γυναίκα!

"This is a man's world but it would be
nothing without a woman or a girl"

*Οι εικόνες που πλαισίωσαν αυτό το κείμενο

προέρχονται από την πολυβραβευμένη

καμπάνια της "Διεθνούς Αμνηστίας".

Whitelighter

Αρτίστα...

Με φόντο τα όνειρα σου που φαντάζουν

Σαββάτο-γεννημένα και "γδυμένη"

όπως η μόδα προστάζει. Με χαμόγελο

οδοντιατρείου και συχνάζοντας πάντα

υπό το φώς προβολέων, γράφεις με

κεφαλαία γράμματα το όνομα σου

στη σκηνή τούτης εδώ της πόλης
...ή έτσι σου είπαν.

Με έλαχιστα χρόνια αποστείρωσης μέσα

στο γυάλινο "οξυζενέ" ωδείο ενός

φαντασμένου κόσμου, που κερνάει όνειρα

μα πουλάει τις ευκαιρίες με συνήθως

πανάκριβο αντίτιμο, εσύ αποφοίτησες

κραδαίνοντας την επιτυχία.
...ή έτσι νόμιζες.

Απόψε σε προσκάλεσαν να δείξεις τα

ταλέντα σου, να "πουλήσεις" τον τίτλο

που σου έχει αποδωθεί με φόντο τη

δόξα και το χρήμα. Σε δίκτυο πανελλαδίκο

θα κάνεις το κομμάτι σου μπαίνοντας

σε κάθε σπίτι και στα όνειρα

κάθε κοινού θνητού.

Μα σαν η αυλαία πέσει και τα φώτα

σβήσουν και θα σβήσουν σίγουρα,

κάπου μακριά απο τα λούσα, ανάμεσα

στο πουθενά και το αντίο, βρίσκεται

η αλήθεια που σου θάψανε.

Αν λερώσεις τα χέρια σου για να τη βρείς,
αν κωφεύσεις στις σειρήνες, έστω

και για μια φορά στη ζωή σου,

ίσως μάθεις πως η επιτυχία για να ρθεί

απαιτεί μοναξίας φυλακή και μιας

πίκρας κανάλι

Αν τολμήσεις να την κοιτάξεις κατάματα
ίσως καταλάβεις πως καλλιτέχνης θα πει

να μιλάς με σιωπή και ν'ακούνε οι άλλοι,

πως αυτό που θες διακαώς να γενείς είναι

όλα όσα δεν είσαι και όλα όσα μιμείσαι.

Γιατί ακόμη και τώρα που τα φώτα λάμπουν,
λίγο πριν το μεγάλο σου σόλο, ακόμη και τώρα

που είσαι η "αρτίστα" αυτής εδω την τέχνης,
είσαι απλώς αφίσα δεν είσαι καλλιτέχνης...

Κλεψύδρα...

Βλέπει το ίδιο όνειρο.
Κάθε βράδυ...

Όσο και αν προσπαθεί να μην κοιμηθεί,
εκείνο πάντα τη βρίσκει.

Εκείνος πνίγεται στην προσπάθεια

του να τη σώσει.
Κάθε φορά...

Τον βλέπει να βυθίζεται στα παγωμένα

νερά της λίμνης, πάντα με εκείνο το τόσο

συγκαταβατικό βλέμμα, σαν να της λέει

"Μην φοβάσαι μωρό μου

κανείς δεν θα σε κατηγορήσει,

θα πούμε πως εγώ έφταιγα."
Όπως πάντα...

Εκείνη αγκιστρωμένη πάνω του πασχίζει

να επιπλεύσει και όσο γλυστράει τόσο τον

σπρώχνει πιο βαθιά. Δεν διαμαρτύρεται,
υπομένει , πάντα με χαμόγελο,

πάντα δυνατός.

Με μεγάλο κόπο φτάνει στην όχθη,

γαντζώνεται , σκαρφαλώνει.

Επιτέλους γλύτωσε!

Ναι! δεν κινδυνεύει πια.
Αγαλλίαση...

Ξάφνου γυρίζει μα δεν τον βλέπει.

Τον αναζητά, φωνάζει προς τη λίμνη

τρομαγμένη, μα τίποτα δεν θα συμβεί.

Αυτός χάνεται και αυτό το βράδυ.

Εκείνη μένει ολομόναχη ,

χωρίς το στήριγμά της,
χωρίς άλλοθι...

Η ίδια κλεψύδρα
Κάθε βράδυ...

Άδειασμα ψυχής...

Σήμερα θα γράψω χωρις λογοτεχνικό οίστρο.
Χωρίς φλέβα , χωρίς δύναμη , χωρίς πάθος.

Θα γράψω για τον εαυτό μου ακολουθώντας

μια δικιά μου οδό.

Ποτέ δεν αισθάνθηκα τόσο μόνος εν μέσω

τόσων ανθρώπων που περιστοιχίζουν τη

ζωή μου. Χαμογελάω εντελώς ανόητα

μπροστά τους προσπαθώντας να κρύψω

το κενό που έχω στην καρδιά μου. Το μόνο

που μου απομένει είναι αυτό που ίσως

τελικά είμαι. Αυτό που πάντα ήμουν και
δεν θα γινόταν διαφορετικά. ΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑ.

Πάντοτε μου έδινε τεράστια χαρά να βοηθάω τους
άλλους με κάθε τρόπο. Με τη δύναμη (Κατάρα) που
με έχει προικήσει η φύση μου.Ακόμα με ευχαριστεί
και θαρρώ θα το κάνω μέχρι το τέλος , μα δεν έχω
δυστυχώς τίποτε άλλο. Τίποτα απο αυτά που ζητούν
για να κάνω μια σχέση. Για να με ερωτευτούν ,
για να με ποθήσουν.

Πολλές φορές έχω αναρρωτηθεί αν αυτό είναι το
αντίτιμο που πρέπει να πληρώσω για το χάρισμα
που μου δώθηκε. Διάολε όμως είμαι και άνθρωπος
και χρειάζομαι και τον έρωτα και την αγάπη και
να ακούσω γλυκόλογα και... και... και...

Βαρέθηκα να με απορρίπτουν για αυτό που είμαι.
Κουράστηκα να μη με επιθυμούν επειδή δεν έχω
αυτά που απαιτούνται στην εποχή μας.
Γιατί πρέπει δηλαδή το να είσαι καλός ...ρομαντικός...
πιστός...ήπιος...παιδί ,να είναι μιάσμα
και να σε οδηγεί στο περιθώριο?

Πολλές φορές στη ζωή μου ευχήθηκα να ήμουν αλήτης....
μάγκας ...κωλόπαιδο, να πληγώνω και να τρέχουν πίσω
μου...Δεν είμαι όμως και ούτε πρόκειται. Για αυτό σας
λέω είναι ΚΑΤΑΡΑ αυτό που είμαι...

Δεν θα σας ζαλίσω άλλο. Ένα ξέσπασμα ήταν του
ανθρώπου μέσα μου....

Αλλάζω τώρα θέμα...

Σήμερα δέχτηκα μία απο τις ελάχιστες προσκλήσεις
στη ζωή μου από δύο πρόσωπα που ανέχονται να με
διαβάζουν και με τιμούν με την παρουσία τους σε αυτό
το κατα τα άλλα άδειο σημείο του κυβερνοχώρου που
πλέον θεωρώ το μοναδικό ζωντανό κομμάτι μου.
Τρελό?... ανόητο?...αυτό μόνο έχω να εκφραστώ όμως.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Σμαρτούλα και τη Γωγώ
για αυτή την πολύ μεγάλη τιμή που μου έκαναν.

Απόγνωση

Κοίταζε το μήνυμα που εμφανιζόταν στην οθόνη
του κινητού του αποσβολωμένος.Διάβαζε και
ξαναδιάβαζε τις λιγοστές του γραμμές και
τα χέρια του έτρεμαν.“Θέλω να μιλήσουμε , δεν είμαι καλά.
Σε παρακαλώ όμως μη με πάρεις τηλέφωνο δεν μπορώ
να μιλήσω τώρα. Θα τα πούμε στο σπίτι”

Αν αυτό το μήνυμα ερχόταν σε οποιονδήποτε άλλο θα
προκαλούσε ανησυχία μα ως εκεί. Έτσι κι αλλιώς σε
μερικές ώρες θα επέστρεφε στο σπίτι και θα κουβεντιάζανε
το πρόβλημα όπως κάνανε πάντα. Μα η διαίσθηση του ,
αυτό το καταραμένο του χάρισμα, σπάνια έπεφτε έξω.
Εκείνη τη στιγμή είχε διαβάσει το μυαλό της, καταλάβαινε
πως το μήνυμα φώναζε ανάμεσα στις γραμμές του χωρισμό!
-Μα πως είναι δυνατόν! ,ούρλιαξε και ξέσπασε σε
γοερό κλάμα , δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό ,
όχι τώρα , όχι σε μένα , ΓΙΑΤΙ?

Είχαν ,δεν είχαν δύο μήνες που μετακόμισαν στο
ολοκαίνουργιο διαμέρισμα τους.Το είχαν διακοσμήσει με
τόση αγάπη και ότι εκείνη είχε ξεκινήσει εργάζεται στην
επιχείρηση των γονιών του. Είχαν περάσει τρία δύσκολα
χρόνια με πολλές στερήσεις από τότε που εκείνη κατέβηκε
από την επαρχία όπου σπούδαζε. Τα οικονομικά τους
ήταν περιορισμένα και εκείνη δούλευε περιστασιακά εδώ
και εκεί. Εκείνος είχε αφήσει την όλη πολυτέλεια που ζούσε
με τους δικούς του και με το μισθό του κατάφερνε να
μπαλώσει τις όποιες τρύπες της ζωής τους και να της
προσφέρει όσα περισσότερα μπορούσε.

Όλα αυτά όμως ανήκαν πια στο παρελθόν τώρα πια
μπορούσαν να ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία.
Τα πράγματα πήγαιναν από το καλό στο καλύτερο.
Οι γονείς τους είχαν γνωριστεί και είχε μάλιστα
δημιουργηθεί μια τεράστια συμπάθεια
μεταξύ τους. Τα Χριστούγεννα που πλησίαζαν είχαν
σκοπό να αρραβωνιαστούν και το όνειρο τους
έπαιρνε επιτέλους σάρκα και οστά.

Τώρα όμως όλα αντιστρέφονταν, ένας κεραυνός διέλυε
τα σχέδια τους. Το παλάτι που έχτιζαν δεν ήταν από
σκληρό βράχο ,όπως νόμιζε , μα από άμμο.
Προσπαθούσε να συγκρατηθεί να μην την πάρει τηλέφωνο.
Προσπαθούσε να διώξει τη διαίσθηση από τι κεφάλι του.
-Λες μαλακίες, φώναξε στον εαυτό του, κάτι άλλο θα της
συμβαίνει θα δεις! Κάνε λίγη υπομονή γαμώτο!

Άνοιξε την τηλεόραση και προσπάθησε να χαλαρώσει.
Άναψε ένα τσιγάρο και μετά ένα δεύτερο. Τίποτα όμως,
όσο περνούσαν τα λεπτά τρελαινόταν όλο και περισσότερο.
Την αγαπούσε πιο πολύ και από την ίδια του τη ζωή.
Του είχε σταθεί στα πάντα. Τον φρόντιζε και του έδειχνε
καθημερινά την αγάπη της. -ΌΧΙ φώναξε ξανά. Κάνω λάθος
δεν μπορεί να θέλει κάτι τέτοιο. Απλά δεν μπορεί!

Σε μια στιγμή αλαφροσύνης θαρρείς σηκώθηκε και πήρε
το τηλέφωνο στα χέρια του.Πληκτρολόγησε τον αριθμό
μα η κάρτα του είχε σωθεί. Κατέβηκε έτσι πρόχειρα ντυμένος
και έβαλε κάρτα. Κάλεσε ξανά και ξανά μα δεν το σήκωνε.
Ανέβηκε τρέχοντας στο σπίτι του και ετοιμάστηκε να πάει
να την βρει όταν άκουσε τον χαρακτηριστικό ήχο του
μηνύματος στο κινητό του. Το πήρε με λαχτάρα και διάβασε.
Ήλπιζε να δει αυτό που θα τον καθησύχαζε. “ Σε παρακαλώ
καλέ μου , όχι τώρα. Θα τα πούμε σε δύο ωρίτσες.Σ’ αγαπάω”

Δεν μπορούσε όμως να διώξει με τίποτα τον τρόμο που τον
είχε ζώσει. Ξαναπήρε τηλέφωνο. Αυτή τη φορά το σήκωσε
και του είπε σε έντονο ύφος να περιμένει. Ήταν και οι γονείς
του εκεί. Δεν ήθελε να τους ανησυχήσει. Αυτό τον συνέφερε
λιγάκι και έτσι αποφάσισε να κάνει υπομονή.

Οι ώρες που ακολούθησαν, μέχρι να άκουσει το κλειδί της

στην πόρτα, φάνταζαν αιώνες. Δεν σηκώθηκε να της
ανοίξει όμως όπως έκανε πάντοτε μα περίμενε ακίνητος
στην πολυθρόνα του. Μπήκε μέσα τον καλησπέρισε και πήγε
να τον φιλήσει. Την απομάκρυνε με ένα ξερό “γεια σου”
Εκείνη κάθισε στην διπλανή πολυθρόνα και τον κοίταξε στα μάτια.
Δεν τον είχε ξαναδεί τόσο απόκοσμο. Βαθιά μέσα της ήξερε
πως είχε καταλάβει. -Λοιπόν? σε ακούω, έσπασε πρώτος
τη σιωπή. Τι είναι αυτό που θέλεις να μου πεις? , τι συμβαίνει

που σε έχει αναστατώσει τόσο πολύ?

-Μάτια μου σε αγαπάω πολύ και ξέρω πως και εσύ το ίδιο.
Φαντάζομαι τη ζωή μας , στα χρόνια που θα ρθούν ,με μια
υπέροχη οικογένεια να ζούμε ευτυχισμένα. Όμως εγώ
δεν μπορώ , πνίγομαι! Να ξέρεις πως δεν φταις εσύ. Δεν έκανες
τίποτα κακό. Ίσα ίσα σου χρωστάω τα πάντα. Θέλω να
χωρίσουμε λοιπόν αν και από ότι βλέπω το έχεις ήδη
καταλάβει. Δεν θέλω να κλάψεις όπως στο τηλέφωνο,
σε παρακαλώ, μην κάνουμε τα πράγματα χειρότερα.
Άνδρας είσαι.

Την άκουγε όλη αυτή την ώρα σα χαμένος. Μέσα του γινόταν
ένας πόλεμος που η έκβαση του θα ήταν σίγουρα παράδοση
άνευ όρων. Όταν τελείωσε εκείνη τη ρώτησε ήρεμα σχεδόν
ξεψυχισμένα από πότε είχε αρχίσει να αισθάνεται έτσι γιατί
αποκλείεται να της ήρθε τώρα ξαφνικά. Στην απάντηση της
από το καλοκαίρι , σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.
Δεν είπε τίποτε άλλο και ούτε άκουσε τις παρακλήσεις της
να μείνει λίγο ακόμα. Δεν γύρισε καν να την κοιτάξει όταν εκείνη
του ορκιζόταν πως δεν υπάρχει άλλος στη ζωή της.
Άνοιξε την πόρτα και δεν επέστρεψε ποτέ.

Όταν συναντήθηκαν μετά από μέρες αφού και την
μετακόμιση την έκαναν χωριστά για να τις δώσει κάποια
χρήματα που είχε ανάγκη , τον ρώτησε γιατί δεν την διεκδίκησε
και η απάντηση του ήταν απίστευτα σκληρή. Ούτε εκείνος
πίστευε τον εαυτό του όταν ξεστόμιζε
“Δεν άφησες τίποτα να διεκδικήσω”.