Fundamental Elements

ΓΗ

Από χώμα άγονο και στέρφα μήτρα

βρυχάται η ζωή.

Πνοή σε πηλό χαλκέντερο δόθηκε

σε απόμερη απ’ τον κόσμο ακτή

και ο Τάλως από τούδε φυλάει

των ανθρώπων τον μόχθο στη ΓΗ.

ΝΕΡΟ

Σε πλαγιές άνυδρων ερήμων

έρευσε ποτάμι νοτερό.

Όαση από την άμμο γεννήθηκε,

με μιας η δίψα έσβησε μα το Θεώ

και στην πλάση η φύση θέριεψε

πηγή ζωής το ΝΕΡΟ.

ΑΕΡΑΣ

Απ΄του Αιόλου τα τερτίπια και λάθη

φουσκώσαν ξανά τα πανιά της γαλέρας.

Η ελπίδα την νηνεμία διαδέχτηκε,

γοργά ξεφύγαμε των κυμάτων το τέρας.

και η νήσος  χαρά πλημμύρησε

από ασκί μαγικό ελύθη ο ΑΕΡΑΣ.

ΦΩΤΙΑ

Ο  Προμηθέας  με ανδρεία και σθένος

έδωσε στο απρόθυμο σκοτάδι ματιά.

Τα θεριά τη λάμψη αποστράφησαν,

οι κυνηγημένοι απολαύσαν ζεστασιά

και οι λαοί αυξηθήκαν, πληθύναν,

είθε ποτέ να μη σβήσει η ΦΩΤΙΑ.

ΑΙΘΕΡΑΣ

Στων ΕΛλήνων την αρχαία πραγματεία

μιλούσαν για ουσία δίχως αρχή και πέρας.

Του σύμπαντος κάθε μηχανισμό ενεργοποίησε

πριν καν θεοί και θνητοί δουν το φως της ημέρας.

Και η ύλη από το χάος ξεπήδησε

τίποτα δεν θα είχε ποιηθεί αν δεν υπήρχε ΑΙΘΕΡΑΣ.

 
 

Whitelighter 

Αισθήσεις

Κοίτα…

Την άγρυπνη αφύπνιση μακρινών

ξαστεριών και έναν ξενύχτη ουρανό,

ντυμένο στο φως,  μολυσμένο απο

ρέοντα χρώματα ενός ανείδωτου κρότου.

Άκου…

Την ένοχη θυμηδία αρμονικών

μελωδών και ένα επιτήδειο φεγγάρι,

θαλερό εραστή, προδομένο από

τον αντίλαλο ενός άηχου πόθου.

Μύρισε…

Την απόκρυφη ευτυχία παράδοξων

αρωμάτων και μια στυγνή ανάμνηση,

αθώα σαν έμπνευση, ζαλισμένη από

τη μυρωδιά μίας άοσμης μέθης.

Δοκίμασε…

Την στιλπνή πυκνότητα μεστών

μπαχαρικών και μια μεμπτή σύνθεση

πικάντικη κόλαση, απηυδισμένη με

την όρεξη μιας άγευστης συνουσίας.

Άγγιξε…

Την έμφυτη υφή αδιόρατων

πέπλων και ένα γαλήνιο άγος,

κυλώνεια επώαση, παγιδευμένο στα

θέλγητρα ενός ανέγγιχτου στίχου.


Whitelighter

Αμαρτίες.

Είμαι η Οκνηρία.
Ταίρι του Ακάματου.
Μαιτρέσσα της απραξίας.
Σήψη όσων την δημιουργία επιδιώκουν.
Αφέσου στην αδιαφορία μου.

Είμαι η Λαιμαργία.
Σύντροφος του Αδηφάγου.
Σαϊτεύτρα της υγείας.
Πλάνη εκείνων που εγκράτεια κατέχουν.
Βυθίσου στη γεύση μου.

Είμαι η Λαγνεία.
Παλλακίδα του Φιλήδονου.
Θέλξη της απιστίας.
Μίτωση των έγγαμων ανθρώπων.
Νοιώσε το άγγιγμα μου.

Είμαι η Απληστία.
Σύζυγος του Πλούτου.
Ιέρεια της πλεονεξίας.
Διάβρωση όσων με ταπεινότητα ζουν.
Απόλαυσε τη δύναμη μoυ

Είμαι η Οργή.
Έτερον ήμισυ του Φόνου.
Αρτίστα της εκδίκησης.
Μαινάδα όσων μπορούν να συγχωρούν.
Εκμεταλλεύσου την έκρηξη μου.

Είμαι η Ζηλοφθονία.
Γυναίκα του Δόλου.
Νύμφη της προπαγάνδας.
Αγχόνη όσων τολμούν να επιτύχουν.
Ενστερνίσου την επιρροή μου.

Είμαι η Αλαζονεία.
Ερωμένη του Νάρκισσου.
Πρέσβειρα της Άριας Φυλής.
Χλεύη όσων την ισότητα επιθυμούν.
Υποκλίσου στην έπαρση μου.

Ποια αυταπάτη παρασίτησε τη γλυφή σου καρδιά.
Ποια Σειρήνα ερμηνεύει στο μικρό σου κεφάλι.
Ποια λαίλαπα σε σπρώχνει από την αρετή μακριά.
Πες μου, ποια αμαρτία σε ξελόγιασε πάλι…

Whitelighter

The Last Unicorn

When the last eagle flies,

over the last crumbling mountain

αnd the last lion roars,

at the last dusty fountain.

In the shadow of the forest

though she may be old and worn,

they will stare unbelieving

at the last unicorn.

When the first breath of winter,

through the flowers is icing.

and you look to the north

and a pale moon is rising

and it seems like all is dying

and would leave the world to mourn,

in the distance hear the laughter

of the last unicorn

When the last moon is cast,

over the last star of morning

and the future has passed

without even a last desperate warning.

Then look into the sky,

where through the clouds a path is torn,

look and see her how she sparkles

it's the last unicorn...

Lothlorien...

Με το βλέμμα ψηλά, σαν προσευχή
ατένιζα για στερνή φορά το αέναο δάσος,
τούτο που στα σοκάκια του άνθιζουν
εύφορες σκέψεις για κάθε διαβάτη.

Μια αγκαλιά ολάκερη, ζεστή,
φίλεψα κάθε ένα από τα δέντρα
στους κορμούς των οποίων,
χρόνια τώρα, συλλαβίζαμε όνειρα
Και σμιλεύαμε ζωή.

Με ένα Τραγούδι συντροφιά
από κείνα που τολμούν
να κελαρύζουν ακόμη
από τα βάθη της ψυχής,
με αποχαιρέτησαν.

“Να με θυμηθείς, να με θυμηθείς.
Δεν φταίω εγώ μέσα μου θα ζεις”

Στο λημέρι αυτό το ξωτικό που
δεν το κρύβει ο ουρανός.

Εδώ που δεν σιμώνουν ξυλοκόποι,
μήτε και πυρκαγιές.

Forever young...

Σε μέρος γνώριμο σε αναζήτησα. Στο σκιερό

εκείνο ξέφωτο πλάι στην κυκλική πλίνθινη

πλατεία με το μικρό σιντριβάνι.

Καθόσουν κάτω από τα δυο σταυρωτά

πεύκα που, σαν άλλοτε, φάνταζαν να

κονταροχτυπιούνται μπρος στα ευφάνταστα

παιδικά σου μάτια. Το βλέμμα σου καρφώθηκε

στους κορμούς τους επάνω, εκεί που με μαχαίρι

αυτοσχέδιο είχες χαράξει τα πρώτα σου σημάδια.

Περίμενα σιγουριά να δω στο βήμα σου,

σαν με αντιλήφθηκες. Έναν άνθρωπο

χορτάτο από εμπειρίες και γεμάτο

αναμνήσεις. Μα κουτσαβάκι φοβισμένο

αντίκρισα, που τρέκλιζε ανάμεσα στα

ερωτηματικά του.

"Δεν είναι πως δεν έζησα", είπες…
"Έγραψα τα μίλια τα πολλά του έρωτα.
Έτρεξα σαν τον άνεμο κόντρα σε κάθε

ρεύμα, αντί να περπατώ. Γεύτηκα τη ζωή

στο έπακρο, ενώ οι υπόλοιποι βολευόντουσαν

στην καθημερινότητα τους. Απολάμβανα

όλο και περισσότερα, αφήνοντας τον κόσμο

να λέει -δόξα το Θεώ- στα λίγα.

Μα παρόλο που έκανα τόσα πολλά, αισθάνομαι

πως έπρεπε να έχω κι άλλο χρόνο! Να φθάσω

στο φεγγάρι, στον άλλο γαλαξία, στην άκρη του

σύμπαντος."

Και χωρίς δεύτερη σκέψη, με την άγνοια κάθε

κινδύνου που πάντα σου ταίριαζε, άφησες στην

άκρη τη σοφία του γήρατος και έκαμες συμφωνία

με το διάβολο, χρόνια να κλέψεις και τη νιότη σου

να πάρεις πίσω ξανά…

The battle within...

Μέσα από έναν εφιάλτη ζωντανό σαν

όνειρο, βρέθηκα να παρακολουθώ μια

πανάρχαια διαμάχη.

Ήμουν λέει ένα “Σφάλμα”, σε λάθος τόπο,

την πλέον ακατάλληλη στιγμή. Εκείνος που

δεν ήταν μάγος, σε χώρα μαγική, την ώρα

που οι μάγιστροι διέπρατταν μαγεία.

Έβλεπα λοιπόν έκθαμβος, αυτόν που

αποκαλούσαν “Νου”, να καθρεπτίζεται

αυτάρεσκα στη θάλασσα. Είχε ντυθεί στο

άλικο και πρόβαρε με νάζι τα σημάδια

του νάρκισσου.

Εκείνη που ονομάτιζαν “Ψυχή”, κείτονταν

γδαρμένη και μετρούσε τις πληγές της.

Βαθιές χαρακιές από μια καταιγίδα φωτός

που γύμνωσε ξεδιάντροπα τη νύχτα και

έσβησε τα αστέρια.

Την “Καρδιά”, που ζήλευε τους πάντες και

σφετερίστηκε τον ίδιο της το θρόνο, φοβούμενη

ανυπόστατες έριδες και πολεμώντας με λύσσα

ανύπαρκτους δελφίνους.

Ξάφνου σκιές εμφανίστηκαν απο -το παντού-

και μου κρύψαν τη θέα. Έμεινα να τις κοιτώ

εμβρόντητος να σχηματίζουν Φροϋδικά deja vu,
όλων όσων σπατάλησα και να περιπαίζουν την

λευκή κιμωλία, με την οποία πάσχιζα να μαλώσω

την αλήθεια μου που ντράπηκε να βγει...

Αντίστροφα...

Κάποτε, αλήθεια σας λέω,
είδα το γέρο-χρόνο να μετράει με πλάτη!
Ο ήλιος έδυε και ανέτειλε το φεγγάρι.
Η ώρα άδειαζε από το εικοσιτέσσερα στο μηδέν.
Οι άνθρωποι ένιωναν με τα χρόνια.
Οι νεκροί ζούσαν ξανά.

Έτρεξα, λοιπόν, να γνωρίσω
κείνους που τον μπερδέψαν,
να μάθω πως τον κατάφεραν
και αντίστροφα μετρά.

Και είδα έκπληκτος μωρά,
δίχως να έχουν καν λαλιά.
Τότε κατάλαβα μονάχα,
πως εκείνος μας είχε ξεγελάσει…

Aurora...

Στον βραδινό ουρανό, με πινέλο αλλόκοσμο,

φανέρωνε λωρίδες μιας σπειροειδούς

παγερής λάμψης και, πίσω απ' τον αέρινο

μανδύα του, άφηνε να ξεπροβάλλει

μυστικά ένας θόλος γεμάτος αστέρια και

σφαίρες που αχνόφεγγαν σαν φαντάσματα.

Ένα τέχνασμα που φώναζε "μαγεία" σε κάθε

έκφραση του, μια καθαρή καταγάλανη

ενέργεια με μυριάδες αιθέρια χρώματα,

να παραμορφώνει το άυλο σε κάθε λογής

τέλεια σχήματα και λεπτομερέστατους

ουρανοχάρτες.

...και με βρήκε τούτο το πέπλο σαν στήλη

του "Λώτ" να περιμένω και με τύλιξε

στη νοτισμένη φλόγα του.

Ουτοπία...

"Τούς είδα να στέκονται απέναντι μου με την αέρινη

διάφανη φορεσιά τους. Με κάλεσαν να ξαποστάσω

πλάι τους και με φίλεψαν με γαία και βροχή.
Μπρος στα έκπληκτα μάτια μου άρχισαν να μου

διηγούνται την ιστορία ενός τόπου που

ονομάζονταν "Ουτοπία."

Ένα παραδεισένιο νησί, που έννοιες όπως καλό

και κακό δεν είχαν νόημα ύπαρξης. Στα βιβλία της

ιστορίας δεν υπήρχαν κατακτητές και κατακτημένοι.
Οι χώρες απαρτίζονταν μόνο απο λεύτερους

ανθρώπους και κανέναν δούλο. Στις πόλεις δεν

κατοικούσαν προύχοντες και φτωχοί μήτε κλέφτες

και αστυνόμοι και όλοι ίσαν ίσοι.

Κανείς δεν χρειαζόταν να κλάψει , να μισήσει ,

να παλέψει για το άδικο. Ακόμη και τον ίδιο το

θάνατο θα τους άκουγες να τον καλωσορίζουν

χωρίς δάκρυα στα μάτια, μα με την πεποίθηση

ενός ταξιδιού σε ένα καλύτερο κόσμο.

Τους παρακάλεσα να με πάρουν μαζί τους, μα

προς μεγάλη μου έκπληξη αρνήθηκαν και μου

αποκάλυψαν πως εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε

έτοιμοι ακόμη. Για την ακρίβεια μου είπαν ότι

δεν θα είμαστε ποτέ!

Αντέδρασα! Γιατί? ρώτησα σε έντονο ύφος.
Δεν μου απήντησαν μα χάθηκαν τόσο άξαφνα

όσο είχαν εμφανιστεί μπροστά μου. Το μόνο που

άκουσα, σαν μια ηχώ που τους ξεπροβόδιζε, ήταν:

Κάνε μια βόλτα στον κόσμο και θα δεις!

Έτσι ξεκίνησα ένα μακρύ ταξίδι. Σε κάθε πόλη

που πήγαινα, μέσα απο κάθε λαό που επισκεφτόμουν,

έβλεπα πόσο δίκιο είχαν. Γιατί κανείς μας δεν μπορεί

να ζήσει χωρίς το καλό και το κακό , χωρίς το σωστό

και το λάθος , χωρίς απλά να έχει το δικαίωμα

της επιλογής!

Στην "Oυτοπία" υπήρχαν τα πάντα ίσως, εκτός από

το πιο σημαντικό. Την ελεύθερη βούληση. το αναφαίρετο

δικαίωμα μας στο Λάθος που ίσως είναι ο μοναδικός

τρόπος να μάθουμε πως να γινόμαστε καλύτεροι."

Η "Ουτοπία" δεν πρόκειται ποτέ να κατοικηθεί, μα ίσως

τελικά να μην είναι και αυτός ο πραγματικός σκοπός

της ύπαρξης της. Γιατί η όλη αυτή η διαδρομή που

ακολουθούμε προσπαθώντας να την προσεγγίσουμε

είναι τελικά το Άγιο δισκοπότηρο που αναζητούμε.

Είναι βλέπετε όλες αυτές οι πράξεις μας , μικρές και

μεγάλες, που στοχεύουν στην ουτοπία, που γεννούν

την ελπίδα , που μας γεμίζουν εμπειρίες και γνώση,

που μας κάνουν καλύτερους.

Ίκαροι...

...και ο Θεός ανθρώπους δημιούργησε, στη γη να πατούν
και στους ουρανούς να κοιτούν.
Μα αυτοί τον Δημιουργό αψήφησαν, τα πουλιά εζήλεψαν
και έφτιασαν όμοια φτερά, από κερί πλασμένα.

...και με πειράματα πολλά, με απώλειες γεμάτα,
εις τους αιθέρες πέταξαν, την πλάση όλη υπέταξαν,
τον κόσμο μας κατέκτησαν μα σα να μην έφτανε
αυτό εστράφησαν στον ήλιο.

...με αλαζονεία περισσή κι υπερεκτιμημένη
τη λάμψη του ποθήσανε, τη ζέστη αγνοήσανε
στη μέθη τους ξεχάσανε τα κέρινα φτερά τους

...και σαν στο στέμμα φθάσανε εκείνα καταρρεύσαν,
λαμπάδιασαν και έλιωσαν και όλα τότε τέλειωσαν
και ξέπεσαν αβοήθητοι στα βάθη του πελάου.

Ονείρου μπάρκο...

Η νυχτιά ντυνόταν το μαύρο της ολάστρινο πέπλο
και λούζοταν με το βουβό της άρωμα , καθώς τα
υγρά ,παράδοξα μάτια του ,που αγάπηθηκαν
θαρρείς απο αβρές μαθητριούλες και σιωπηρούς
ποιητές , πάλευαν να δώσουν τη θέση τους σε ένα
γεμάτο προσδοκία χαμόγελο. Να γελάσουν έτσι που
όπως λενε δεν γέλασαν ποτέ.

“Ξέρω εγώ κάτι που θα μπορούσε βέβαια να σε
σώσει”,μονολόγησε. Κάτι που πάντα θα βρίσκεται
σε αιώνια εναλλαγή. Ένα ονείρου μπάρκο , ένα
αδιάκοπο ταξίδι στην ατέλειωτη γη. “Φεύγω” είπε ,
σκίζοντας τις θολές γραμμές του ορίζοντα

Στο γραφείο του, το κοράκι που επιδεικτικά σκέπαζε
πάντοτε τα χαρτιά του έφευγε τώρα διωγμένο
κρώζοντας βραχνά και χτυπώντας δυνατά τα φτερά του.
Το παραθύρο έκλεισε με πάταγο. “Καλό κετευόδιο”,
του είπε ειρωνικά καθώς αυτό απομακρυνόταν προς
κάποια ακατοίκητη κοιλάδα του νοτιά.

Θαρρώ πως ξέρω κάτι που μπορούσε όλους μας να
σώσει και ας μην γνωρίζω παρά ελάχιστους απο εσάς.
Ένα καράβι που μακριά θα το οδηγώ,βάζοντας
ρότα για πολιτείες απομακρυσμένες και άγνωστες,
εκεί που θα μας δέχονταν με την απλότητα που
αγκαλιαζεις παλίες , γλυκές σου αγαπημένες.