World Wide Web

The World Wide Web,

Whispers Wantonly

in our Wreckaged ears.

Wrapped Words of Wrathy

Wisdom, Whenever the Wicked

Want.

 

Like Woeful Weeping Willows,

We strangle to Withstand the Wind

of Wuthering Waves storming

every Will Would dare to Whim.

Worthless thus, Whatever thu Wilt.

 

Watching Wanted Wanders,

Worshiping the net alike forsaken

Warlocks Who Woo around,

pleading for the Wrong to

Whipsaw the just.

Without ever Wonder Why

 

Wallowed Water Wages

from the Windowed screen,

Withholding interwoven lies

Workmanly made to Weaken

the truth.

 

Whitelighter

Nemesis

 

In the edge of a forsaken alley
lurks a single lure,
resolute in abduction.
It lies still waiting for thee.

Subjected to ridicule and contempt,

but yet it lies still.  

Nemesis the name given,

when the new order comes to pass.
Treacherous and full of thorns.
Forlorn, dressed in deceit,

but yet inactive.

Shadows whelm once more,

the shelters of the world

and our hostess is spawning the web.
Her cloaked vision of infinite domination

shall patiently be unleashed…

Whitelighter

Cast Away

Ripped into pieces, shred into oblivion,

for a warrior is nothing but a frightened lad,

unless he walks alone the frightful living.

 

Dreams will crumble, breathing shall fade,

but, how ironic, survival is still your aim.

 

Cast away in the howling plains,

bathed in destruction, just for believing.

Believing that the strife for life can be reversed

and the lie that lies before you, will be finally saved.

Whitelighter

The descent

On a quick descent into breaking blackness

I edge deathfully on the brink of insanity.
This heaven is no more of a mere shadow
laughing at me with cruel vanity.

And these tear-stained eyes
are no strangers to my tormented soul.
Along with the crimson of this slick-soaked heart
when this shattered essence consumes its true identity.

Through dazzling pain my body shivers
fighting underneath the cold fire of this blood-bathed hell.
My own echo is the only noise rushing beyond fading colors
no one precious to catch me once I fall.

No demonic plea worth saving me
there is no point in trying.
Never was there a mage to relinquish a releasing spell
I was left unequaled infected with life.


Whitelighter

Γητευτής θνητών ονείρων

Καλέμπ!, εσένα που αποκαλούν, γητευτή της
απαγορευμένης ηδονής των θνητών ονείρων.
Σε ανίχνευσα!
Εκεί!, στοιβαγμένο αυτάρεσκα στο μιαρό
λημέρι σου. Ένα προκλητικό βδέλυγμα μεταξύ
σαγηνευτικών γκρεμών και ακόλαστων τάφρων.

Πυρπολούσες με λαγνεία το ξαναμμένο χώμα.
Κρύφτηκα να μη με δεις!
Παθιασμένες πύρινες γλώσσες ξεχύνονταν
από τα φλογισμένα νερά του ποταμού Στύγα,
καθώς πότιζες αναίσχυντα τα απόκρυφα από
τα, κάθε λογής,πρώιμα θηλυκά σπαρτά.
Ξετρελαμένες ικέτιδες ξεπηδούσαν από
μέσα τους γυμνές. Κόρες που εσύ είχες
παρασύρει τεχνηέντως από την Γη των Ελόϊ
στις εβένινες αλάνες του ερέβους.

Ερεθισμένη λάβα εισέβαλε ξάφνου στο κορμί
μου. Προδόθηκα!
Ρίγησα από ηδυπαθή χάδια και δηλητηριασμένα
φιλιά. Άυλα χέρια , δίχως αιδώ, με άγγιξαν
παντού σχολαστικά.Ανάσα βαριά που βρομούσε
αψέντι με πλημμύρισε. Το αίμα μου κόχλαζε
επικίνδυνα, ψάχνοντας μανιασμένα δίοδο
ανάμεσα στις φλέβες μου.

Δεν μπορώ να ξεφύγω.

Δεν μπορώ!

-Πλησίασε λοιπόν,θνητή, στο όνειρο σου
θα με βρεις εσέ να περιμένω…


Whitelighter

Inner Decay

Φθονερά λόγια σπρώχνονται μανιασμένα
να διαβρώσουν το είναι σου,
όπως η εκκολαπτόμενη λάβα

οργισμένου ηφαιστείου.
Ήχοι στριγκοί ξέχειλοι από βδελυρό οξύ,
που αποσαθρώνουν κάθε οικειότητα.

Η κρίση σου που κάποτε φάνταζε

απόρθητη, τώρα κείτεται σα μιαρό

ερείπιο, ενός από καιρό διεστραμμένου

έρωτα. Μια μολυσμένη ανάμνηση του

υπέροχου εγώ σου.

Ομίχλη ξετυλίγεται σε κάθε παραίσθηση
και είδωλα απατηλά πυροδοτούν

το μένος σου ενάντια σε όσα κάποτε

κοιτούσες με λατρεία.
Μοιάζεις πλέον με χολή να ραίνεις

τις σπονδές σου

Φυλακισμένη στη γυάλινη σφαίρα

μιας αλήθειας λεπρής, κομματιάζεις

γοργά την λειψή ανθρωπιά σου.
Στο γεμάτο σκιές εφιάλτη που

σκόπιμα αποσιώπησες, η εσωτερική σου

αποσύνθεση αποθανατίζεται με πάταγο…

Η κραυγή των αμνών...

Στην κραυγή των αμνών
στις αγκαλιές των κοινών
δύο ρανίδες βροχής
και ένα δάκρυ ανοχής.

Μεσ’ τη νύχτα γυρνάς
μύθοι της χαλιμάς
σε αθώα παιδιά
στα κομμάτια η καρδιά.

Δυσωδία του νου
παρανοϊκά χαικού
πληγωμένα γιατί
στου κορμιού τα αβαθή.

Σε όσα πέφτουν νεκρά
στης ζωής το μετά
του Ιούδα φιλί
στης ηχούς τη φωνή.

Μοναχός σεργιανάς
τις πληγές σου μετράς
νέος γόρδιος δεσμός
και συ ακόμη νεκρός…

Φθηνό Θανατικό...

Ευκαιριακοί τυχοδιώκτες.
Όρνια μαθημένα , από τα
γεννοφάσκια ακόμη,
να τριγυρνάνε, σαν σε
πτήση αλτρουισμού,
πάνω από τα κεφάλια
γεννημάτων της Χαλιμάς
που κείτονται , μαριονέτες άπραγες,
και δέρνονται αδιαμαρτύρητα
από τα βέλη απόκοσμων στοιχειών.

Ανταλλαγές ονείρων,
βουτηγμένων στο λάβδανο.
Φωνές στριγκές , μέσα από
ερειπωμένα δώματα
ξεχασμένων μελλοντοκάπηλων,
μεταξύ χιμαιρικών ξωτικών
που γεννούν κατάρες ποτισμένες
με φθηνό θανατικό….

Fade To Black...

Lifetime dreams are falling apart,
broken tears from shuttered hearts.
Speechless thoughts are running wild.

Time wails...

...Courage drowns

Fear prevails...

An ache in the dark.
Somebody turned off your sun
and warmth will never come back
...your life is crumbling
as you fade to black...

*Επηρεασμένος απο το ομότιτλο
ποίημα της Erica Carlson