Άνθρωποι της Ομίχλης.

Θυμάμαι σα να ήταν χθες, το άκομψο χαρωπό
μειδίαμα που φορούσες στο πρόσωπο σου,
όταν βάλθηκες να μας παρουσιάσεις τον περιβόητο

Πίνακα  που καμάρωνες πως φιλοτέχνησες,  μα δεν

είχες καν μπει στη διαδικασία να ξεκινήσεις ποτέ.
 

Τελειωμένες καρικατούρες από εκείνες που ποτέ

σου δεν θα καταλάβεις πότε άρχισαν, ούτε καν το

γιατί μπήκες στον κόπο να τις ζωγραφίσεις, μα ο

κόσμος μαζευόταν κατά κύματα στην αίθουσα

σου και ανυπομονούσε να δει ολοκληρωμένο,
αυτό που εσύ ονομάτισες, Το Έργο Μιας Ζωής.
 

Μόνο ένα θολό τοπίο αντίκρισαν οι καλεσμένοι

σου και ξετρελαμένοι έτρεξαν για αυτόγραφα.
Ειδικοί και μη της τέχνης , που εκστασιασμένοι

διέκριναν " το δάσος της βροχής " μέσα από

άχρωμες μουτζούρες, σε αόρατο καμβά,

σχεδιασμένες με δάκρυα από λεμόνι.
 

Ούτε και αυτοί οι λάτρεις της τέχνης διέφεραν
τελικά από τους ανθρώπους της ομίχλης που,
στο μυαλό τους μονάχα, φάνταζαν να μας

χαιρετίζουν αλλόκοτα ανάμεσα από τις

φυλλωσιές ενός ανύπαρκτου, ακόμη και

στην φαντασία, κόσμου…

Whitelighter

Μα που να πάμε;;

Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές κάτω από αυτό το φως.
Πιστεύουμε σε ψεύτικες φωνές που ακούγονται αλλιώς.
Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές στης πόλης τον αχνό
κι άμα θέλεις να σ’ ακούσω βγες να φύγουμε από `δω

Μα πού να πάμε που `χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε οι ανθρώποι δίπλα δεν αντέχουν και λυγάνε, πού να πάμε;

Κι όλες τις μεγάλες διαδρομές, τα δανεικά φτερά
χιλιάδες πληρωμένες αγκαλιές δε βγάζουν πουθενά.
Καίγονται τα βράδια οι καρδιές στους δρόμους του χαμού
κι άμα θέλεις να σ’ ακούσω βγες να φύγουμε για αλλού.

Μα πού να πάμε που `χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε από παντού μας έχουν ζώσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε, πού να πάμε;

Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε οι ανθρώποι γύρω δεν αντέχουν και λυγάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε πού να πάμε;

Και όμως μέσα σε αυτή τη καταχνιά, την μαυρίλα και την απόγνωση, μέσα σε 
αυτό τον οριμαγδό και την απέλπιδα τάση φυγής που μας έχει κατακλύσει, σας 
παραθέτω την ΑΠΑΝΤΗΣΗ ενός δεκαεξάχρονου παιδιού την οποία και διάβασα 
στα σχόλια του παραπάνω video clip στο You Tube.

alesuper3

Είμαι 16 χρονών και ξέρω πως η κατάσταση είναι δύσκολη. Καταλαβαίνω 

ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ πως τα πράγματα στενεύουν και θα ανταπεξέλθουν οι πιο δυνατοί! 

Ξέρω πως οι περισσότεροι μάθαμε σε μια κατάσταση πολύ πιο άνετη! Μάθαμε 

στα πολλά και τώρα δεν μπορούμε να αντέξουμε... μα ξέρω κάτι ακόμα! Πως 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να πολεμάω για ένα καλύτερο μέλλον και για 

μένα αλλά και για τις επόμενες γενιές. και ευχαριστώ πολύ τους γονείς μου 

που πάνω από όλα βάζουν έμενα και την παιδεία μου.......μα που να πάμε; 

Έψαξα για ώρες ολάκερες να βρω κάτι λογοτεχνικό, κάτι ποιητικό, κάτι 
"έξυπνο" να πώ, για να σας δώσω να καταλάβετε τα συναισθήματα 
που μου δημιουργήθηκαν στην ανάγνωση και μόνο αυτής της κατάθεσης ψυχής.
Άδειασα την, ως σήμερα, αστείρευτη φαρέτρα του λεξιλογίου μου ώστε να βάλω 
και την δική μου πινελιά και να σας μεταδώσω λίγη, ἐστω, απο την ελπίδα που
με γέμισε και που για καιρό νόμισα πως μας έχει εγκαταλείψει.

Το μοναδικό όμως που κατάφερα να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί είναι
ένα ταπεινό, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!

Whitelighter

Nemesis

 

In the edge of a forsaken alley
lurks a single lure,
resolute in abduction.
It lies still waiting for thee.

Subjected to ridicule and contempt,

but yet it lies still.  

Nemesis the name given,

when the new order comes to pass.
Treacherous and full of thorns.
Forlorn, dressed in deceit,

but yet inactive.

Shadows whelm once more,

the shelters of the world

and our hostess is spawning the web.
Her cloaked vision of infinite domination

shall patiently be unleashed…

Whitelighter

Cast Away

Ripped into pieces, shred into oblivion,

for a warrior is nothing but a frightened lad,

unless he walks alone the frightful living.

 

Dreams will crumble, breathing shall fade,

but, how ironic, survival is still your aim.

 

Cast away in the howling plains,

bathed in destruction, just for believing.

Believing that the strife for life can be reversed

and the lie that lies before you, will be finally saved.

Whitelighter

Επιτάφιος...

Το  ιερό χώμα, που με αίμα μπόλιασαν οι ΈΛληνες, 

κατακρημνίζεται στις ρωγμές του. Πάνω στη ρημαγμένη γη 

που με κόπο και ιδρώτα χτίσαμε τον πιο λαμπρό από τους 

πολιτισμούς της ανθρωπότητας, τα όργανα της στυγερής 

τελετουργίας χαριεντίζονται αυτάρεσκα, υπό το φως ενός 

αρρωστημένου ήλιου.

 Όταν κάθε ΈΛληνας κομματιάζεται βιώνοντας ξανά και 

ξανά τραγελαφικούς εφιάλτες ανόητων σκηνοθετών, 

κανένας, από τους τα δώρα φέροντες,  δεν πρόκειται να 

του εναποθέσει δάφνινο στεφάνι και η δήθεν χαρμόσυνη 

σιωπή ενός ανύπαρκτου σχεδίου σωτηρίας θα καλύψει 

για μία ακόμη φορά τις κραυγές του. 

Ανάμεσα στο σιδηρούν παραπέτασμα που με σμίλη 

κανακεύει η μοίρα, καταπιάνονται οι θεριστές των μιαρών 

καρπών και, σαν η σεμνή τελετή φθάσει στο τέλος της, 

θα ποτίσουν με δακρυγόνα και μώλωπες όσους από εμάς 

τολμήσουν να ορθώσουν εμπόδια στην αποκομιδή της 

σοδειάς του Πονηρού, που τόσο μανιασμένα εποφθαλμιούν.

Τους γνωρίζουμε και ας μην το θυμόμαστε. Τρέμουν τη 

μέρα που θα ξυπνήσουμε και για το λόγο τούτο μας 

τρατάρουν καθημερινά λωτούς και λησμονόχορτα.

Όσο επιμένουμε να ξεχνούμε τις απεριόριστες δυνάμεις μας 

ως ΈΛληνες, τόσο θα σερνόμαστε σε ραγισμένα μονοπάτια. 

Η γνώση αυτή, που μονάχα οι "μεγαλοπρεπείς" πρέπει να 
κατέχουν, είναι δικός τους σύμμαχος και συνάμα θανάσιμος, 
όσο κανείς μας δεν θυμάται. 

Η μοίρα της ετοιμοθάνατης ΕΛλάδας μας βρίσκεται διαρκώς 
στα βρώμικα χέρια ασθμαινόντων ηλιθίων. Για πόσο ακόμα 
θα τους αφήνουμε να ασελγούν πάνω της περιμένοντας στην 
υποτιθέμενη βολή μας να μας σώσουν;

Θέλουν να μας θάψουν και μετά να στήσουν γλέντι τρελό πάνω 

στο μνήμα μας! Ένας επιτάφιος σύντομα θα λάβει χώρα. 

Στο χέρι μας είναι να είναι ο δικός τους!!!

Whitelighter