World Wide Web

The World Wide Web,

Whispers Wantonly

in our Wreckaged ears.

Wrapped Words of Wrathy

Wisdom, Whenever the Wicked

Want.

 

Like Woeful Weeping Willows,

We strangle to Withstand the Wind

of Wuthering Waves storming

every Will Would dare to Whim.

Worthless thus, Whatever thu Wilt.

 

Watching Wanted Wanders,

Worshiping the net alike forsaken

Warlocks Who Woo around,

pleading for the Wrong to

Whipsaw the just.

Without ever Wonder Why

 

Wallowed Water Wages

from the Windowed screen,

Withholding interwoven lies

Workmanly made to Weaken

the truth.

 

Whitelighter

Αμαρτίες.

Είμαι η Οκνηρία.
Ταίρι του Ακάματου.
Μαιτρέσσα της απραξίας.
Σήψη όσων την δημιουργία επιδιώκουν.
Αφέσου στην αδιαφορία μου.

Είμαι η Λαιμαργία.
Σύντροφος του Αδηφάγου.
Σαϊτεύτρα της υγείας.
Πλάνη εκείνων που εγκράτεια κατέχουν.
Βυθίσου στη γεύση μου.

Είμαι η Λαγνεία.
Παλλακίδα του Φιλήδονου.
Θέλξη της απιστίας.
Μίτωση των έγγαμων ανθρώπων.
Νοιώσε το άγγιγμα μου.

Είμαι η Απληστία.
Σύζυγος του Πλούτου.
Ιέρεια της πλεονεξίας.
Διάβρωση όσων με ταπεινότητα ζουν.
Απόλαυσε τη δύναμη μoυ

Είμαι η Οργή.
Έτερον ήμισυ του Φόνου.
Αρτίστα της εκδίκησης.
Μαινάδα όσων μπορούν να συγχωρούν.
Εκμεταλλεύσου την έκρηξη μου.

Είμαι η Ζηλοφθονία.
Γυναίκα του Δόλου.
Νύμφη της προπαγάνδας.
Αγχόνη όσων τολμούν να επιτύχουν.
Ενστερνίσου την επιρροή μου.

Είμαι η Αλαζονεία.
Ερωμένη του Νάρκισσου.
Πρέσβειρα της Άριας Φυλής.
Χλεύη όσων την ισότητα επιθυμούν.
Υποκλίσου στην έπαρση μου.

Ποια αυταπάτη παρασίτησε τη γλυφή σου καρδιά.
Ποια Σειρήνα ερμηνεύει στο μικρό σου κεφάλι.
Ποια λαίλαπα σε σπρώχνει από την αρετή μακριά.
Πες μου, ποια αμαρτία σε ξελόγιασε πάλι…

Whitelighter

Άνθρωποι της Ομίχλης.

Θυμάμαι σα να ήταν χθες, το άκομψο χαρωπό
μειδίαμα που φορούσες στο πρόσωπο σου,
όταν βάλθηκες να μας παρουσιάσεις τον περιβόητο

Πίνακα  που καμάρωνες πως φιλοτέχνησες,  μα δεν

είχες καν μπει στη διαδικασία να ξεκινήσεις ποτέ.
 

Τελειωμένες καρικατούρες από εκείνες που ποτέ

σου δεν θα καταλάβεις πότε άρχισαν, ούτε καν το

γιατί μπήκες στον κόπο να τις ζωγραφίσεις, μα ο

κόσμος μαζευόταν κατά κύματα στην αίθουσα

σου και ανυπομονούσε να δει ολοκληρωμένο,
αυτό που εσύ ονομάτισες, Το Έργο Μιας Ζωής.
 

Μόνο ένα θολό τοπίο αντίκρισαν οι καλεσμένοι

σου και ξετρελαμένοι έτρεξαν για αυτόγραφα.
Ειδικοί και μη της τέχνης , που εκστασιασμένοι

διέκριναν " το δάσος της βροχής " μέσα από

άχρωμες μουτζούρες, σε αόρατο καμβά,

σχεδιασμένες με δάκρυα από λεμόνι.
 

Ούτε και αυτοί οι λάτρεις της τέχνης διέφεραν
τελικά από τους ανθρώπους της ομίχλης που,
στο μυαλό τους μονάχα, φάνταζαν να μας

χαιρετίζουν αλλόκοτα ανάμεσα από τις

φυλλωσιές ενός ανύπαρκτου, ακόμη και

στην φαντασία, κόσμου…

Whitelighter

Μα που να πάμε;;

Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές κάτω από αυτό το φως.
Πιστεύουμε σε ψεύτικες φωνές που ακούγονται αλλιώς.
Παγώνουν κάθε βράδυ οι καρδιές στης πόλης τον αχνό
κι άμα θέλεις να σ’ ακούσω βγες να φύγουμε από `δω

Μα πού να πάμε που `χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε οι ανθρώποι δίπλα δεν αντέχουν και λυγάνε, πού να πάμε;

Κι όλες τις μεγάλες διαδρομές, τα δανεικά φτερά
χιλιάδες πληρωμένες αγκαλιές δε βγάζουν πουθενά.
Καίγονται τα βράδια οι καρδιές στους δρόμους του χαμού
κι άμα θέλεις να σ’ ακούσω βγες να φύγουμε για αλλού.

Μα πού να πάμε που `χει αρχίσει να νυχτώνει και φοβάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε που εδώ και χρόνια έχω παγώσει και λυπάμαι, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε από παντού μας έχουν ζώσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε, πού να πάμε;

Μα πού να πάμε που τον ορίζοντα έχουν κλείσει και χτυπάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε αφού ακόμα είμαστε εδώ και πολεμάμε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε οι ανθρώποι γύρω δεν αντέχουν και λυγάνε, πού να πάμε;
Μα πού να πάμε, να βρούμε αλλιώτικα φτερά για να πετάμε πού να πάμε;

Και όμως μέσα σε αυτή τη καταχνιά, την μαυρίλα και την απόγνωση, μέσα σε 
αυτό τον οριμαγδό και την απέλπιδα τάση φυγής που μας έχει κατακλύσει, σας 
παραθέτω την ΑΠΑΝΤΗΣΗ ενός δεκαεξάχρονου παιδιού την οποία και διάβασα 
στα σχόλια του παραπάνω video clip στο You Tube.

alesuper3

Είμαι 16 χρονών και ξέρω πως η κατάσταση είναι δύσκολη. Καταλαβαίνω 

ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ πως τα πράγματα στενεύουν και θα ανταπεξέλθουν οι πιο δυνατοί! 

Ξέρω πως οι περισσότεροι μάθαμε σε μια κατάσταση πολύ πιο άνετη! Μάθαμε 

στα πολλά και τώρα δεν μπορούμε να αντέξουμε... μα ξέρω κάτι ακόμα! Πως 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να πολεμάω για ένα καλύτερο μέλλον και για 

μένα αλλά και για τις επόμενες γενιές. και ευχαριστώ πολύ τους γονείς μου 

που πάνω από όλα βάζουν έμενα και την παιδεία μου.......μα που να πάμε; 

Έψαξα για ώρες ολάκερες να βρω κάτι λογοτεχνικό, κάτι ποιητικό, κάτι 
"έξυπνο" να πώ, για να σας δώσω να καταλάβετε τα συναισθήματα 
που μου δημιουργήθηκαν στην ανάγνωση και μόνο αυτής της κατάθεσης ψυχής.
Άδειασα την, ως σήμερα, αστείρευτη φαρέτρα του λεξιλογίου μου ώστε να βάλω 
και την δική μου πινελιά και να σας μεταδώσω λίγη, ἐστω, απο την ελπίδα που
με γέμισε και που για καιρό νόμισα πως μας έχει εγκαταλείψει.

Το μοναδικό όμως που κατάφερα να αποτυπώσω στο ηλεκτρονικό χαρτί είναι
ένα ταπεινό, ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!

Whitelighter

Nemesis

 

In the edge of a forsaken alley
lurks a single lure,
resolute in abduction.
It lies still waiting for thee.

Subjected to ridicule and contempt,

but yet it lies still.  

Nemesis the name given,

when the new order comes to pass.
Treacherous and full of thorns.
Forlorn, dressed in deceit,

but yet inactive.

Shadows whelm once more,

the shelters of the world

and our hostess is spawning the web.
Her cloaked vision of infinite domination

shall patiently be unleashed…

Whitelighter