Δώρο Ζωής...

Ότι Αξίζει...

Ελπίδα
Είναι η αγάπη που ονειρεύεται.
Πίστη
Είναι η αγάπη που μεταδίδεται.
Αλήθεια
Είναι η αγάπη που σέβεται.
Ιδανικό
Είναι η αγάπη που ανεβάζει.
Καλοσύνη
Είναι η αγάπη που βοηθάει.
Αδελφικότητα
Είναι η αγάπη που αγκαλιάζει.
Θυσία
Είναι η υπέρτατη αγάπη.


Ότι πονάει....

Απάρνηση
Είναι η αγάπη που εγκαταλείφθηκε.
Αδιαφορία
Είναι η αγάπη που κρύφθηκε.
Απελπισία
Είναι η αγάπη που χάθηκε.
Ζήλια
Είναι η αγάπη που πληγώθηκε.
Υπερηφάνεια
Είναι η αγάπη που τραυματίστηκε.
Πρόκληση
Είναι η αγάπη που υποβαθμίστηκε.
Μίσος
Είναι η αγάπη που αρρώστησε βαριά.

Η αγάπη είναι ένα δώρο ζωής,
το αν θα την αγκαλιάσεις ή όχι
είναι επιλογή σου....

Θέλει άνεμο η αγάπη...

Νηνεμία , για μία ακόμη νυχτιά τίποτα
δεν σαλεύει. Πνίγεσαι αβοήθητη στα
άπνοα νερά μιας θάλασσας Σαργάσσων
και βουλιάζεις στη γαλήνη.
Θυμίζεις παλιά ξύλινη γαλέρα,
ξακουστή και ταξιδιάρα κάποτε,
μα που τώρα σαπίζει στη λήθη.

Τα πανιά σου άψυχα, τα κατάρτια νεκρά.
Μυριάδες φύκη σε τυλίγουν και τρέφονται
απο το κουφάρι σου ,που σε τίποτα πια δεν
θυμίζει κείνο το υπέροχο σκαρί, που σαν
άλλοτε καβαλούσε αγέρωχα τα κύματα.

Δεν σε λησμονώ, ούτε θλίβομαι για σένα.
Οι δειλοί άνθρωποι βλέπεις ανησυχούν πρίν
αποτύχουν, οι τολμηροί ανησυχούν μετά.

Ξέχασες φαίνεται πως θέλει άνεμο η αγάπη...

Ποιός έχει λόγο στην αγάπη...

Γράφω μεθυσμένα λόγια
και τα κρύβω στα χαρτιά.
Του ονείρου τα ρολόγια,
κουδουνίζουν δυνατά..

Ποιος έχει λόγο στην αγάπη,
ποιός να έχει την ευθύνη.
Για να του πω να σταματήσει,
να μη με πονάει εκείνη.

Ποιος έχει λόγο στην αγάπη,
να με βγάλει απ'τα δεσμά της.
Αφού πονάει για κάποιον άλλο
κι εγώ είμαι μακρυά της.

Γράφω μεθυσμένες λέξεις,
που έρχονται απ'τα παλιά.
Όποιο δρόμο και αν διαλέξεις,
θα σε βγάλει πιο μακρυά..

Ποιος έχει λόγο στην αγάπη,
ποιος να έχει την ευθύνη,
για να του πω να σταματήσει,
να μη με πονάει εκείνη.

Ποιος έχει λόγο στην αγάπη,
ποιος κρατάει τα κλειδιά της,
αφου πονάει για κάποιον αλλο
και εγω είμαι μακρυά της.

Φ. Πλιάτσικας

Υπόσχεση Αθανασίας...

Πρίν πολλά πολλά χρόνια, σε μια χώρα

μακρινή και θλιμμένη, δέσποζε ένα

πελώριο βουνό με μαύρα κοφτερά βράχια.

Κάθε που νύχτωνε, στην κορυφή κείνου του

βουνού, άνθιζε ένα μαβί ρόδο που ο θρύλος

έλεγε πως στο άγγιγμα του αποκτούσες

την αθανασία.

Κανείς όμως δεν τολμούσε να το πλησιάσει.

Το βουνό φάνταζε τόσο αφιλόξενο με τα

σκοτεινά του βράχια, που θα μπορούσαν να

κόψουν σαν ξυράφι τη σάρκα ακόμη και

των πιο σκληροτράχηλων και έμπειρων

ορειβατών, αλλά και το ίδιο το ρόδο ήταν

γεμάτο με μεγάλα δηλητηριώδη αγκάθια.

Οι άνθρωποι μιλούσαν για το φόβο του

θανάτου και για τον πόνο , αλλά ποτέ για

την υπόσχεση της αθανασίας. Άτολμοι

να κατονομάσουν τη δειλία τους, αδύναμοι

να "ματώσουν" για το υπέρτατο αγαθό.

Έτσι, κάθε βράδυ το ρόδο μαραινόταν

δίχως να δίνει τα "δώρα" του σε κανέναν.

Λησμονημένο και χαμένο στην κορυφή

κείνου του βουνού με τα παγερά βράχια,

να περιμένει αιώνια , μολυσμένο θαρρείς

με την αθάνατη ζωή που δεν μπορούσε να

χαρίσει.

Μοναχό του ώσπου να σβήσει ο χρόνος...

Κλεψύδρα...

Βλέπει το ίδιο όνειρο.
Κάθε βράδυ...

Όσο και αν προσπαθεί να μην κοιμηθεί,
εκείνο πάντα τη βρίσκει.

Εκείνος πνίγεται στην προσπάθεια

του να τη σώσει.
Κάθε φορά...

Τον βλέπει να βυθίζεται στα παγωμένα

νερά της λίμνης, πάντα με εκείνο το τόσο

συγκαταβατικό βλέμμα, σαν να της λέει

"Μην φοβάσαι μωρό μου

κανείς δεν θα σε κατηγορήσει,

θα πούμε πως εγώ έφταιγα."
Όπως πάντα...

Εκείνη αγκιστρωμένη πάνω του πασχίζει

να επιπλεύσει και όσο γλυστράει τόσο τον

σπρώχνει πιο βαθιά. Δεν διαμαρτύρεται,
υπομένει , πάντα με χαμόγελο,

πάντα δυνατός.

Με μεγάλο κόπο φτάνει στην όχθη,

γαντζώνεται , σκαρφαλώνει.

Επιτέλους γλύτωσε!

Ναι! δεν κινδυνεύει πια.
Αγαλλίαση...

Ξάφνου γυρίζει μα δεν τον βλέπει.

Τον αναζητά, φωνάζει προς τη λίμνη

τρομαγμένη, μα τίποτα δεν θα συμβεί.

Αυτός χάνεται και αυτό το βράδυ.

Εκείνη μένει ολομόναχη ,

χωρίς το στήριγμά της,
χωρίς άλλοθι...

Η ίδια κλεψύδρα
Κάθε βράδυ...